Posts on KITTIPHUM

ณ คือนึงที่ท้องฟ้าเต็มไปด้วยฝุ่น PM 2.5

Wed, 17 Jun 2026 22:22:37 +0700

ณ คือนึงที่ท้องฟ้าเต็มไปด้วยฝุ่น PM 2.5 A : ข้างบนนี้วิวดีเนอะ ตอนนี้เรานั่งอยู่ในจุดที่สูงที่สุดของร้าน วิวสวยมาก แม้ยังมีฝุ่น A ร้องไห้เบาๆ เพราะใจมันหวิวๆ B : ร้องไห้ทำไมเนี่ย A : ไม่รู้สิ วิวตอนนี้มันสวยนะ และ ได้มองวิวนี้กับคนที่เรารู้สึกดีด้วย มันตื้นตัน และ น่าใจหาย ไม่อยากให้มันผ่านคืนนี้ไปเลย พรุ่งนี้ก็ตัองจากกันแล้ว B : เดี๋ยวว่างๆเราก็จะได้เจอกันเรื่อยๆอยู่แล้ว อย่าร้องไห้เลย A : ที่ผ่านมาเราเข้มแข็งมาโดยตลอด จนมาเจอเธอ มันสบายใจนะ จนเราอยากแสดงด้านที่เราอ่อนแอบ้าง มีหลายเรื่องเลยตอนนี้ B : ยิ้ม อย่าคิดมากนะ เลิกร้องไห้ได้แล้ว ** จับมือ ** วันคืนผ่านพ้นไป B : จากกันรอบนี้ไม่ต้องร้องไห้นะ A : โอเค ได้ B : รถเรามารับแล้ว *** กอด ครั้งสุดท้าย *** A : แล้วเจอกันใหม่รถเรามาแล้วเหมือนกัน ลาก่อน A นั่งในรถ น้ำตาคลอเบ้าร้องไห้เบาๆ เวลาผ่านพ้น ไปจากวัน เป็นเดือน จากเดือนเป็นปี รู้ตัวอีกที ก็ผ่านไปหลายไป B เติบโตขึ้น แต่ A ยังรออยู่ที่เติม ล่วงเลยไปอีกหลายปี …….

ย้าย จาก Blogger ไป HUGO

Tue, 16 Jun 2026 23:46:07 +0700

ย้าย จาก Blogger ไป HUGO สำเร็จไปด้วยดี ย้ายข้อมูลจาก Blogger ไป HUGO โดยใช้ Github Page เป็ฯที่เก็บไฟล์ ใช้ Codex ในการแปลงไฟล์ .atom ไป .md สุดยอดมาก

เกือบจะหมดปี

Fri, 02 Sep 2022 15:44:00 +0000

แรกๆก็ไม่คิดไม่ฝันว่าตัวเอง จะอายุ 30

ผ่านไปครึ่งปีกว่าๆมีเหตุการณ์ต่างๆเกิดขึ้นเยอะมาก

เมษายนไปเที่ยวเชียงใหม่กับเพื่อน มีความสุขมาก

จนวันเกิด ผ่านไป มีใครคนนึงเข้ามาในชีวิต

เดือน 6 ได้เจอกันครั้งแรก และ เสียน้ำตา

ผ่านไป ครึ่งปี ยังทำงานที่เดิม รักษาตัวเอง เข้าๆออกๆโรงพยาบาล

ลุ้นๆตรวจ ATK ทุกวันอาทิตย์ และ ชีวิตก็ผ่านพ้นไป

ที่ทำงานก็มีคนลาออก และ มีคนเข้ามาใหม่

จนได้ไปทะเลอีกครั้ง มันฮีลใจได้มาก

ขอบคุณเพื่อนๆที่ยังอยู่เคียงข้างกันเสมอมา

อีก 3 เดือนจะสิ้นปีแล้ว

ขอให้เวลามันผ่านไปได้ด้วยดี

ครบรอบ Blog นี้ 8 ปีพอดี

หมดปี

Fri, 31 Dec 2021 16:58:00 +0000

ชีวิตปี 2021

ผ่านพ้นไปอีก 1 ปี ผ่านไปกับการเป็นผู้ใหญ้ฝึกหัดในวัย 29 ปี

ปีหน้า 30 คงจะได้เป็นเต็มตัว ปีนี้ การงานยังโอเคอยู่ (พอสมควร)

อยู่ในวิกฤตวัยกลางคน ยังมองอนาคตตัวเองยังไม่ออกเท่าไหร่

ปัญหาโควิด ยังกระทบอยู่ อยู่ในช่วงจิตตก และ กักตัวไปครั้งนึง สุดท้ายเราคือผู้รอดชีวิต พร้อมกับการต้อนรับ ซีซั่นใหม่ในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า

ปีนี้ได้เจอกับคนที่ไม่คิดว่าจะได้เจอ คนที่อยากจะเจอก็ไม่ได้เจอสักที ติดปัญหาเงื่อนไขของเวลาทำให้พลาดไม่ได้เจอกันสักที

ขอบคุณเพื่อนที่ยัง อยู่ด้วยกันเสมอ

ปีนี้มีความสุขกับการอยู่คนเดียว ไปไหนใหนคนเดียว ตื่นสายในวันหยุด

ไปดูหนังคนเดียวก็ไม่ได้แย่ ไปกินปิ้งย่างคนเดียวก็ไม่ได้แย่เสมอไป

ติดอยู่ในสถานะ situationship มาในระยะหนึ่ง จนสุดท้ายก็จบกันไป

มีโอกาสก็ออกไปเที่ยวบ้าง ก็มีความสุขดี

ขอบคุณ หลายสิ่งหลายอ่างที่ผ่านเข้ามา จริงๆอยากเขียนมากกว่านี้

แต่เมาไวน์ ปวดหัวมาก เอาเป็นว่า

Happy New Year 2022

แด่ความหวัง ...

Mon, 18 Oct 2021 14:07:00 +0000

ว่าไปแล้ว ณ ตอนที่กำลังนั่งพิมพ์อยู่นี้ ก็ผ่านมา เดือน ตุลาคมแล้ว อีก 2 เดือน ก็จะหมดปี 2021

ปีนี้เหนื่อยพอตัว กับโรคระบาด ซึ่งตัวเองก็เฉียดมาแล้ว ดีที่ยังไม่ติดโรค

มันกลัว มันกังวลไปหมด การเข้าทำงาน ของเราด็ไกล้จะครบ ปีที่ 2 แล้วหล่ะ

อายุ ณ ตอนนี้ก็ 29 ปี อีก 6 เดือน ก็จะ 30 แล้ว

เป้าหมายที่เคยตั้งเป้าไว้ ก็คือการออกไปเที่ยว ต่างประเทศ ก่อน 30 ก็ พังทลายลง

ณ ตอนนี้ โรคระบาดมันก็ยังอยู่

และ เราก็ดันไปก่อ หนี้ไปอีก ก็เพราะ ของมันอยากได้ เนอะ

แต่ก็ พอเข้าใจตัวเองอยู่ มันไม่เกินกำลังของตัวเอง

ที่ผ่านมา ก็เริ่มชินกับความเป็นโสด

การออก ไปเดินห้างคนเดียว ดูหนังคนเดียว

แม้แต่การกิน บุฟเฟ่ต คนเดียวก็ทำให้ตัวเองมีความสุขได้ แ

ม้มุมมอง เราว่ามันเป็นอะไรที่โคตรจะเหงาเลย เราก็พยายามทำใจให้ชิน

การมีเพื่อนบนดลกออนไลน์ก็ดี เพิ่งไปเจอน้องคนนึงที่เล่นเกม GTA ด้วยกันเมื่อ แบบ 5-6 ปีก่อนมา

ทำให้รู้ว่า เวลาผ่านไปเร็ว คนเราโตเร็ว พัฒนาเร็วมาก จากเด็กน้อย ตอนนี้เขากลายเป็นพ่อคน

