คนพิการ on KITTIPHUM

กำลังใจ แด่ผู้ป่วยที่นอนโรงพยาบาล

Thu, 13 Mar 2014 11:12:00 +0000

สมัยเมื่อหลายปีก่อนผมเองก็เคยเป็นผู้ป่วยที่ต้องนอน รพ. นานๆก็เดือนครึ่ง วันนี้หลังจากได้อ่านเพจของหมอหมี ที่ได้เล่าเรื่องราวของคุณส้มพออ่านจบก็เกือบน้ำตาซึม แล้วก็เจอ ความคิดเห็นนึง

คือเมื่อก่อนเราก็เคยคิดแบบนี้เลย อยากแรกคือเบื่อมาก วันๆคือนอนอย่างเดียว และคิดมาก บางทีร้องให้ แต่มองไปรอบๆข้าง พอดีนอนห้องรวมได้เห็นอะไรหลายๆอย่าง บางคนหนักกว่าเราอีกปัญหาของเรานี่กลายเป็นเรื่องเล็กๆเลย

ก็เลยกลับมาคิดว่า ในปัจจุบันมีการเยียวยาจิตใจ ผู้ป่วยบ้างหรือเปล่านะ เช่น คนที่ป่วยต้องนอนนานๆอยู่ รพ เกิน 1 เดือนขึ้นไปอยากแรกคือ หดหู่ใจแน่นอน แล้วคนพวกนี้ มีเพื่อน ที่เป็นแบบเดียวกันมั๊ย อย่างน้อยคนที่เป็นแบบเดียวกับเรา คุยกันให้กำลังใจกันน่าดีกว่าหรือมีช่องทาง การติดต่อพูดคุยมั๊ย เพื่อที่ผู้ป่วยจะไม่รู้สึกว่าตัวเองโดเดียวอยู่บนโลกนี้คนเดียว แบบนี้มันน่าจะมีใครสักคนที่ริเริ่ม

สำหรับท่านที่แวะผ่านมานี้ ไม่ว่าท่านจะเป็นผู้ป่วยเอง หรือ มีญาติ พี่น้อง เพื่อนที่ป่วย นอนโรงพยาบาลผมขอบอกจากใจเลยว่า หมั่นไปพบ หมั่นพูดคุย กับเขาบ้างนะครับ ผู้ป่วยนอกจากหมอ นอกจากยาที่ดีแล้ว กำลังใจมีส่วนมากๆครับ แค่คุณพูดกับเขาว่าเป็นยังไงบ้าง กับข้าวอร่อยมั๊ย สู้ๆนะ แค่นี้ก็ดีสุดๆแล้วครับ

เดินทางไปทำ MRI ที่ลำปาง

Mon, 10 Feb 2014 15:54:00 +0000

เนื่องจากหมออายุรกรรมที่รักษาอยู่ที่โรงพยาบาลเชียงรายได้ส่งตัวมาทำ MRI ที่ลำปาง ก็เลยถือโอกาสมาเที่ยวเลย ไม่ได้ไปมานานแล้ว จำได้วาเมื่อตอนเป็นเด็กกว่านี้ ได้มาลำปางกับยายนั่งรถไฟจากลำปาง ไปเชียงใหม่ ตามด้วยสวนสัตว์เชียงใหม่และสุดท้ายก็ เชียงใหม่ไนท์ซาฟารี

มาคราวนี้ได้หาข้อมูลมาแล้ว ว่ามีฟรามแกะฮักยูด้วย สวยดีเห็นในอินเตอร์เน็ตใครๆก็แนะนำเลยไปบ้างไปถึงก็เที่ยงพอดีเดินทางออกจากเชียงรายไป อากาศร้อนมากพอถึง ทางเข้าอยู่สูงมาก ดูแล้วเข้าไปลำบากไม่เอื้ออำนวยให้คนพิการแบบเรา ก็เลยถือโอกาสถ่ายรูปมันซะด้านหน้า แต่เข้าไปเห็นก็โอเคละ เช็คอิน 4sq เรียบร้อย

เปลี่ยนเป้าหมายไปหาอะไรกินก่อนหิวแล้ว แล้วก็ไปพระธาตุลำปางหลวงพอทานข้าวเสร็จก็ไกล้เวลาพอดีรีบไปทำ MRI ที่ ศูนย์วินิจฉัยโรคครบวงจร แอลเอ็มซี ลำปาง ไปถึงนึกว่าจะเป็นเหมือนโรงพยาบาลใหญ่ๆ จริงๆแล้วเป็นตึกเล็กๆ ไปถึงก็ยื่นเอกสาร รอคิว ได้คิวตอนบ่ายสอง แต่ต้องนั่งรอคิวต่ออีก 40 กว่านาทีก็ถึงคิวเรา