น้องอีกคนก็กำลังจะแต่งงาน โหห นี่แหละ ชีวิต

ส่วนเรายังทำงานต่อ ไป ไม่ใช่เพื่อใคร เพื่อ ตัวเราเอง

เราเคยงันอยากออกเดินทางไปที่ไหน ไกลๆ เพื่อเยียวยาจิตใจ อยากไปอีก

จะมีโอกาสอีกไหมนะสักครั้งในชีวิต

ได้พูดคุย กับเพื่อน สมัยมัธยมด้วยกัน บอกเราเรื่องราวชีวิตกันในแต่ละวัน ก็ไม่เหงา

แม้ไม่ค่อยได้เจอกัน บางคนอยู่ไกล แต่คุยกันอยู่ก็มีความสุขดี

ที่ผ่านมา เหงา อยากมีใครสักคน ให้กำลังใจกัน ในวันที่แย่ๆ

แต่ก็ได้แต่ ให้กำลังใจตัวเอง

เคยเปิดรับใครเข้ามาชั่วคราว บางครั้งงก็เจ็บ

ตอนนี้ลองเปิดใจอีกสักครั้ง ก็จะไม่เป็นไรหรอก

หวังว่าการเปิดใจครั้งนี้ คงไม่เจ็บ

ขอให้เป็นอย่างนั้น

คนเราต้องอยู่ด้วยความหวังนะ

บอกตัวเอง แด่ความหวัง … ขอให้โลกกว้างขึ้นกว่าเดิม

ชีวิตมุนษย์เงินเดือนผ่านไป 5 เดือน ครึ่ง

Tue, 19 May 2020 15:07:00 +0000

หลังจากเวิ่นเว้อมาตั้งแต่เดือน เมษาปีที่แล้วจนมาได้งานในเดือนธันวาปีที่ผ่านมา

ตอนนี้ก็ล่วงเลยเวลามา 5 เดือนแล้วจากเด็กทดลองงานก็เป็นพนักงานเต็มตัว

ผ่านงานรับปริญญาในช่วงเดือน กุมภาพันธ์ จนเกิดโควิด 19 ระบาดหนัก

เราก็ยังอยู่รอดปลอดภัย หลายคนได้ผลกระทบ ครอบครัวเราก็เช่นกัน

ธุรกิจของพ่อเป็นธุรกิจการท่องเที่ยวรายได้ 0 มาหลายเดือน

เรากับน้องกลับกลายเป็นคนที่มีรายได้ซะอย่างงั้น

เลยได้ช่วยจ่ายค่าใช้ได้ต่างๆเพื่อแบ่งเบาภาระที่บ้าน

จากงานที่อยากจะลาออก ก็กลับกลายเป็นต้องอยู่กับมัน

จากกลับบ้าน 17.30 กลายเป็น 19.00 บ้าง 19.30 บ้าง ซะอย่างงั้น

ไม่มีค่าล่วงเวลา ยังไงก็ต้องทำ เงงินเดือนก็เท่าเดิม ก็ทนๆทำไป

มองกลับไปก็ยังดีกว่าตอนไม่มีงานทำ จนดีขึ้น

บางครั้งก็ท้อ และให้กำลังตัวเองจนเกิดพลังด้านลบในตัวเองซะอย่างงั้น

เวลาวันหยุกก็รู้สึกว่าผ่านไปอย่างนวดเร็วมาก

เมื่อไหร่เราจะแข็งแกร่งกว่านี้นะ ตอนนี้ท้อ แต่ไม่อยากถอย

แต่นี่ก็ต้องทำเพื่อเป้าหมายของตัวเอง จะต้องพาคนที่บ้านไปเที่ยวให้ได้

ขอให้ตัวเองอย่าเพิ่งท้อ ก้พอนะ

งานที่ผ่านไป 1 เดือน

Sun, 02 Feb 2020 15:29:00 +0000

ในที่สุดก็ได้งาน ผมดีใจมาก และลแล้วมันผ่านไป 1 เดือนพอดี

1 เดิอนแล้วได้อะไร อย่า่งแรกเลยถ้าถามว่าโอเคกับงานไหม

ผมก็บอกว่าโอเคนะ บางครั้งมันก็รู้สึกๆเหงาๆอยู่ แม้มีคนมากมาย

ผมไม่รู้ว่าเพื่อนร่วมงาน เป็นยังไง มันเหมือนเพื่อนเรา เพื่อนสมัยเรียนไหม

เหมือนบางครั้งมันเป้นแบบ ตัวใคร ตัวมัน บางครั้งมันเหมือนช่วยเหลือกัน

แต่เพราะผลประโยชน์เรื่องงาน ลึกๆมันก็เคว้ง หรือผมยังไม่สนิทกับใคร

และคนในแผนก็ไม่มีใครอายุเท่าผมเลยการมีเพื่อนอาจจะยากไปหน่อย

สักวันมันก็คงต้องมี เพื่อนอาจจะไม่มี มีแต่เจ้านายกับลูกน้อง พี่กับน้อง

พี่ที่คอยสั่งงานน้อง ผมพยายามที่จะเรียนรู้ให้ได้เร็วๆ เพราะบางครั้งวันหยุดผม

ก็จะทำงานคนเดียวกับพี่อีกคน ผมรู้สึกเหมือนแบกอะไรไว้

บางสิ่ง บางอย่างผมยังไม่รู้อย่างแท้จริงก็ต้องถาม ถามมากก็กลัวเขาจะรำคาน

จนบางครั้ง ผมคิดว่าพอหมดสัญยาจ้าง 3 เดือนผมจะลาออก

แต่ผมลาออกไปแล้ว มันไม่มีโอกาสแล้วนะ โอกาสแบบนี้หายากมาก

แต่ตอนทำงาน โอกาสจากที่อื่นๆก็มาหาผมเช่นกันแต่ผม ปฏิเสธไปแล้ว

ผมอยากจะออกนะ แต่มันไม่ได้ออกง่ายๆ ออกไปแล้วไ่ม่ใช่ว่า จะมีโอกาสอีก

ผมไม่รู็ว่าที่ทำอยู่เพราะ ทนที่จะทำหรือเปล่า พอทำไปแล้วมันก็โอเค

ผมเห็นอนาคตของผมอยู่ที่นี่ แต่ความสำเร็จ หรืออนาคตมันไม่ได้มาง่ายๆหรอก

ผมต้องทำด้วยตัวเอง อย่าท้อไปก่อนนะ

2562 การเริ่มต้นใหม่ในช่วงของสิ้นปี

Tue, 31 Dec 2019 04:12:00 +0000

คงไม่มีใครสายเกินกว่าที่จะเริ่มต้นอะไรใหม่ๆ หลังจากเคว้งไปเกือบจะทั้งปี ไปสัมภาษณ์งานมาแล้วไม่ได้ และท้อใจ และบอกกับตัวเองว่าเก็บไปเป็นประสบการณ์ ให้ก้าวต่อไป สิ่งที่จะเขียนต่อไปนี้ถึงตัวเองในปี 2562 นี้ ก็คือการหลุดจากวังวนของตัวเอง ที่รู้สึกไม่มีค่าอะไรเลย อยู่หน้าคอมไปวันๆ ใช้ชีวิตอยู่แต่แบบนี้ นั่นก็คือการมีงานทำ เราได้งานทำแล้ว อย่างที่ตั้งเป้าหมายไว้ หลังจากเรียนจบ เราตั้งคำถาม กับตัวเองว่า เรียนจบแล้วไงต่ออะ สุดท้ายมันกลับไปสู่จุดเดิม

การเดินทางเมื่อปี 61 ครั้งนั้น มันผลักดันให้เราต้องเดินต่อ ในที่สุดเดือนธันวาคม ปี 62 เราก็ได้งานทำ แม้ในการทำงานวันแรกจะโดน เรียกสัมภาษณ์ ตั้ง 2 ที่ แต่เราแน่วแน่และเลือกที่ทำงานแล้ว ในการทำงานก็ดีมาก แต่ติดตรงที่การเดินทาง และ เงินเดือนที่เราหามาได้ครั้งแรกในชีวิต ก็ทำให้เรามีความสุข ไม่ใช่สุขที่ว่าได้ใช้เงิน แต่อย่างน้อยตอนนี้เราสามารถมีเงินเก็บเป็นของตัวเอง และต่อไปเราจะบริหารมันยังไง

เราสามารถเก็บเงินแล้วไปต่างประเทศอย่างที่ใจหวังได้หรือไม่ ยังไงก็ติดตามต่อไปก่อนที่ตัวเองจะอายุ 30 จะมีอะไรเปลี่ยนแปลงอีก

ขอหยิบคำถามจากในเพจ The Matter มาละกันคำถามที่ถามกับตัวเองเอามาแค่บางข้อ

เรื่องดีๆที่เกิดขึ้นในปีนี้

คงเป็นเรื่องของการได้งานทำ เป็นเรื่องที่ดีที่สุดสำหรับเรา

เรื่องร้ายที่ผ่านมาได้

อาจจะเป็นการทบทวนตัวเองหาคำตอบ การจมอยู่กับคำถามเดิมๆว่าจะไปอย่างไรต่อ ทำอย่างไร จะออกจากจุดๆนี้ยังไง สุดท้ายมันก็มีทางออก

3.อยากขอบคุณใคร

อยากจะขอบคุณเพื่อนๆเหมือนเดิมที่อยู่เคียงข้างกัน คุยกันอยู่เสมอ ไปเที่ยวบ้างเติมเต็มชีวิต ขอบคุณครอบครัวที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนเรื่องต่างๆมาโดยตลอด

มีความสุขกับอะไรที่สุด

การออกไปเที่ยวตางจังหวัดกับครอบครับ ไปเที่ยวที่ต่างๆกับเพื่อนๆ นี่คือความสุขที่สุด

5.สิ่งที่ทำให้ยิ้มได้

เงินเดือนก้อนแรก และ ใครสักคนที่เพิ่งทักมาเมื่อเดือนที่ผ่านมา

6.ใช้เงินกับอะไรมากที่สุด

เกม น่าจะเยอะสุดในปีนี้ และจะพยายามให้เบาๆลง

ความสำเร็จที่เกิดขึ้น

ขอเปลี่ยนเป็นเป้าหมายที่ทำสำเร็จละกันคือ การได้มีงานทำในปีนี้

งาน/เรียน เป็นอย่างไร

โอเคเลยหล่ะ

สุขภาพ

มีช่วงที่แย่และจิตตกกลัวการกลับไปนอนเตียงเหมือนเดิมสุดท้ายดีขึ้น พยายามให้ตัวเองได้เดินบ่อยๆ มีไปตามหมอนัดอย่างปกติ และไปทุกครั้ง

ช่วงเวลาที่เหงาที่สุด

ก็ไม่ค่อยเหงานะในปีนี้มีอะไรให้ตัวเองทำตลอด ออกไปไหนต่อไหนมากขึ้นกว่าเดิม

อยากจะบอกอะไรกับตัวเอง

ในปีนี้ทำดีมากแล้วหล่ะ เหนื่อยไหมกับสิ่งที่ทำอยู่ เหนื่อยแล้วพักสักหน่อยแล้วก้าวต่อไปนะ อย่าท้อ และรักตัวเองให้มากๆ และ ปีต่อไปขอให้มีสติให้มากขึ้น

จะก้าวข้ามผ่านไปได้หรือไม่

Wed, 13 Nov 2019 15:26:00 +0000

หลังจากเรียนเมื่อเดือนเมษาที่ผาสนมาได้ไม่นาน ผมก็เข้าสู้จุดวังวนเดิมๆอีกครั้ง

การเล่นเกมเป็นเหมือนที่พึ่งให้ผมเสมอ เป็นที่ๆผมยังมีตัวตน

แต่ภายหลังหน้าจอนั้น ผมรู้สึกว่าตัวเองไม่มีอะไรดีเลย ไม่มีประโยชน์

ผมอยากจะหลุดพ้นในจุดๆนี้ ผมเริ่มหาที่ทำงาน ไปสมัครงาน ไปสัมภาษณ์งาน

และบ่นๆลงใน twitter หลายครั้ง จนการสัมภาษณ์งานครั้งแรกผมผ่านไป

ผมไม่ผ่านเลยไม่ได้งาน แต่พี่ที่สำนักจัดหางานบอกกับผมว่าชื่อน้องยังอยู่ในระบบนะ

จะเมื่อวันที่ 11 ที่ผ่านมา มีโทรศัพท์มาหาผมถึง 2 สาย เป็นการเรียกไปลงทะเบียนสมัครงาน

และอีกสายคือเรียกไปทดลองงาน ผมเลยเลือกที่่จะไปทดลองงาน

จนวันๆนี้สิ้นสุดลง ผมไปทดลองงานมา ครึ่งวัน พอทรายถึงหน้าที่ของตนเองว่าต้องทำอย่างไร

มีการสอนงานกับผม จนสุดท้ายมันจบลง

ไม่รู้ว่าผลมันจะเป็นอย่างไร ผมจะยอมรับมันในวันพรุ่งนี้

ถ้าผมได้ผม กลัว ผมเริ่มเกิดความกลัวขึ้นมาในใจ

เราจะทำได้ดีไหม เหมือนเราแบกความรับผิดชอบ ซึ่งพี่ HR ไม่ได้ให้ผมคิดแบบนั้น

แต่ผมก็ยังกลัวอยู่ดี ถามว่าอยากได้ไหม งาน ตอบจากใจว่าผมอยากจะได้มันมากที่สุด

แต่ในใจผมกลัว กลัวมาก กลัวความผิดพลาดจะเกิดขึ้น ตั้งแต่มันยังไม่เกิด

ผมจะทำได้ดีพอหรือไม่ ศักยภาพผมจะดีหรือไม่ จะคุ้มค่าไหม

คนในองค์กร จะโอเคกับผมไหมถ้าผมทำได้ไม่ดีพอ เป็นสิ่งที่ผมคิดล่วงหน้าไว้ และเกิดความกลัวขึ้นมา

ผมควรจะก้าวออกมาไหม ไม่มีคำตอบ ไม่มีคำตอบอะไรเลยจากตัวผม

แต่เพื่ออนาคต ผมก็ควรจะทำไม่ใช่แค่คำว่าเงิน แค่ผมควรจะมีอะไรให้เป็นชิ้นเป็นอันมั๊ย ก่อนอายุ 30

ผมไม่อยากจะอยู่แบบนี้ ขอเงินพ่อแม่อบบนี้ อยู่กับจอคอมแบบนี้ไปเรื่อยๆ

ผมไม่อยากจะเป็นแบบนี้ ผมบอกกับตัวเองว่าเราควรจะมีเป้าหมายในชีวิตบ้าง

ยังมีหลายที่ที่อยากไป ผมไม่อยากอยู่กับเบี้ยคนพิการรายเดือนแบบนี้ไปตลอด

ผมต้องกล่าวผ่านไปให้ได้ ก้าวผ่านความกลัว ก้าวผ่านความขี้เกียจ

ผมต้องทำให้ได้ ไม่มีงานใดที่ง่าย และไม่มีงานใดที่ยากเกินคงามสามารถเรา

ไม่มั่นคง

Tue, 01 Oct 2019 10:40:00 +0000

ไม่รู้สิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองตอนนี้ เขาเรียกว่าวิกฤติวัยกลางคนหรือเปล่า แต่คิดๆดูแล้วมันน่า่จะใช่

หลายๆปีมานี้ เราช่วยที่บ้านดูแล ย่าของเรา ท่านแก่มากแล้ว เรียกง่ายว่า เป็นโรคคนแก่นี่แหละ

ไม่ได้ป่วยหนักหรืออะไร ตามประสาคนแก่เรี่ยวแรงไม่ค่อยมี เราต้องช่วยเสมอเพราะอยู่แต่บ้าน

มันเป็น้รื่องปกติของคนเรา เกิด แก่ เจ็บ ตาย แต่เราจะรับมือมันยังไง

ผมเกิดแล้ว ผมเจ็บอยู่แล้ว ตอนนี้ยังไม่อยากจะแก่ และตายไป

ตอนนี้ วัย 27 อีกไม่กี่เดือนจะ 28 ผมมีเงื่อนไขชีวิตหรือเปล่า มีข้อจำกัดของตนเอง

ทั้งด้านร่างกาย ทั้งดานที่อยู่ จังหวัดที่ตัวเองอยู่ โอกาสในการใช้ชีวิตของผู้พิการนั้น ไม่รู้สิจะมีโอกาสมั๊ย

โอกาสในการทำงาน ณ ตอนนี้ที่เขียนอยู่นี้ ผมรู้สึกว่า ชีวิตผมวนลูปเดิมๆอีกแล้ว

เมื่อ 2 ปีก่อน วงจรเปลี่ยนคือการออกจากบ้านไปเรียน ไปเข้าสังคม ตอนนี้จบออกมาแล้ว

ชีวิตกลับเข้าสู่วรจรเดิม คือ หลับ ตื่น เล่นเกม กิน ออกไปข้างนอกบ้าง วนๆอยู่เป็นแบบนี้

ถ้ามันเป็นอยู่แบบนี้ ในอนาคตผมจะเป็นอย่างไร ปัจจุบันยังต้องขอเงินพ่อแม่ใช้

ผมไม่อยากเป็นแบบนี้อีก แต่ให้ทำยังไง แม้แต่หน่วยงานที่ช่วยจัดหางาน ยังไม่มีตำแหน่งงานให้ได้

ผมสมัครงานไป 2 ที่ยังไม่ได้ ผมต้องรออีกนานแค่ไหน ผมอยากจะขอแค่โอกาส

ถ้าเป็นจังหวัดอื่นๆแถบๆกรุงเทพที่มีงานรองรับ มันก็คงจะดี แต่ที่ๆผมอยู่นั้น หาโอกาสงานคนพิการน้อยมาก

คิดแล้วบางที่ก็น้อยใจ ก็พอเข้าใจนะ บริษัท ที่ใหญ่ๆต้องมีนโยบายรับคนพิการเข้าทำงาน

แต่จังหวัดผมมีเช่นกันแต่ไม่ได้รับโอกาส แม้เป็นบริษัทของท้องถิ่น ครั้นราชการก็ยิ่งแล้วใหญ่

การจะเข้าไปทำงานในเมืองใหญ่ก็แสนลำบาก ไกลบ้าน ค่าใช้จ่าย และ ระบบต่างๆยังไม่เอื้ออำนวยมากนัก

ไม่อยากจะใช้ชีวิตกับเบี้ยสงเคราะห์ผู้พิการายเดือน แบบนี้ไปตลอด

ณ จุดๆนี้เราควรทำอย่างไร ใครช่วยได้บ้าง ยังหาคำตอบนั้นไม่เจอ …

กังวล สับสน วุ่นวาย

Fri, 16 Aug 2019 17:16:00 +0000

ผ่านพ้นช่วงเดือนเมษาไป หลังจากที่ผมเรียนจบไปแล้ว ทีนี้มันก็เกิดการว่าง

พอว่างไปนานๆจนเวลาผ่านเลยไป ณ ตอนนี้สิงหาคม

มีช่วงหนึ่งเดือนมิถุนายน เลยตัดสินใจไปยื่นประวัติที่กรมจัดหางาน

ก็หวังนะว่าจังหวัดขอองตนเงอยู่จะมีงานสำหรับผู้พิการบ้าง

ณ ตอนนี้ก็ยังไม่มีแม้แต่วี่แววอะไรเลย

มันเกิดอาการสับสน ไปหมด อารมณ์บางครั้งก็เหมือนเด็กไม่อยากไปโรงเรียน

ผมตัดสินใจขายไอดีเกมๆหนึ่งไปที่ผมเล่นมันมาเป็นปีๆผมว่าผมเสพติดมัน

ในโลกของเกม MMORPG ผมมีหน้าที่ของตนเองอยู่ในนั้น

ในสังคมเกมเราเล่นพร้อมกับคนเป็นหมื่นๆพันๆคน

โลกเสมือนในเกมที่ผมเล่นอยู่นั้นเราเจอคนมากมาย เจอทั้งด้านดีและด้านมืดที่บุคคลเผยตัวตนออกมา

ผู้คนต่างปลดปล่อยกันออกมาเต็มที่ ณ โลกแห่งนี้ผมมีตัวตน ผมคอยเชื่อเหลือคน

ใครมีคำถามอะไรเกี่ยวกับโลกแห่งนี้ผมตอบได้ ผมหาคำตอบได้ผมแนะนำได้

ผมได้เพื่อนดีๆจากโลกแห่งนี้ ตัดมา ณ โลกแห่งความเป็นจริง เราเป็นเพียงคนตัวเล็กๆ

ผมไม่อยากหลอกตัวเองอีกต่อไป ผมอยากเผชิญความเป็นจริง

การที่เล่นเกมไปอย่างนี้มันทำให่ผมรู้สึกแปลกๆ ละอายแก่ใจหรือเปล่า ไม่อาจจะตอบได้

มันเหมือนผมไร้ค่าในโลกแห่งความเป็นจริง เพราะวันๆเล่นแต่เกม เพื่อหลอกตัวเองหรือเปล่า

หลังจากที่ผมขายมันไปผมเกมือนปลดภาระของผมออกไป แต่ผมยังเล่นเกมอยู่ แต่ไม่หนักแต่ก่อน

ผมอยากจะก้าวต่อไปข้างหน้า ผมอยากเก็บเงิน ผมอยากเห็นโลกกว้าง

ณ ตอนนี้ผมยื่นประวัติผมไป 2 ที่ หวังว่าผมจะได้งานสักหนึ่งงาน

เพื่อที่ชีวิตของผมจะได้ก้าวต่อไป

ณ ตอนนี้อารมมัน ทั้ง กังวล สับสน และ วุ่นวาย ไปหมด

หวังว่าคงจะมีข่าวดีมาถึงผมบ้าง หวังว่า

I hope someday …

ช่วง 27 ปี และตอนนี้เป็นอย่างไร

Sat, 01 Jun 2019 10:32:00 +0000

หลังจากอัพเดทบล็อกส่งท้ายปีไป ผ่านไปแล้ว 6 เดือน

เวลามันผ่านไปเร็วเหลือเกิน อีกครั้ง ครึ่งปีแล้วสินะ

ช่วงมกราคม เราเองยังเป็นนิสิต อยู่เลย จนเวลาผ่านเลยไป

วันที่จบการศึกษา 1 เมษายน 2562 ใช่แล้วเราเรียนจบแล้ว

แล้วต่อไปจะเป็นอย่างไรหล่ะ เมื่อเรียนจบแล้ว

เราเอง เพิ่งมาเรียนมหาวิทยาลัยตอนอายุ 25 เรียนภาคพิเศษ ห้องเรียนมี 10 คน

ซึ่ง 10 คนเป็นรุ่นที่น้อยที่สุดแล้ว และเป็นรุ่นที่ 13 เลขสวยเลย

วันเรียนวันสุดท้าย มีการจัดเสวนาในห้องว่าผ่านไปแล้ว เราได้อะไร

เราได้กล่าวขอบคุณ พี่ๆทุกๆคนในห้อง การเรียนครั้งนี้ มันเปิดโลกเราให้กว้างขึ้น

เปิดสังคมให้กว้างขึ้น เรารู้จักผู้ใหญ่ๆหลายๆคน หลายอาชีพ

การเรียนที่นี่มันพาเราไปไกล จนถึงประเทศจีน ข้ามน้ำ ข้ามทะเล เดินขึ้นเขาด้วย 2 ขาของตนเอง

และแล้ว เวลาการเรียนก็จบลง

เมษายน วันเกิดเรา เพื่อนมาบ้าน ดีใจมาก และเราก็ได้กินข้าวด้วยกัน อยู่ด้วยกันจนดึก และแยกย้าย

โอกาสก็เจอกันยาก เพราะต่างคนต่างทำงาน ชีวิต ช่วง 27 ก็น่าจะเป็นแบบนี้แหละ

แต่เราคงจะเริ่มช้า พอเรียนจบ เราตั้งคำถามกับตนเอง แล้วไงต่อหล่ะ ไปทางไหนดี

ณ ตอนนี้ยังหาคำตอบนั้นไม่เจอ มันอยากทำหลายๆอย่างไปหมด

อยากเรียนต่อโท แต่ก็กลัวรบกวนทางบ้าน

อยากทำงาน จังหวัดที่ตนเองอนู่ งานคนพิการมีไหม

ตอนนี้ยังหาคำตอบไม่ได้ จนเวลาผ่านไปตอนนี้ก็ยังไม่มีคำตอบ

ชีวิตส่วนใหญ่ เอาจริงๆอยู่กับการเล่นเกม เป็นหลัก

มีช่วยงานที่ต้องพิมพ์งานบ้าง แต่ทำไงหล่ะ

การเล่นเกม เป็นสิ่งเดียวที่เรียกได้้ว่า เป็นสิ่งที่เยียวยาจิตใจ ณ ตอนนี้

แต่กลับกันเรากำลังหลิดตัวเองอยู่หรือเปล่า

เราเล่นเกม MMORPG เป็นเกมสวมบททบาท เราเป็นรองกิลด์ ช่วยกันดูแลสมาชิก

มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ เวลาเพื่อนมีเรื่องเราไปช่วย เราแนะนำผู้เล่นใหม่เรื่องเกมได้

เราเล่นอาชีพซัพพอร์ต เวลามีการทำสงคราม เราสามารถซัพพอร์ตทีมได้

เวลาเราทำได้ดี ก็มีคนว่าดีมาก สวยเลย ขอฮีลหน่อย เราช่วยคนในทีมฮีล ซัพพอร์ต

เรารู้สึกดี ความรู้สึกดีแบบนี้เรายังหาไม่ได้ เรามีเพื่อนในเกมเยอะ เยอะจนพูดคุยกัน สนิทกัน

ช่วยเหลือกันจนสมารถปรึกษาปัญหาชีวิตได้เลย

แต่ทั้งหมดนี้ เราเกิดคำถามกับคนเองว่า เรากำลังหลอกตัวเองอยู่หรือเปล่า

เรากำลังหนีความจริงอยู่หรือเปล่า เราควรทำอย่างไร เรามีอาหารติดเกมหรือเปล่า

ตอนนี้เรายังหาอะไรไม่ได้

เราอยากทำหลายๆสิ่ง อยากทำงาน อยากหาเงินเองได้

ไม่อยากเล่นเกมแบบนี้ต่อไปจนอายุ 30 จนบางครั้งก็คิดเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่น

ซึ่งการคิดแบบนี้ก็ทำให้ตัวเองรู้สึกแย่ จริงๆ

อาการแบบนี้มันเหมือนเรากังวล เรารู้สึกถึงความไม่มั่นคงในชีวิต

เราควรทำอย่างไรต่อไป ……

ปีนี้ชีวิตคือการเดินทาง 2561

Mon, 31 Dec 2018 03:43:00 +0000

วันนี้ก็มาถึง 31 ธันวาอีกปีแล้ว วันพรุ่งนี้ก็เป็นปีใหม่อีกเช่นเคย เราเองย้อนกลับไปอ่านที่ตัวเองได้เขียนไว้ทุกๆปี ย้อนกลับไปดูว่าแต่ละสิ้นปีเราได้เขียนบันทึกอะไรไว้บ้างทั้งใน Blog ของตัวเองและใน facebook วันนี้ในปีที่แล้ว เราเขียนไว้ว่า “หวังว่าโลกเขาเราจะกว้างกว่าเดิม” กว้างกว่านั่งหน้าจอคอมไปวันๆกว่าแต่ก่อน แต่ก่อนอื่นเลย ปีนี้ก็เป็นอีกปีที่เราได้เรียนมหาลัย กันแบบทั้งปีเลย บางครั้งมันอาจจะเครียดบ้าง ขี้เกียจบ้าง เพราะเรียนในวันเสาร์ อาทิตย์ แต่เราก็ลากตัวเองไปเรียนจนตอนนี้เป็นเทอมสุดท้ายแล้ว ไกล้จะจบแล้วจริงๆ อีกแค่ไม่กี่วิชา

กับการที่ตัวเราเองนั้นไกล้จะจบแล้ว มันก็ยังจะเกิดคำถามอีกว่า จบแล้วชีวิตจะยังไงต่อหล่ะ ทางเดินที่เราอยากเดินเราจะไปทางไหน ใจจริงลึกๆมันก็อยากจะทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันบ้าง ก่อนที่จะอายุ 30 ตอนนี้เราก็ 26 แล้ว ก็อาจจะรู้อยู่แก่ใจว่าคนแต่ละคนมันไม่เหมือนกันอยู่แล้วว่าจะทำอะไรสำเร็จไม่สำเร็จ เอาจริงๆตอนนี้มันก็ยังไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อไป อีก 4 ปีคงอาจจะคิดได้หล่ะมั้งเนอะ

ปีนี้ยังขอบคุณเพื่อนๆเสมอนะ ที่ยังคิดถึงกันตลอด แม้ตอนนี้จะอยู่ห่างไกลกันบ้างก็ยังติดต่อและมาหากันอยู่เสมอๆเช่นทุกๆปี ขอขอบคุณเพื่อนใหม่ที่ผ่านเข้ามา และเพื่อนไม่เก่าหรอกนะ ที่ยังเหมือนเดิม และยังทักทายกันอยู่ และก็ขอบคุณเพื่อนใหม่เพื่อนเก่าในเกมด้วย ขอบคุณการบ้านที่อาจารย์หลายๆท่านที่สั่งมาให้เราได้เครียด และ ทำให้เราขี้เกียจ และ สู้กับมันจนทำเสร็จ

จะว่าไปปีนี้มันก็ปีแห่งการเดินทางของเราเช่นกัน เราเดินทางไปหลากหลายที่มาก ตั้งแต่ตอนเรียนต้องออกไปนอกสถานที่ ไปแต่ละที่ก็มีเรื่องราวของมัน ไปดูงานที่นั่นที่นี่ ไปนอนบ้างก็ให้อะไรหลายๆอย่าง ปีนี้เป็นการเดินทางไกลที่สุดครั้งแรกในชีวิตที่ต้องออกไปที่ประเทศจีน ที่เขียนไว้ว่าครั้งแรกในชีวิตก็อยากจะให้มีการเดินทางที่ไกลกว่านี้อีกในชีวิต การไปเที่ยวที่จีนครั้งแรก เปิดโลกเราหลายๆอย่าง จีน ตอนนี้มันก็ไม่ได้เหมือนกับที่โน๊ตอุดมเล่าเท่าไหร่นะ (555+)