ไปถึงในห้อง MRI บอกก่อนว่าเคยทำมาแล้วรอบนึงเมื่อ 4ปีก่อนที่ รพ เชียงใหม่ตอนนั้นแค่ 30 นาที แต่รอบนี้ทำประมาณ 1 ชั่วโมงห้ามขยับตัวเลย เครื่งมันเสียงดังมากกกกก มีที่ปิดหูแล้วเสียงยังดัง ตอนที่สแกนอยู่เครื่องสแกนมันร้อนมาก ขนาดเป็นห้องแอร์ เราก็หลับๆตื่นๆ แต่พยายามจะหลับคืออยากให้มันผ่านไปเร็วๆ มันทรมานกับเสียงและทรมานกับการที่เราห้ามขยับตัว แล้วก็ร้อนอีก

พอสิ้นเสียงเครื่องทำงาน เครื่องมันค่อยๆเลื่อนเราออกจากอุโมงค์ เราเหมือนโล่งใจมาก เหมือนที่เขาว่ายกภูเขาออกจากอก แล้ว หลังเราเต็มไปด้วยเหงื่อ ตอนที่ลุกจากเครื่องยังมึนๆกับเสียงเครื่องอยู่เลยแต่ก็รีบๆออกเพราะมีอีกคิวรอเรียบร้อยแล้ว

ในการสแกนรอบนี้เราได้ใบส่งตัวมาก รพ เชียงรายให้มาทำที่ลำปาง ใส่สิทธิบัตรทองผู้พิการเลยตรวจฟรีไม่เสียค่าใช้จ่าย พอเสร็จ พ่อก็พาไปดูสะพานเก่า สวยมาก แล้วตามด้วยวัดหลวงพ่อเกษม

ระหว่างที่เข้าไปในตัวเมืองต่างกับที่เชียงรายมากๆยังมีบ้านไม้บ้านตึกแบบเก่าๆหลงเหลืออยู่แล้วก็เจอวัดง่ายมาก มีตลาดก็มีหลายที่ได้แวะตลาดด้วย เสียดายที่มีป่าอยู่แต่มีการเผาป่าอยู่เรื่ยขณะเดินทางกลับสองข้างทางเมื่อมองไปบนท้องฟ้าเห็นควันไฟเยอะมาก

จากนั้นแวะกว๊านพะเยาซื้อกุ้งเต้นมากินกับ บบรยากาศรอบๆกว๊านดีมากลมเย็น วิวทิวทรรศปรับปรุงใหม่แล้วสวยมากๆเลย มีรำวงย้อนยุคด้วยข้างๆกว๊านมีหลายวงเลยจากนั้นก็ถึงบ้านพอดี

ความสุขของเราคืออยากออกไปดูฌลกข้างนอกบ้างไปได้แค่นี้ก็มีความสุขมากพอ อยากออกไปถ่ายรูป วันนี้มีความสุขมากๆ :)

[ ](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjhULc4EEKfGQhKDt4UqwtpJtb4PtxKvodyNi8UFFRLNHW8jsLecwGlQECw5S6Rl8c8siRIoPRcslqEKlm3esGRruEm1H5cWuwYhKECxZ6pWSnFKDcSAvIQH_kaabbbOaaQEtetXB9b1opC/s1600/IMG_20140210_221704.jpg)

คนไม่น่าสงสาร ขอแค่เข้าใจ

Mon, 25 Nov 2013 16:12:00 +0000

ตั้งแต่ผมเริ่มป่วยเป็นเอเอส นับย้อนหลังไปเลยคือช่วงตั้งแต่ผมเรียนชั้น ม1 ผมถูกมองเป็นตัวประหลาดมาโดยตลอด ผมปวดข้อจนเรียนวิชาพละไม่ได้ ม1 ได้เรียนวิชาวิ่ง ผมไม่สามารถเรียนได้เพราะผมปวดมาก แต่ดีที่ครูพละเข้าใจ

พอชั้น ม3 หลังผมเริ่มงอมาก เดินไปไหนมาไหนในโรงเรียน มีแต่คนมอง ไปไหนครูก็ถาม ใครก็มอง แต่ผมมีเพื่อนที่เข้าใจ และคอยช่วยเหลือผมแบกกระเป๋านักเรียน

ผมน้อยใจนะแรกๆทำไมต้องมองเราแบบนี้เขาไม่เข้าใจเราเลยหรือยังไงนะ สุดท้ายก็ทนๆไป ผมมีครอบครัวที่ดี ให้กำลังใจกันมาตลอด ขอแค่คนที่เรารักเข้าใจก็เพียงพอแล้ว จากประสบการณ์ที่ผมเคยคุยกับผู้ป่วยที่เป็นเอเอส แรกๆก็เครียดกันทุกคนครับ แต่คุณต้องผ่านไปให้ได้นะ ถ้าผ่านได้ คุณจะเข้มแข็งขึ้น อย่างแรกเลย ก่อนที่จะให้ใครมาเข้าใจคุณ คุณต้องเข้าใจตัวเองก่อนนะ เราแค่ป่วยเท่านั้น แค่เราไม่สะดวก อย่าให้คำพูดของบางคนมาบั่นทอนจิตใจเรา เราไม่อาจทำให้คนทั้งโลกมาเข้าใจ ตัวเรา แต่แค่ขอให้คนที่เรารัก คนที่แคร์เรา คนที่เราแคร์ เข้าใจเราแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