ตอนที่เปิดโหวตว่าจะไปไหนเราแอนตี้จีนก่อนเป็นอันดับแรก เพราะเรากลัวห้องน้ำ และจากที่คนไกล้ตัวเรา น้อง พ่อแม่เล่าให้ฟังเรากลัวมาก แต่ในความเป็นจริงมันคนละสถานที่กันมันก็ไม่เหมือนกันไปทั้งหมดหรอก แต่ห้องน้ำที่จีนก็ไปสัมผัสมาแล้วเช่นกันว่าน่ากลัว ก็ไปเข้าที่โรงแรมแทน พอเรื่องห้องน้ำก่อนละกัน แต่ก็รอบนี้ไปไกลมาก ข้ามประเทศไป นั้งรถข้ามจังหวัดของจีน หลายชั่วโมง เพื่อไปยังจุดหมายที่ทุกคนตั้งไว้ ไปสัมผัสวัฒนธรรมอีกวัฒนธรรมหนึ่ง ไปดูบ้านดูเมืองที่แปลกตา ไปดูสถานที่ใหม่ที่ไม่เคยไป ไปดูสิ่งก่อสร้างที่ยิ่งใหญ่ว่านี่เขาสร้างได้ยังไง มันก็สัมผัสได้ว่า โลกนี้มันกว้างนะ เกิดแรงผลักดันขึ้นมา อยากไปเที่ยวอีกหลายๆประเทศจัง

อย่างน้อยการออกไปเที่ยวในปีนี้ ก็ทำให้เรามีแรงผลักดันในชีวิต เดินทางข้ามประเทศ นั่งรถนานไกลๆเป็น 7 - 8 ชั่วโมง ภูเขาสูงใหญ่ เดินขึ้นไปอีกนาน ไกลแค่ไหน เราเองล้วนเดินไปถึงด้วยขาของเราเอง จุดมุ่งหมายทั้งเรื่องชีวิต และเรื่องเรียน ถึงตอนนี้มันจะเหนื่อย แต่ก็จะขอเดินต่อไป เพราะปลายทางเมื่อเราเดินทางไปถึงล้วนหายเหนื่อย และเราคิดว่ามันคุ้มค่าที่จะเดินทางไปให้ถึงจุดหมายที่เราตั้งไว้

ขอบคุณทุกๆสิ่งทุกๆอย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิตทั้งดีและร้าย ที่เข้ามาเป็นบทเรียนในปีนี้

สวัสดีปีใหม่ 2562

Me Before you : สิทธิ (Rights) และ เจตจำนงเสรี (Free Will)

Thu, 05 Jul 2018 14:25:00 +0000

** ** ** ** คำแนะนำ

“บทความนี้เป็นบทความที่ผมเขียนส่งอาจารย์ในวิชา วิชาปรัชญาสังคม (Social Philosophy) อาจจะดูแปลกๆแต่ผมก็อยากให้คนที่เข้ามาอ่านบล็อกผมได้ลองอ่านดู ประเด็นคือให้เลือกภาพยนต์มา 1 เลือกแล้ววิเคราะห์ประเด็นในเรื่องของ Rights สิทธิ และ เจตจำนงเสรี Free Will อาจจะจบแบบแปลกๆหน่อยนะครับ”

** ** ภาพยนตร์ที่เลือกมาขอเลือกเรื่อง Me Before You หรือชื่อไทยก็เรียกทับศัพท์ไปว่า มี บีฟอร์ ยู เป็นภาพยนตร์แนว โรแมนติก คราม่า ว่าด้วยเรื่องของ นางเอกชื่อว่า ลูอิซ่า คลาร์ก และ พระเอก วิล เทรย์นอร์ พระเอกนั้นเป็นมหาเศรษฐี พันล้านรวยมาก นางเอกเป็นเพียงคนธรรมดา สุดท้ายแล้วพระเอกประสบอุบัติเหตุทำให้ตนเองพิการ และ นางเอกก็ทำงานเป็นผู้ดูแลช่วยเหลือพระเอก เพราะตอนนั้นนางเอกตกงาน จึงรับงานนี้ไว้ทำให้ วิล หลงรักนางเอก และทำให้วิลมีชีวิตกลับมาสดใสอีกครั้ง และมอบความหวังให้พระเอกที่จะต้องใช้ชีวิตอย่างมีคุณค่าต่อไป

สุดท้ายพระเอกก็เลือกชีวิตตัวเอง ที่จะทำการ “การุณยฆาต” หรือ Euthanasia ตัวของเขาเองตามเจตจำนงที่เขาเลือกไว้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว นางเอกรับไม่ได้ทำทุกวิถีทาง สุดท้ายก็ไม่สามารถเปลี่ยนความตั้งใจของพระเอกได้ สุดท้ายนางเอกยอมรับในการกระทำครั้งนี้ แล้วให้พระเอกจากไปอย่างสงบ

ความรู้สึกหลังจากดูจบ ณ ตอนนั้น เกิดคำถามกับตัวเองมากมาย ทำไมเขาถึงทำแบบนั้น ไม่มีความรักหลงเหลืออยู่หรือ และ หลังจากพักไปนานเรื่องนี้ก็ยังติดอยู่ในหัวนิสิต ต้องคิดตามมาอีกหลายรอบจนได้เรียนเรื่อง ปรัชญา และอยากจะลองวิเคราะห์ภาพยนตร์เรื่องนี้สอดคล้อง หรือ ขัดแย้งกับแนวคิดทฤษฎีใดที่เรียนมา

การุณยฆาต หรือ Euthanasia นั้นเป็นเรื่องที่ถกเถียงและเป็นประเด็นอยู่ทั่วโลก คือการที่ทำให้ผู้ป่วยจบชีวิต หรือตายโดยเป็นการกระทำที่เป็นเจตนาของแพทย์ และ ด้วยความเต็มใจของผู้ป่วยและญาติ เพื่อที่จะทำให้ผู้ป่วยนั้นพ้นจากการทรมาณจากโรคที่ไม่สามารถรักษาหรือไม่สามารถฟื้นฟูร่างกายให้เป็นปกติได้ การการุณยฆาตที่พบเจอในภาพยนตร์เรื่องนี้คือ “การุณยฆาตเจตจำนงและโดยสมัครใจ” (Voluntary and Direct Euthanasia) คือการที่ผู้ป่วยเลือกที่จะปลงชีวิตตนเอง

หากเรามองในเรื่องของ สิทธิ (Rights) ก็สามารถมองได้ ในการที่พระเอกมีสิทธิที่จะจบชีวิตตัวเองลง ไว้ตั้งแต่แรกก็สามารถทำได้ถ้ามองว่า เป็นเรื่องของ สิทธิตามธรรมชาติ (Natural Rights) เพื่อ เชื่อว่ามนุษย์ทุกคนมีสิทธิติดตัวมาตั้งแต่เกิด ไม่มีใครพรากหรือแย่งชิงไปได้ คนที่ปฏิเสธสิทธินี้เท่ากับปฏิเสธธรรมชาติ และว่าด้วย อำนาจใด ๆ แม้แต่อำนาจรัฐก็ไม่ควรลิดรอนสิทธิตามธรรมชาตินี้ สิทธิตามกฎหมาย (Legal Rights) ในมุมมองทางด้านกฎหมายบอกว่า สิทธิไม่ใช่สิ่งติดตัวมนุษย์มาตั้งแต่เกิด เพราะมนุษย์ตามธรรมชาติไม่มีสิทธิ ไม่มีหลักประกันใด ๆ ไม่มีระบบศีลธรรมหรือจริยธรรมใดๆ เช่น ในประเทศที่พระเอกอาศัยอยู่นั้นไม่มีกฎหมายการ “การุณยฆาต” แต่เขาก็เลือกไปที่ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ที่มีกฎหมายการการุณยฆาตตัวเอง แต่มันก็จะมีการโต้แย้งเรื่องของสิทธิตามกฎหมายโดยเช่นกัน เช่น ระหว่างสิทธิตามกฎหมาย กับ ศีลธรรม หรือ จริยธรรม อย่างไหนสำคัญกว่ากัน และควรจะยึดถืออะไรเป็นหลัก เพราะว่าเรื่องของ สิทธิที่จะตายนั้น ถ้ามองในแง่ของศีลธรรม จริยธรรมนั้น เป็นเรื่องที่ผิด และ มองไนแง่ของศาสนาแล้ว ก็ยังเป็นเรื่องที่ผิดบาป ร้ายแรง แต่ทำไมในแง่กฎหมายบางประเทศถึงสามารถทำได้ และคำถามที่ว่า กฎหมายสามารถขัดแย้งกับศีลธรรมได้หรือไม่ หรือ ศีลธรรมจำเป็นต้องมีกฎหมายมารองรับหรือไม่ ยังเป็นเรื่องที่ถกเถียงกันอยู่ทั่วโลกในเรื่องนี้

เจตจำนงเสรี (Free Will) ประเด็นการ การุณยฆาต ของพระเอกในภาพยนตร์เราก็มองว่าเป็นเรื่องของเจตจำนงเสรีได้ ตัวนิสิตมองว่า เป็นเรื่องของ มนุษย์สามารถลิขิตชีวิตตนเองได้ (Libertarianism) เรื่องที่ว่าด้วย เสรีภาพกับความรับผิดชอบ มองว่า คุณค่าที่แท้จริงของชีวิตคือการมีอิสระที่ได้เลือก หรือ ตัดสินใจเอง และลงมือทำตามที่ได้ตัดสินใจอย่างสุดความสามารถ ส่วนจะสำเร็จตามที่หวังไว้หรือไม่เป็นสิ่งที่อยู่นอกเหนือของเรา ก็ตรงกับที่พระเอกได้เลือกทางเดินชีวิตของตนเองไว้ตั้งแต่แรกแล้ว การที่นางเอกพยายามเปลี่ยนใจพระเอกยังไงก็ไม่สำเร็จ และสุดท้ายก็ยอมรับในการตัดสินใจ อย่างน้อยก็เป็นการเครารพการตัดสินใจของพระเอก เพราะเขาเลือกเส้นทางนี้ไว้ตั้งแต่ต้นแล้ว

สุดท้ายแล้วความคิดเห็นส่วนตัว และ ความเชื่อในสิ่งที่เราจะทำ นิสิตคิดว่าเราสามารถที่จะลิขิตชีวิตตัวเองได้ ณ ตอนนั้นที่ดูภาพยนตร์จบ ก็กลับมาคิดว่า หากวันไหนที่เราไม่สบาย หรือเป็นอะไรที่ร้ายแรงจนยื้อชีวิตสุดท้ายแล้ว เราทรมาน เราก็อยากที่จะแสดงเจตจำนงแบบนั้น แต่มันก็มีเรื่องให้คิดต่อไปอีกมาก ตัวนิสิตก็ได้ไปหาอ่านเพิ่มอีกหลายเรื่อง ทั้งบทความต่าง ๆที่เกี่ยวกับเรื่องนี้ เพราะจากที่เคยพบเจอมาในชีวิตบุคคลในครอบครัว ญาติพี่น้องที่ป่วยแล้วทรมานกับโรคร้ายก็มี และทรมานจนถึงสาระสุดท้ายของชีวิต แต่เราก็ไม่สามารถที่จะไปตัดสินชีวิตใครได้มันเป็นสิทธิของเขา แต่ตัวนิสิตยังเชื่อมั่นและยึดมั่นว่า เราย่อมมีสิทธิในตนเอง เราสามารถที่จะกำหนดเส้นทางชีวิตของตนเองได้

Ugly Delicious : แค่ชอบกินไก่ทอดก็กลายเป็นเรื่องเป็นราวได้

Sun, 01 Jul 2018 06:55:00 +0000

“เป็นคนธรรมดา ชอบกินไก่ทอด” เป็น Bio ที่ผมเขียนไว้ใน IG ของตัวเองที่ตั้ง Private ไว้ ส่วนมากรูปที่โพส่วนใหญ่ก็คือ รูปอาหาร ที่โพสบ่อย ๆ ที่สุดก็หนีไม่พ้น ไก่ทอดนี่แหละ ไม่น่าเชื่อเลยว่า อาหารง่ายๆ (หรือเปล่า) เช่น ไก่ทอดนี้ไม่คิดไม่ฝันเลยว่ามันจะมีเรื่องราว ประวัติอะไรแบบนี้มาก่อน จนเมื่อวานได้มีโอกาส ได้ดูรายการสารคดี อารหารในช่อง Netflix ชื่อว่า Ugly Delicious มีตอนหนึ่งที่หน้าสนใจว่า ไก่ทอด มันน่าสนใจมากเพราะเราเองกินมันเกือบจะทุกอาทิตย์ ตั้งแต่เราเกิดมาเราเป็นเด็กเราต่างโหยหา และกินมันโดยไม่มีเบื่อ ไม่น่าเชื่อว่ารายการนี้มันทำเรื่องไก่ทอด ที่เรากินกันเป็นเรื่องเป็นราวกันเลยทีเดียว

พิธีกรน่าเป็นลูกคนเอเชียนี่แหละแหละแต่เป็นสัญชาติ แคนนาดา เป็นเชฟอยู่ เขาจะพาเราไปตามรัฐต่าง ๆของประเทศ สหรัฐอเมริกา ไปตามหาร้านไก่ทอด แต่ที่แปลกใจคือ ร้านต่าง ๆที่พาไปเป็นร้านของคนผิวดำ พอรายการดำเนินไปเรื่อย ๆ เราก็ งง ว่าทำไม ไก่ทอดธรรมดาๆนี่แหละเป็นการ เหยียดเชื้อชาติ (racist) ซะอย่างนั้น พิธีการได้ถาม เหมือนเขาจะย้อนเวลากลับไปเล่าประมาณว่า เมื่อก่อนสมัยที่คนผิวดำ ยังต้องเป็นทาสอยู่ ก็ต้องมีหน้าที่ทอดไก่ให้คนที่เป็นเจ้านาย และสมัยนั้น ไก่มีราคาถูก คนผิวดำเลยเลี้ยงไก่ และ นำมาทำอาหารกินเอง ที่นิยมที่สุดในตอนนั้นก็คือ ไก่ทอด นั่นเอง ฟังดูแล้ว โหหห นี่มันเป็นเรื่องของชนชั้นกันเลยทีเดียว ใครจะไปรู้ แล้วมีการตัดสลับไปยังเหตุการ์ต่าง ๆ ที่คนผิวขาว เหยียดคนผิวดำผ่านรายการทีวีในสารคดีมีการยกตัวอย่างเหตุการณ์ของ ไทเกอร์ วู้ด ที่เป็นนักกีฬากอล์ฟคนดังของโลก สมัยที่เขาได้แชมป์รายการหนึ่ง มีนักกีฬาผิวขาวให้สัมภาษณ์ในรายการทีวีว่า เขาแสดงความยินดีด้วยกับชัยชนะของ ไทเกอร์ วู้ด และเขาจะสั่งไก่ทอดมาเลี้ยงเขา จากนั้นก็มีเรื่องราวกันใหญ่โตกันเลยทีเดียว

ส่วนใครที่ยังไม่มีอะไรดูขอแนะนำรายการนี้มันไม่ได้เครียดอะไรขนาดนั้น แต่เราชอบมุมมองการนำเสนอของเขา ทำให้เราเข้าใจอะไรหลายๆอย่าง สุดท้ายเราคิดว่า ไก่ทอด ไม่น่าเชื่อเลยเนอะว่ามันจะมีอะไรขนาดนี้ บ้านเราก็มีไก่ทอด หลายเจ้ามาก แต่เสียดายที่ในรายการไม่มีไก่ทอดของไทย มันก็ไม่ได้มีแค่ไก่ทอดตามรัฐต่าง ๆ ของประเทศอมริกาอย่างเดียวนะ ในรายการก็มีพาไปดูของ ญี่ปุ่น อินเดีย จีน หลายๆประเทศ แนะนำให้ดูเลย

ผ่าน เบญจเพศมาแล้ว 1 เดือน

Tue, 22 May 2018 17:14:00 +0000

หลังจากผ่านปีใหม่ไปแล้วก็ไม่ได้อัพเดทอีกเลย เอาจริงๆเวลามันก็ผ่านไปเร็วมาก ช่วงหลังมกราคมก็เรียนต่ออีก ต้องรีบทำแฟ้ม เทียบโอน ตั้งแต่เดือน มีนาต้องรีบส่งแต่ก็ผ่านไปได้

เมษาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ วันเกิดที่ผ่านพ้นไป วันที่ 12 เมษา ทุกๆคนมาพร้อมหน้ากันเหมือนเช่นเคย

แต่ต่างไปรอบนี้เจอเพื่อนน้อยไปหน่อย แต่ก็เดือนมีนาก็เจอกันแล้ว แต่เมษาไม่เจอกันก็ไม่เป็นไร

เคยมีคนได้กล่าวไว้ว่า

“ชีวิตผู้ใหญ่คือการผลัดกันพูดว่า ‘ไว้ว่างค่อยเจอกันนะ’ ไปเรื่อยๆ จนตายจากกันไปเอง”

สักคนได้กล่าวไว้

— Tpagon ‘Champ’ W. (@tpagon) 5 กันยายน 2560

แต่เราก็ไม่รู้ว่าจะจริงหรือเปล่า เมื่อก่อนเคยคิดว่าตัวเองนั้น ไร้ค่าจัง ทำอะไรไม่ได้เลย ทำไมไม่เหมือนคนอื่นเขา คิดแล้วมันก็ยั่นทอนจิตใจของเรามากๆ เวลาผ่านไป เพื่อนๆทำงานกันหมดแล้ว แต่สิ่งเดียวที่ทำให้เรายังไม่ไร้ค่า ก็คือการเรียนนี่แหละ

เรียนจบไป เรายังหลงทางอยู่เลย จบแล้วจะทำอะไรต่อดี ไม่อยากอยู่แบบนี้ไปจนถึงอายุ 30 เลย เหมือนไม่ได้เริ่มทำอะไรเลยในชีวิต

ในการเรียนได้เรียนปรัชญามันก็ดีเหมือนกัน เรียนๆไปรู้สึกชอบ ถ้าจบไปแล้วยังไม่ได้ทำอะไร คงจะต้องต่อโทไปอีก

อย่างน้อยมันก็คือเส้นทางของเรา ไม่รู้ตอนนี้จะทำอะไรต่อดี ในหัวมันคิดไม่ออกเลยจริงๆ

ลาก่อนปี เก่า 2017

Sat, 30 Dec 2017 17:43:00 +0000

ก็จะเป็นเหมือนกับทุกปีที่ต้องมานั่งเขียนอะไรแบบนี้ไว้บ้าง บางทีก็ต้องกลับมานั่งอ่านดูว่าแต่ละปีแต่ละปีมีอะไรเกิดขึ้นบ้างปีนี้เป็นปีที่สำคัญอย่างหนึ่งตัวเรา อย่างแรกก็คงเป็นเรื่องที่ เริ่มเข้ามาเรียนมหาวิทยาลัย สักทีหลังจากที่ต้องลากไม้วอกเกอร์ไปเรียน กศน 1 ปีจากนั้นก็ผ่าข้อสะโพก แล้วอีก 1 ปีกว่าๆก็ถึงจะได้เข้ามาเรียน เหมือนทุกอย่างในชีวิตมันเริ่มที่เราอายุ 25 นี่เอง ตอนนี้ ณ เวลานี้ก็กำลังหาคำตอบให้ตัวเองอยู่ ว่าวันข้างหน้าเราจะเอายังไง เหมือนเด็กยังค้นหาหนทางของตัวเองไม่เจอ เรียนจบแล้วจะทำอะไรต่อไป จะอยู่ด้วยตัวเองได้มั๊ย พอมองคนรอบตัวแล้วเขาก็มีการมีงานทำ กันหมดแล้ว แต่เราเองเพิ่งเริ่มต้น

ในปีนี้ในช่วงหนึ่งเคยคุยกับแม่ว่า เคยหวังอะไรในตัวเราบ้างมั๊ย ตอนนี้ยังเลี้ยง แม่ยังไม่ได้เลย แม่ตอบว่าแค่ตอนนี้เราทำอะไรเองได้ ช่วยแม่ทำงานบ้าน ได้แม่ก็โอเคแล้วหล่ะ ตอนเรียน อาจารย์เคยเล่าว่า สุดท้ายตัวเรา ก็อาจจะต้องเลี้ยงตัวเราเอง ไม่หวังว่าลูกต้องมาเลี้ยงเรา หากว่าเราจะหวังให้ลูกต้องมาเลี้ยงเราตอนแก่ ให้ดูตัวเราเองในปัจจุบันว่าเราทำอะไรเพื่อเขาบ้าง สุดท้ายเราก็อาจจะต้องอยู่คนเดียว เพราะฉะนั้น ตอนนี้เราคิดว่าเราคงจะอยู่อย่างไรไม่ให้เป็นปัญหาสังคมแล้วกันท่าจะดี ตอนนี้

ขอบคุณ เพื่อนๆใหม่ๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ขอบคุณเพื่อนๆสนิททั้งหลายที่ยังไม่ทิ้งกันไปไหน เข้ามาเจอกัน พบกัน ขอบคุณเรื่องราวต่างๆที่ผ่านเข้ามาเพื่อเป็นบทเรียนในชีวิตของตัวเอง

คิดว่าปีหน้าคงจะมีอะไรให้ทำมากกว่านี้ทั้งในเรื่องของมหาลัย และเรื่องของขีวิต คงมีอะไรอีกมาก มากกว่านั่งหน้าจอคอมไปวันๆแบบเมื่อก่อน หวังว่าโลกของเราคงจะกว้างขึ้นกว่าเดิม ปีหน้าอย่าให้ตัวเองขี้เกียจ อย่าคิดมากอีก และสุดท้ายอย่าหมดกำลังใจ และให้ตัวเองเข้มแข็งแบบนี้ต่อๆไป

สวัสดีปีใหม่ 2561

[Guide] วิธีเข้าสู่ห้องลับ ใน The Division มิชชั่น Investigate Secret Room (Secret Mission)

Sat, 09 Dec 2017 08:15:00 +0000

ในการที่เราจะเปิด Commendation/Mission: z3#A $85tErESc 23slomiNS610 ได้แต้มตั้ง 50 แต้มดูดีๆแล้วก็ไม่รู้จะไปทำมันยังไงวันนี้ผมได้ลองทำกับเพื่อนแล้วก็ผ่านแล้วด้วย มิชชั่นที่ว่านี้ข้ออ้างอิงมาจาก Reddit และก็ในกลุ่ม Tom Clancy’s The Division Thailand นะครับในการที่เราจะทำได้นั้นอย่างแรก คือ ต้องมีคนตั้งแต่ 3 คนขึ้นไป หรือ 4 คนจะดีมากๆ แต่ที่ผมทำนั้นผมทำกันแค่ 2 คน เหนื่อยหกันพอสมควร เพราะต้องแข่งกันกับเวลา เงือนไขของมิชชั่นนี้ก็คือ ทั้งกลุ่มเราทั้งหมด 3 คน หรือ 4 คนต้องทำมิชชั่น SHD 1 และ SHD 2 ให้เสร็จก่อนถึงจะทำต่อได้

วิธีทำมิชชั่น SHD 1

ในที่นี้คือการทำ Commendations ของ West Side Pier ที่ชื่อว่า “West Side Hat Trick” ให้ครบก่อน โดยการลงมิชชั่นโหมด Resistance ทั้ง ด่าน Powerhouse,Pier 23, Carrier ให้ครบทั้ง 20 Wave (จริงๆเล่นให้จบ wave 19 มันก็นับว่าถึง 20 wave แล้วครับ) ต้องทำให้ผ่าน

วิธีทำมิชชั่น SHD 2

ในที่นี้คือการทำ Commendations ของ West Side Pier ที่ชื่อว่า “Someone’s Listening In” ให้ครบก่อน โดยการไล่เก็บโทรศัพท์ให้หมดทั้ง West Side Pier ซึ่งมีทั้งหมด 38 อัน

แผนที่ในการเก็บโทรศัพท์ก็มีดังนี้ครับ Thanks For maps Telefonaufzeichnungen ด้วยครับ

พอเก็บโทรศัพท์เสร็จแล้วมันก็จะมีมิชชั่นให้เราไปรายงานตัวที่ Camp Clinton ก็ทำการกดทำมิชชั่นให้เสร็จ

จากนั้นเราก็มาดูกันครับว่า SHD 1 และ SHD 2 เราทำเสร็จแล้วนะดูได้จากหน้า Evidence ในส่วนของ Surveillance Data ครับจะเจอรูปวิทยุสื่อสาร 2 อันพอดี

จากนั้นคนในทีมเราทำ SHD 1 และ SHD 2 ครบกันทุกคนแล้ว **ต้องย้ำว่าทำให้ครบทุกคนนนะครับ **เราจะเริ่มทำการ เริ่มเข้าสู่มมิชชั่นลับได้เลยครับ

จาก Redit ของต่างประเทศนั้นเขาได้บอกว่า เทปวิทยุสื่อสาร SHD นั้นเป็น “รหัสมอร์ส” หรือ morse code ครับ

(…– —-. -…. –..– .—- —-. –… ….. -..-. –… —.. ….- –..– ..— ..— ….- ..— -..-. -…. ….- —– –..– ..— ….. .—- …..)