เมื่อก่อนผมเก็บตัวอยู่แต่ในบ้านจะออกไปไหนไม่เคยไป จะออกไปก็แค่ บ้านกับโรงพยาบาลเม่านั้นครับ ยอมรับว่า อิจฉาเพื่อนมาก เพราะเขาได้ออกไปโลกภายนอกได้สัมผัสชีวิตมหาวิทยาลัย ได้ใช้ชีวิตแบบวัยรุ่นทั่วไปเขาใช้กัน

เคยมีหลายคน มาพูดกับผม แบบแซวๆบ้างพูดติดตลกบ้าง แบบนี้มีแฟนจะทำยังไง มีแฟนหรือยัง ไม่รู้สิครับผมไม่โหยหาเลยนะ ผมแค่มีเพื่อนรัก มีครอบครัว แค่นี้รู้สึกว่าผมไม่เคยขาดความรักเลยครับ ผมว่าความรักมีหลายแบบ ไม่มีใครรักเรา ก็รักตัวเองไปก่อน

ตอนนี้ผมอายุมากขึ้นแล้ว ได้เจอได้คุยกับใครหลายๆคน คนเหล่านั้น เจอเราพบเรา ตัวอย่าง ไป โรงพยาบาล ระหว่างรอหมอครวจมีคุณป้าคนนึงมาทักคุณแม่ผมว่า ลูกเป็นอะไรหรอ แม่ผมก็อธิบายไป ผมได้ยินมาว่า “น่าสงสารจัง” น้ำเสียงเหมือนสมเพชเวทนาผมเหลือเกิน “ไม่น่าเลย” “น่าตาก็ดีนะน่าสงสาร” ผมเจอหลายคำมากครับ “มันคงเป็นเวรกรรม เราต้องอดทนใช้เวรกกรมนะ” มีคุณป้าคนนึงเคยพูดกับผม ผมก็ได้แต่ยิ้มไป ตอบไปครับๆ

ผมไม่เคยโทษเวรโทษกรรมเลยนะครับ ผมอยู่กับปัจจุบัน ผมยอมรับตัวเอง รู้จักตัวเองดีแล้ว ผมเข้าใจในสิ่งที่ตัวเองเป็นอยู่ และไม่คิดจะโทษใคร หรือโทษตัวเอง

เมื่อ พฤศจิกาปีก่อน ผมทำบัตรประจำตัวคนพิการ เพื่อผมจะได้เข้าไปตรวจที่ กรุงเทพ แรกเลยผมน้อยใจตัวเอง ผมไม่ยอมรับตัวเอง มีคำพูดของ แม่แก้วพูดไว้ว่า เราต้องขอบคุณไอ้บัตรนี้นะ มันให้โอกาสเรา ก็ดีไม่ใช่หรอ ผมไปกรุงเทพ มีพี่ที่ แผนก สังคม ของ โรงพยาบาลเด็กมหาราชินีให้หนังสือผมมา ท้ายหนังสือ เขียนไว้ว่า “ความพิการไม่ใช่ไม่สบาย แค่เป็นความไม่สะดวก” จากนั้นผมเปลี่ยนมุมมองในชีวิตผมไปเยอะเลย

จริงๆ ผู้ป่วย ไม่ว่าด้วยโรคอะไรก็ตาม หรือคนพิการ คำว่า “น่าสงสาร” บางทีเราไม่ได้อยากได้ยินหรอก เราไม่ต้องการ เราขอแค่ คุณเข้าใจเรา ว่าเราป่วยนะ เราพิการนะ “เราก็คนแบบคุณนั่นแหละ” ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร ผมขอบอกจากใจเลยว่า คนป่วย หรือ คนพิการ นั้น ไม่ต้องการหรอกครับ คำว่า “น่าสงสาร” หรือคำอื่นๆ ที่บางทีคุณพูดออกไป โดยไม่รู้บ้าง บางทีมั่นบั่นทอนจิตใจเรานะ บางครั้งคำพูดของคน อาจทำให้ใครบางคนหมดกำลังไปเลยก็ได้เราไม่ได้แกลังป่วยนะ เราไม่ได้สำออย หรือแกล้งแสร้งทำอะไร สิ่งที่ เราอยากได้ยินคือ กำลังใจ และขอให้เข้าใจ ก็เท่านั้นเอง