ซึ่งคนใน Reddit ก็ได้ถอดรหัสออกมา

(396,1975/784,2242/640,2515)

ซึ่งตัวเลขเหล่านี้จะเป็นตำแหน่งของเครื่องหมาย “X” ที่ศัตรูเราทำการ มารค์เอาไว้ตามจุดต่างๆของแผนที่ ซึ่งภาระกิจของเราก็คือทำการหามารค์เหล่านี้ให้เจอ พอเจอแล้วให้เราไปยืนยังตำแหน่งนั้น แล้วกดปุ่ม “F” แล้วตัวละครเอเจ้นของเราจะทำการกด นาฬิกา Activate จุด ซึ่งเราจะต้องทำการยืนบนจุด “X” แล้วกด “F” ทั้งหมด 6 จุดด้วยกัน ซึ่งพอทำจุดแรกแล้วนั้น เวลาจะเริ่มนับถอยหลังเราต้องทำการกดตามลำกับก่อนที่เวลาจะหมด ซึ่งเวลามันจะไม่แสดงให้ฟังเสียงเอาเท่านั้นครับ และถ้าภาระกิจ Fail มันก็จะมีเสียงเหมือนกันให้ฟังดูดีๆ ถ้าเกิด Fail ขึ้นมาจริงๆเราก็ต้องเริ่มตั้งแต่จุดแรก ดังนั้นเพื่อให้กดให้ทันเราจึงจำเป็นต้องใช้คนตั้งแต่ 3 คนขึ้นไป 4 คนจะดีมากๆ (แต่ที่ผมทำนั้นผมทำกันแค่ 2 คน)

ในที่นี้เราจะทำการแบ่งกดกดจุด เป็น 2 ส่วนครับให้ทำการยืนบนจุด “X” แล้วทำการ กด “F” ตามลำดับนี้ครับ

ส่วนที่ 1 ที่เราจะต้องทำ

จุดแรกคือ 396,1975 - Pier บริเวณ Pier ครับจุดนี้ก็ไกล้ๆกับ Camp Clinton เลย

จุดที่ 2 คือ 784,2242 - Disco หรือบริเวณดิสโกเทค สังเกตุง่ายๆคือมันจะอยู่หลังสวนสาธารณะ เข้าไปเจอบูตเปิดเพลงของดีเจมันจะอยู่ขวามือ

จุดที่ 3 คือ 640,2515 - Garage มันจะอยู่เหนือสวนสาธารณะไปหน่อยที่ตัว Cleaner จะอยู่เยอะๆเป็นปั๊มน้ำมัน

ในทีนี้เราเจอส่วนแรกแล้วให้เพื่อนของเราไปยืนประจำตามจุดต่างๆ 3 จุดครับ จากนั้นให้คนแรกกดก่อน ตามลำดับ โดยเรียงจาก Pier » Disco » Garage พอกดเสร็จ เราจะได้ยินเสียงระบบ ISAC ประกาศว่า “Power Online” เป็นอันจบในส่วนแรกครับ

ต่อไปส่วนที่ 2 อีก 3 จุดต่อมาที่เราจะเริ่มเลยคือ

จุดแรกคือ 663,2247 - Car Wash เป็นสถานที่แถวๆร้านล้างรถทางขวามือจะมีรถ Taxi สีเหลืองจอดอยู่เต็มไปหมดให้ปีนหลังคารถแล้วขึ้นไปยังส่วนบนก็จะเจอ

ต่อมาจุดที่ 2 คือ 980,2400 - Cera Roof เป็นคล้ายๆกับห้างสรรพสินค้า แต่เป็นหน่วยงานของ Cera จะอยู่ด้านบนของอาคาร ดูดีๆจะมีเชือกที่สามารถให้เราปืนขึ้นไปโดยตรงได้อยู่บริเวณขวามือริมสุด

จุดที่ 3 จุดสุดท้ายคือ 610,2120 - Barrel มันจะอยู่บรืเวณที่เป็นสะพานลอย สังเกตุถังน้ำมันเราก็จะเจอจุด

จากนั้นพอเจอจุดในส่วนที่ 2 ครบแล้วแล้วก็ให้เพื่อนเราเข้าไปประจำตามจุดต่างๆเลยครับ จากนั้นให้ไล่ทำการกด “F” เพื่อ Activate ตามลำดับโดยไล่จาก Car Wash » Cera Roof » Barrel ตามลำดับ

ข้อสำคัญนะครับมิชชั่นในส่วนที่ 2 นี้อาจ Fail ได้ เนื่องจากถ้าเพื่อนเรากด Activate จดที่ 3 เสร็จแล้วต้องรีบไปเปิดประตูเข้าสู่ห้องลับทันที ดังนั้น ถ้าทำกันแค่ 3 คน พอกดจุดที่ 2 เสร็จ อย่าเพิ่งให้เพื่อนกดจุดที่ 3 นะครับ ต้องให้เพื่อน teleport ไปยังมิชชั่น Power House แล้วรีบวิ่งไปยังหน้าประตูลับเสียก่อน แล้วให้เพื่อนที่อยู่ที่ Barrel กด Activate จุดสุดท้าย แล้วประตูถึงจะเปิดนะครับ ถ้าทำกัน 4 คนก็ให้เพื่อนคนที่ 4 วิ่งไปรอที่หน้าประตูเลยจะเป็นการดีมาก

นี่เป็นแผนที่ของประตูลับนะครับให้เพื่อนลองวิ่งไปดูก่อน โดยที่เราจำง่ายๆว่ามันอยู่ไกล้กับมิชชั่น Power House** **

วิ่งไปจะเจอป้าย Park ลานจอดรถ ให้ไปทางซ้ายมือ

จะเจอซอยให้สังเกตุป้าย “STATE EMISSION INSPESTION” ให้เข้าไปตามป้ายเลยครับ

นี่คือประตูลับให้คนที่ 4 มายืนรอหน้าประตูนี้ถ้าทำสำเร็จ ไฟที่หน้าประตูจะติดแล้วมีให้กด F เพื่อเปิดประตู

ตามรูปจะขึ้นมิชชั่นว่า Investigate Secret Room

จะมี laptop ให้กด F เพื่อ Activate

จากนั้น Commendation : z3#A $85tErESc 23slomiNS610 ก็ทำสำเร็จได้ 50 แต้ม พร้อมกับของรางวัลตามรูป

กล่องของรางวัลที่ได้ โดยเฉพาะกล่องที่ชื่อว่า West Side Piers Weapons Cache จะดรอปปืนพิเศษให้เรา 5 กระบอกด้วยกันครับ

สุดท้ายนี้สปอยครับใครขี้เกียจเปิดมิชชั่นก็กดดูได้ครับว่าพอเปิดห้องลับแล้วจะเกิดอะไรขึ้นใครจะทำเองก็ได้ครับไปหาเพื่อนมาให้ครบทีมแล้วลองทำดูได้ครับ

สุดท้ายนี้ของคุณเครดิตจาก

https://mydivision.net

คุณ Chawana Chevarunotai ในกลุ่ม Tom Clancy’s The Division Thailandที่แนะนำขั้นต้นให้ และสุดท้ายคุณ คิว LB141WATER ที่ร่วทำภารกิจนี้จนสำเร็จไปได้ด้วยดี

GTA V วิธีแก้ไขปัญหา Please enter the Rockstar Activation Code กรอกรหัส Code เกมใหม่

Thu, 07 Dec 2017 16:44:00 +0000

Please enter the Rockstar Activation Code in order to activate Grand Theft Auto V วิธีการแก้ปัญหานั้น ง่ายๆมากคือ ปัญหาคืออินเตอร์เน็ตของคุณครับ ไม่ได้เกิดจากที่ไอดี GTA V ของคุณโดน hack หรือมีคนแอบเอาไอดีไปใช้เกิดจากที่เน็ตของคุณ เพราะว่าเวลาเปิดเกม Rockstar มันจะต้องเชื่อมกับ server ของ Rockstar เอง เมื่อมันเชื่อมไม่ได้มันก็เลยขึ้นข้อความหรือรูปแบบนี้ วิธีแก้ง่ายๆคือ

ไปดูว่าเน็ตดีหรือยังอาจจะต้องลองรีสตราเร้าเตอร์ดู
โทรไปคอลเซ็นเตอร์ครับให้เขารีเซ็ตสัญญาณเน็ต

ประสบการณ์ส่วนตัว

เคยใช้เน็ตของทรูมีปัญหาในส่วนนี้ ได้ทำการโทรไปคอลเซ็นเตอร์ แล้วบอกไปว่า เล่น GTA V ออนไลน์ไม่ได้ให้รีเซ็ตสัญญาณเน็ตให้หน่อย ปรากฏว่าเขารีเซ็ตให้ปัญหานี้จึงหายไป และเนื่องจากเห็นปัญหานี้ในกลุ่ม GTA V ใน Facebook บ่อยมากและส่วนมากจะเจอกับปัญหากับเน็ตทรูเป็นส่วนใหญ่

อยู่คนเดียวอย่างนี้ก็ดี หรอ ?

Mon, 16 Oct 2017 04:56:00 +0000

จะว่าไปแล้วผมก็ขาดจากการอัพเดทบล็อกไปนานมากๆ

ด้วยเรื่องการเรียนด้วยไปเรียนมหาลัยช่วง เสาร อาทิตย์

ที่เขียนตอนนี้ ก็อากาศฝนตก ก็เลยแบบ ก็คนมันเหงาอะ

ก็เลยไปคนพันทิปดูว่า กระทู้คนโสดอะนะ 5555+

ก็ไปอ่านมาก็คนอายุพอๆกับเราก็โสดกันเยอะเนอะ

ก็นะไปเจอเพลงๆ อยู่คนเดียวอย่างนี้ก็ดี ช่วยได้เยอะเลย

ก็รู้สึกตามเนื้อเพลงแหละครับ บางทีก็คิดนะ ว่าอยากจะมีใครสักคนบ้าง

แต่ลึกๆแล้วการอยู่เป็นโสดแบบนี้ก็ดี ใจๆนึงก็แบบว่า เฮ้ย เราไม่ใช่เด็กๆแล้วไง

เพื่อนๆมีแฟนกันหมดละ มีลูกกันแล้ว อย่าพูดถึงมีลูกเลย อนาคตคงไม่อยากมี

แต่บางทีก็วาดฝันอะนะ ตามแบบ คนอายุประมาณนี้ (25ปี)

แต่จากการที่เราประสบพบมา เรียนรู้จากคนรอบๆข้าง ที่มีคู่รัก บางคนทุกข์ใจก็มี

บางทีมันก็แค่ช่วงอารมณ์ๆหนึ่งหนะแหละ

แต่ช่วงนี้มันอ้างว้างเหงาเหลือเกิน

แค่อยากมีใครสักคนที่คุยกับเราได้ ทุกๆเรื่อง

เรามีเรื่องบางเรื่องที่มันค้างคาในจิตใจ

เรื่องที่เราเก็บไว้มานาน อยากเป็นตัวของตัวเองบ้าง

แต่ไม่ดีกว่าไม้อยากพูดออกไป

ก็ แค่ช่วงความคิด ความคิดหนึ่งเฉยๆ

เค้วง....

Sun, 21 May 2017 11:43:00 +0000

จู่ๆๆในหน้าเฟสบุ๊ค ก็เลื่อนมาเจอโพสๆนึง คนๆนึงกำลังจะเรียนจบ ได้การได้งานทำดี พ่อแม่ภูมิใจ

เขาอายุน้อยกว่าเรา อีกประสบความสำเร็จมากกว่าเราอีก มองย้อนตัวเอง เคว้งจัง

อานุประมาณนี้ควรมีงาน มีการทำได้แล้ว ได้แต่ถอนหายใจ

ตัวเราเองเคยมีอะไรดีบ้าง

อยากมำให้พ่อแม่ภูมิใจบ้าง

อยากหาเงินด้วยตัวเอง

เมื่อไหร่มันจะกายสักทีกับที่เป็นอยู่ ทรมาณเหลือเกิน

เค้วงจัง ……….

จากเมษา ถึงพฤษภา

Mon, 15 May 2017 01:49:00 +0000

หน้าร้อน ช่างผ่านไปเร็ว ณ เวลานี้เด็กๆก็ขึ้นชั้นเรียนใหม่ เปิดเทอมกันแล้ว คิดว่าช่วงเทษาผมเองไม่ค่อยได้ทำอะไรเลย หน้าร้อนผ่านไป หน้าฝนกำลังจะเริ่ม

ทุกๆวัน facebook วันนี้ในอดีต ขึ้นมาเตือนผมเสมอๆ ปีก่อน หลายปีก่อนเราทำอะไรอยู่นะ

ปีนี้ยังไม่ได้เที่ยวไหนเลย

ช่วงที่ผานมา เพื่อนเราหลายคน แต่งงาน บางคน เดินทางออกค้นหาตัวเอง

บางคนยังไม่มีงาน อยากเดินทางด้วยตัวคนเดียวสักครั้ง ก็คงจะดี

ในเมื่อเราเริ่มแข็งแรงแล้ว น่าจะดีเนอะ

อยากออกไปเที่ยว อยากออกไปเจอโลกภายนอกอีกครั้ง ที่ไม่ใช่หน้าคอม เครื่องเดิม

อีกไม่นาน เราจะได้เรียนมหาลัยแล้ว

อีกไม่นาน เดือนนี้ก็ยังคงไปหาหมออีก

แต่ช่วงนี้ทำไมมันเหงาจัง

……….

เพื่อน ...

Sun, 16 Apr 2017 01:39:00 +0000

ยังจำวันแรก ที่ได้เจอเพื่อนๆได้ ยังจำเหตุการณ์ต่างๆที่ผ่านมาได้

เหมือนมันเพิ่งผ่านแค่วันวาน เหมือนมันผ่านแค่ไม่นาน

นี่เราเป็นเพื่อนกันมานานเท่าไหร่กันแล้ว

เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา เพื่อเราแต่ละกัน เจอกันอีกครั้งในวัยที่ทุกคน 25 ปีกว่าๆ

เรามาไกลเหลือเกิน เราเจอกันเรายังคุยเรื่องราวเก่าๆกันอยู่เลย

ถึงกาลเวลาแยกเราให้ห่างกัน ต่างคนต่างความฝัน

ต่างคนต่างมีการมีงานทำ เพื่อนเราหลายๆคน ล้มหายตายจาก

หลายคนแต่งงานมีลูก หลายๆคนทำตามความฝันตัวเลง

หลายคนๆคนยังไม่ได้ทำอะไร

คิดถึงเพื่อนเสมอ ขอบคุณจากใจที่ยังนึกถึงกัน

ขอบคุณจริงๆ

ก่อนจะ 25 ...

Tue, 11 Apr 2017 16:29:00 +0000

เมษาอีกแล้ว อีกไม่กี่นาทีเราก็จะ 25 ปีแล้ว

เราว่า เรามาไกลเหลือเกิน

ขอบันทึกไว้ อีกไม่เท่าไหร่

25 สำหรับหลายคนอายุ น่าจะเริ่มทำงาน สร้างเนื้อสร้างตัว

แต่เราเพิ่งกำลังเริ่มก้าว

หวังว่าปีนี้จะมีอะไรดีๆขึ้นมาอีกหลายๆอย่างเข้ามา

ปีนี้เราจะเรียนมหาลัยแล้ว

ขอให้จิตใจเราเข้มแข็ง สู้ๆแบบนี้ต่อไปละกัน

เพิ่งไปขึ้นดอยมา

Sat, 18 Mar 2017 14:41:00 +0000

เมื่อ 12 มีนาที่ผ่านมา ได้มีโอกาศเดินขึ้นบน ภูชี้ฟ้ามา เพิ่งได้ไปเที่ยว ไกล้หมดน่าหนาว เอ หรือมันหมดไปแล้ว เราไปครั้งแรกยังจำความได้ตอนนั้น ประมาณ ป 5 น่าจะประมาณนั้นนะ ครั้งนี้ พ่อกับ แม่ เดินขึ้นไปกับเรา มันเป็นระยะทาง 800 เมตรที่โหดสุดสำหรับเรา เพราะเราเมื่อก่อน ต้องใช้ ไม้วอลคเกอร์ช่วยเดิน หลังจากผ่่าตัดแล้ว ก็อีกตั้ง 2 ปี กว่าจะโอเครอบนี้ เราเดินเหนื่อยมาก กับทางสูงชัน ทางไม่เรียบ เพราะเรานั้น ก้มมองพื้นไม่ได้ พ่อ แม่ เลยต้องเดินไปกับเรา จับมือ เดินไปด้วยกันจนถึงด้านบน พอเห็นวิว ด้านบนแล้ว หายเหนื่อยยมาก

หาที่เรียน

Wed, 15 Feb 2017 02:52:00 +0000

ปีนี้เราตั้งใจว่าจะเรียน แต่ช่วงนี้สาขาเก่าที่พ่อเราเรียนได้ปิดตัวลงไปแล้ว เลยไม่รู้จะไปที่ไหน สมัครเฟสบุ๊คเพจ ของพาณิชย์เชียงรายก็เปิดรับสมัคร ปวช อยากไปเรียนนะ แต่ๆคือ ไปปรึกษาพ่อเราแล้ว พ่อบอกเรียนปริญญาไปเลยเถอะ เลยตอนนี้เคว้งมาก ถ้าจะเรียนต้องหาที่เรียนให้ได้ก่อน 30 เมษา ไม่งั้นทุกอย่างก็สายไป

เมื่อวานคือวันแห่งความรัก แต่เราตอนนี้ก็ยังไม่มีใครเหมือนเดิน เราว่า ก่อนจะรักใคร รักตัวเองพอหรือยัง มีแต่เจ็บปวดอย่างเพิ่งมีเลย ตอนนี้รู้สึกสบายๆมากกว่า

ก่อนเวลาจะสิ้นสุดลง...

Sat, 31 Dec 2016 13:32:00 +0000

วันนี้วันที่ 31 ธันวาคมแล้วเป็นวันสิ้นปี ปีนี้ผมก็ฉลองอยู่กับครอบครัวในวันสิ้นปีเหมือนทุกๆปี ปีนี้แม้ไม่ได้อยู่กันครบ แต่ก็มีความสุขดี ได้ Line Call ไปหากัน พ่อผมอยู่บนดอยอ่างขาง มีงานมาช่วงสิ้นปีพอดี ส่วนผม น้องครอบครัว และ ครอบครัวของป้ามาฉลองกินหมูกะทะ กันที่บ้านผม ปีนี้ ย่าผมจะได้ไม่เหงา

ช่วง ธันวาคมที่ผ่านมา คุณย่าผมท่านได้จากโลกนี้ไป ผมกลับไปที่สกลนครบ้านเกิดของแม่ผม อีกครั้ง หลังจากครั้งล่าสุด ในปี้นี้ที่ผมได้กลับไปทำบุญเก็บกระดูกคุณตาที่สกลนคร และผมกับครอบครัวได้ไปเที่ยวทะเลกันต่อ อีกไม่กี่เดือนแม่ผมได้บอกข่าวกับผมว่ายาย ตรวจพบมะเร็ง และเป็นเหมือนกับขั้นสุดท้ายแล้ว ยายตัดสินใจไม่รักษาต่อ และกลับมาอยู่บ้าน ทานได้แต่ยามอฟีนแบบเม็ดเท่านั้นที่บรรเทาปวด ท่านกินข้าวกินน้ำไม่ได้ ท้องบวม เท้าบวม และเริ่มผอมลงเรื่อยๆ ไม่น่าเชื่อเมื่อวันที่ 19 ธันวาคมที่ผ่านมา คุณ ยายผมท่านก็จากโลกนี้ไป ผมจึงได้กลับ ไปที่สกลนครอีกครั้ง ครั้งนี้ดูเงียบเหงา เพราะยาย ไม่อยู่แล้ว เรื่องระยะทางนั้น ทำให้เราห่างไกล ผมยังจำได้เมื่อผมยังเด็ก ยาย มาหาที่เชียงราย มาอุ้มผม แล้วผผมจะร้องไห้ตลอดเพราะไม่คุ้นกับท่าน ช่วงเด็กๆปิดเทอมเราก็จะไปเยี่ยมตากับยาย ที่ สกลนครเสมอ หลังๆก็หลายๆปีไปที เมื่อหลายปีก่อนที่ ตากับยาย ยังไม่เสียท่านก็ขึ้นเครื่องบินมาเที่ยวหาผมที่เชียงราย เพราะท่าน อยากจะเห็นผม ผมไม่รู้ผมทำหน้าที่หลานที่ดี หรือเปล่า อาจจะเป็นเพราะ เรื่องระยะทาง หลังๆ เทคโนโลยีเริ่มมีบทบาท เริ่มมีการโทรไลน์ เราเห็นหน้ากัน เราคุยกันก็ ทำให้หายคิดถึงกันไปได้

ในปีนี้ทางเพจ ไทยเอเอสมีการประชุมกัน ที่ กทม มีพี่ๆหลายคนไปเป็นตัวแทนเพื่อพูดคุยกันเรื่องยา และพูดคุยแลกเปลี่ยนข้อมูลกันเสียดายผมไม่ได้ไป และกลับมา เราคุยกันทางไลน์ ว่าจะเอาเว็บไทยเอเอสกลับมาอีกครั้ง และผมรับอาสาเอง ในที่สุดผมก็ ได้ทำการกู้คืนเว็บขึ้นมาได้ จดชื่อใหม่ในนาม thaiasclub.org เพื่อเป็นระดับสมาคมหรือองค์กร แต่ก็ด้วยเสลาในการกู้คืนที่ยาวนานผม เลยไม่กล้ากลับไปคุยเรื่องต่าใช้จ่าย กับพวกพี่ๆที่เราได้ประชุมกัน ผมไม่กล้าเพราะว่า มันเป็นเรื่องเงิน เข้ามาเกี่ยวข้อง และมันจ้องจ่ายเป็นรายปี ผมไม่กล้ารบกวนจริงๆ ผมขอโทษด้วยนะครับ

ปี้นี้พ่อผมท่านเรียน ป โท ผมก็ได้ช่วยท่านทำงาน และ ส่วนใหญ่ผมก็อยู่หน้าคอมอีกเช่่นเคย ขอบคุณพี่ๆ ที่มาเล่นเกมเป็นเพื่อนกับผม ขอบคุณน้องๆอีกหลายๆคนที่เล่นเกมเป็นเพื่อนกันอีกหลายๆปี จริงๆเราก้ไม่ได้ไร้สาระ มีอะไร เราก็พูดคุยปรึกษากันได้ แม้ผมก็เล่นไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่ก็ตาม

เพื่อนๆอีกเช่นกัน ขอบคุณนะที่เป็นเพื่อนกับเรา ในชีวิตนี้ผมเอง เจอคนใหม่ๆแทบจะนับคนได้ เพื่อนแท้ๆมีน้อยมากแทบนับคนได้ เพื่อนเก่าเพื่อนใหม่ ได้มาเจอกัน ขอบคุณที่มาเที่ยวหาเรา ขอบคุณที่ยังไม่ทิ้งเรา แม่กาลเวลาขะผ่านไป เนิ่นนาน แต่เพื่อนนั้นไม่เคยเก่าเลย แม้ตอนนี้ทุกคนจะเริ่มอายุมาก แต่ละคนจะเริ่มทำการทำงาน ทำตามชีวิต ทำตามความฝันของตัวเอง นานๆเราจะเจอกันทีก็เป็นเรื่องที่ยากหน่อย แต่เราก็เจอกันได้ ขอบคุณเพื่อนๆ ที่เป็นห่วงเรา เราได้คุยกัน เราก็มีความสุขมาก

ขอบคุณครอบครัว ญาติพี่น้อง ขอบคุณเพื่อนๆ ขอบคุณหลายๆสิ่งหลายๆอย่างที่เกิดขึ้นกับเราในปีนี้ ที่ผ่นเข้ามาเป็นบทเรียน เป็นครูสอน เป็นอะไรหลายๆสิ่งหลายๆอย่าง ปีหน้าไม่ขออะไร ขอให้เรามีจิตใจที่เข้มแข็งแบบนี้ในปีต่อๆไป ขอบคุณ

สวัสดีปีใหม่ 2560

เผื่อใจไว้หรือยัง...

Sun, 11 Dec 2016 12:46:00 +0000

เมื่อหลายวันก่อนผมได้อ่านเพจๆนึง ทางเจ้าของเขาได้สูญเสียเพื่อนรักของเขาไปอย่างไม่มีวันกลับ พร้อมกับโปรยไว้ว่า โลกเรานี้กว้างใหญ่มาก และทุกๆวินาทีที่ผ่านไป ก็จะมีคนเสียชีวิต เป็นแบบนี้ตลอดมา พร้อมกับตั้งคำถามว่า ถ้าคนที่เสียชีวิต คือคนไกล้ตัวของคุณ คนที่คนรัก คนที่รู้จัก หรือคนในครอบครัวหล่ะ คุณจะรับมือไหวมั๊ย คุณเผื่อใจไว้หรือยัง

ผมก็กลับมาคิดดูเอาจริงๆ คนเราก็ไม่อยากสูญเสียคนที่เรารักหรอก ใช่มั๊ย แต่เมื่อมันเกิดกับเราแล้ว เราจะรับมือยังไง ผมเองนั้น ก็เพิ่งสูญเสีย คูณตาไปเมื่อปีก่อน ปีนี้ที่ผ่านมา(ปีนี้แหละ)ก็ได้กลับไปที่บ้านของแม่ผมที่ต่างจังหวัดเพื่อไปทำบุญให้กับคุณตาผม ได้เจอญาติฝั่งของแม่ มากหน้าหลายตา สุดท้ายเราเอากระดูกคุณตาไปเก็บไว้ที่วัด พิธีที่สกลนคร กับ ที่เชียงรายไม่เหมือนกัน เขาปักธงสีขาวยาวๆ แล้วล้างธงเพื่อส่งคูณตาเพื่อที่จะได้ไปสวรรค์หรือภาพภูมิที่ดี เราเป็นลูกหลาน ผมก็ทำได้แค่นี้ ในวาระสุดท้าย

ถ้าจะมาพูดเรื่อง เกิด แก่ เจ็บ ตาย ถ้าเราจะมองเป็นเรื่องธรรมดาก็ได้ แต่เมื่อมันเกิดขึ้นจริงๆ มันยากที่จะทำใจ ในยามเมื่อคนในครอบครัวเราป่วย เราก็ย่อมทุกข์ใจ ถ้าป่วยหลนักก็ต้องเป็นกำลังให้กันผมบอกได้เลยว่า ที่ทุกวันที่ผมผ่านมาได้นั้น ก็มาจากครอบครัวนี่แหละ ที่ผลักดันให้ผมรอดผ่านไปได้

ณ ตอนนี้ ถ้าจะมีอะไรเกิดขึ้นผมขอให้ตัวเอง มีสติ ก็พอ

ช่วงนี้ทำอะไรดี

Thu, 08 Dec 2016 03:44:00 +0000

จะว่าไปแล้วช่วงนี้ก็วันที่ 8 ธันวาคมเข้าไไปแล้ว อีกไม่กี่เดือนเพื่อนก็จะ เรียนจบกันแล้ว เพื่อนหลายๆคนก็เริ่มจะทำงานกัน ทางที่บ้านเราก็เรียน ต่อ ปโทกัน ก็เหลือเราแล้วหล่ะ ต่อไปเราจะต้องเรียนต่อมหาลัยให้ได้ บอกใจตัวเองว่าอย่าไปกลัวมัน โลกนี้มันกว้างนะ อย่าไปกลัว ไหนๆอีกไม่นานจะสิ้นปีแล้ว ปีหน้าขอทำอะไรๆให้เป็นชิ้นเป็นอันบ้าง อยู่บ้านจริงๆมันก็เบื่อนะ เอาจริงๆ ไม่อยากเป็นแบบนี้อีกต่อไป ต่อไปต้องเรียนให้จบ เพื่อนจะได้มางานของเราบ้าง รักเพื่อนเสมอ

ดีกแล้ว อัพเดทชีวิตอีกที

Wed, 16 Nov 2016 17:32:00 +0000

ตอนนี้ก็เที่ยงคืน 29 ไปแล้วหล่ะเขียนบล็อกบนมือถือจิ้มๆไปมา เดือนนี้ก็เดือน 11 แล้วนะเวลาก็ผ่านไปเรื่อยๆ ตอนนี้มหาลัยก็น่าจะเริ่มรับสมัครกันแล้วหล่ะ เราก็พร้อมแล้วหล่ะ ที่จะเรียนต่อ ใจนึงลึกๆเรากลัวมาก แต่ไหนๆแล้วเราแค่อาจคิดไปเอง เดือนนี้วันที่ 22 หมอก็นัดอีก ขอให้ตัวเองเข้มแข็งนะ อย่ากลัว

Me Before You : ดูแล้วกลับมาคิด

Sun, 25 Sep 2016 11:05:00 +0000

ผมเองเพิ่งดูหนัง Me Before You จบไปครับ สปอยไปเลยละกัน วิลพระเอกซึ่งเป็นคนพิการ ตอนสุดท้ายตัดสินใจเลือกที่ ต่างประเทศ นางเองพยายามที่จะเปลี่ยนความคิด พระเอกให้ได้ แต่สุดม้ายพระเอกก็ทำ พระเอกนั้นเป็นคนพิการ ตั้งแต่ช่วงอกลงไปเป็นอัมพาต ทำให้ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ พระเอกพยายามกายภาพ พยายามอะไรต่างๆอย่างหนักมากมา 2 ปีแล้วไม่มีอะไรดีขึ้น เขามีชีวิตเพียงแค่อยู่บนรถเข็น เท่านั้น ลองมาคิดดู ถ้าเราเป็นแบบนั้นหล่ะ มันเหมือนใช้ชีวิตไปเพียงวันต่อวันเท่านั้น ในหนัง บ้านพระเอกรวยมากกก ก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไร สำหรับตัวผมเองนั้น ก็เป็นผู้พิการนะ รูปร่าง ไม่ติ การใช้ชีวิตไม่ปกติ เดินเองได้หน่อย ดีกว่าพระเอกที่เรายังทำอะไรได้ด้วยตัวเอง ผมนั้นตอนนี้อายุ 24 เอาจริงๆที่ผ่านมานั้น ได้รู้จักคนแปลกหน้า ก็แค่ผ่านเน็ตเท่านั้น มีคนพยายามจะมาคุยเชิงแบบ คนรักอะไรแบบนี้ ผมก็เคยนะ ผมบอกความจริงกับเขาไป ว่าผมเป็นยังไง เขาว่าเขารับผมได้ แต่สำหรับผมนั้น ผมว่าไม่นะ ผมเลือกที่จะบอกเขาว่า ผมไม่สามารถรักใครได้อีก ผมไม่อยากเป็นตัวถ่วง ทั้งชีวิตขิงเขา เขาสามารถเจอคนที่ดีกว่าผมได้ มันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน ความรักแบบแฟน สำหรับผมนั้น อาจจะเป้นเรื่องยากกก หรือแทบเป็นไปไม่ได้เลย ผมไม่อยากรักใคร ถึงลึกๆในใจ ก็อยากจะะมีบ้าง แต่กลับมามองความเป็นจริง ยุคนี้สมัยนี้ จะมีหรอ นอกจากผมจะรวย รวยแบบมากๆๆ แต่ก็นั้นแหละนั ผมหหวังว่า สักวันมันคงจะมีอะไรดีขึ้น หวังว่า

Nobody’s Perfect : หยุดล้อเลียนคนอื่นเพราะคนโดนล้อไม่ได้ขำไปกับคุณ

Sun, 26 Jun 2016 14:57:00 +0000

คงไม่มีใครเกิดมาเฟอร์เฟค 100% ใช่มั๊ยต่างคนต่างมีข้อดีข้อด้อยแตกต่างกันไป

เราไม่ควรเอาจุดนี้มาล้อเลียนกันเรื่องต่อไปนี้ไม่รู้จะเขียนดีหรือไม่เขียนดีแต่มันติดค้างคาอยู่ในใจมานาน

มากแล้วเอาจริงๆหลายๆปีผ่านมาผมเองได้เข้าสู่สังคมที่เรียกได้ว่า คนที่เล่นเกมด้วยกัน ไม่รู้จะเรียก

อะไร ซึ่งการสื่อสารที่ดีที่สุดคือการสนทนากันด้วยเสียง ถ้าคนที่รู้จักผมดี หรือใครที่แอดเฟสบุ๊คมาก็

คงจะรู้ว่าผมเป็นยังไง ก็คือผมนั้น คอผิดรูปมันจะเงยๆหน้าขึ้นหน่อยทำให้บางทีการหายใจมันจะลำบาก

นิดนึง และใครที่เคยคุยกับผมก็น่าจะรู้ว่าผมนั้นเสียงบางทีก็เหมือนคนกลั้นหายใจพูด และเสียงมันก็ไม่

เหมือนคนปกติอยู่แล้วหล่ะ ฟังครั้งแรกก็น่าจะรู้ บางทีผม join เข้าไปเพื่อจะพูดคุยถ้าคนไม่สนิทจริงๆผม

ก็ไม่ค่อยพูดหรอก ยกเว้นแต่เขาคุยกันดีๆคุยกันสุภาพ คุยแล้วสบายใจผมก็คุยไปกับเขา บางทีที่ join

เข้าไปมีคนเยอะบางทีมีคนได้ยินเสียงผม แล้วก็ทำการพูดเลียนแบบเสียงของผม แล้วพูดๆอยู่นั่นแหละ

แล้วส่งต่อมุขกันหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน ซึ่งแบบนี้ผมเองไม่สนุกไปกับพวกเขาหรอก ผมเลือกที่จะ

เงียบแล้วไม่พูดตอบโต้กลับไป แรกๆนั้นผมโกรธมาก อยากจะสวนกลับไป แต่คิดได้ว่าเขาไม่รู้จักเราดี

พอเลยไม่ตอบโต้ เจอแบบนี้หลายรอบมันรู้สึกไม่ดีหรอกว่ามั๊ย? ได้แต่บอกว่าตัวเองว่า “ช่างแม่ง” แต่มัน

เจอแบบนี้บ่อยๆก็ไม่ใช่แล้วหล่ะ เดี๋ยวนี้ เรื่องรูปร่างหน้าตา สีผิว อ้วน ดำ ผอม อะไรก็แล้วแต่ ไม่เว้น

แม้แต่เพศสภาพ จะถูกนำมาล้อเลียนไม่เชื่อไปดูคอมเม้นตามเพจใหญ่ๆ หลายๆเพจมักจะมีคอมเม้นล้อ

เลียน บุคคลในข่าวนั้นๆ บางทีคอมเม้นทั้งหมดคือคอมเม้นล้อเลียนทั้งหมดไปเลยก็มี ที่เขียนมานี้ไม่ใช่

อะไร แค่อยากจะบอกว่า เราไม่ควรเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเลียนกันหรอกนะ คนโดนล้อเขาไม่ได้ขำไปกับ

คุณ ซึงผมเองเคยเจอแบบหนักๆสุด (หรือเปล่า) คือ join เข้าไปในห้องสนทนาแห่งหนึ่งกับพี่อีกคนที่

เล่นเกมด้วยกันปกติ มีคนเขาได้ยินเสียงผมแล้วก็เขาก็พูดขึ้นเชิงติดตลกว่า “ทำไมเสียงเป็นแบบนี้ ถ้า

เป็นเพื่อนสนิทกันอยากจะบอกว่าเสียงเหมือนมุดเขาไปคุยในรู….” แล้วเขาก็หัวเราะแบบลั่นห้องสนทนา

ซึ่งในนั้นมีคนอยู่หลายคนมาก ซึ่งผมฟังแบบนั้นคือ หน้าผมชาไปหมด ใจนึงคือโกรธมาก อีกใจนึงคือ

รู้สึกเสียใจมาก มันรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจอย่างบอกไม่ถูก คือคนที่ไม่รู้จักเรามาพูดแบบนี้ ซึ่งผมก็เงียบแล้วก็

กดออกมา เพราะผมไม่มีอารมจะเล่นแล้วผมกดออกมาแล้วก็บอกพี่ที่เล่นด้วยผมประจำว่าผมขอออกมา

ละกันนะ คนในนั้นพูดกับผมไม่ดี ผมเสียใจมาก ถึงพี่เขาจะบอกผมว่า “ช่างมันเถอะน้องคนเราไม่เคยเห็น

ไม่รู้จักกัน ให้มันเหมือนลมที่พัดไปละกัน” ซึ่งความรู้สึกตอนนั้นผมรู้สึกว่า กำลังใจผมเนี้ยผมว่าผมกำลัง

ดีมาตลอดแล้วนะ แต่ทำไมคนๆนี้มาพูดแบบนี้กลับผมทำให้ผมรู้สึกแย่มาก ผมปิดคอมแล้วไปสงบสติ

อารมณ์ ผมเล่นต่อไม่ไหว หลายคนอาจจะอ่านมาถึงจุดนี้ อาจจะมองว่าเป็นแค่เด็กทะเลาะกันในเกมแล้ว

มาโวยวายอาจจะใช่ก็ได้มั้ง แต่ผมมองว่า อาจจะเป็นที่จิตสำนึก มากกว่า อย่างน้อยเราควรมีมารยาทใน

การเข้าสังคมถึงแม้สังคมที่ผมว่านี้คือสังคมเกม เราเข้าไปเจอผู้คนมากหน้าหลายตา มีดีมีร้าย แต่ดีๆก็มี

ช่วยเหลือผมก็มี เป็นเพื่อนเป็นพี่เป็นน้องช่วยเหลือกันก็มี จริงๆก็ไม่มีอะไรมาก ก็แค่อยากระบายเฉยๆ

ตอนนี้กำลังใจกลับมาดีแล้ว เราก็ต้องเข้มแข็งกันต่อไป

ปล. เรื่องนี้ผมเคยเขียนลงในเฟสบุ๊คของผมเมื่อไม่นานเพื่อไม่ให้มันเลือนหายไป เลยขอบันทึกลงบล็อกส่วนตัว

flashback : เวลานั้นเร็วเสมอ

Thu, 16 Jun 2016 01:52:00 +0000

เมื่อคืนยายผมโทรไลน์มาหาพอดี ยายเพิ่งหัดใช้ไลน์ได้ไม่เท่าไหร่เลยลองโทร ไลน์มาหาผมเมื่อคืนแรกๆยังเปิดกล้องหน้าเพื่อพูดคุยกันไม่เป็น ผมก็บอกวิธีเปิดกล้องให้ในที่สุดก็ได้เก็นหน้ากัน ยายบอกว่าดีเนอะสมัยนี้อยู่ไกลกัน เห็นหน้ากันได้จะได้หายคิดถึง เราก็คุยกันถามสาระทุกข์สุกดิบกันไป ยายออกไปต่างจังหวัดนอนอีกที่ มันมีอินเตอร์เน็ต 4G เข้าถึงแกเลยโทรมาหาผม ผมก็ตอนนั้นเล่นคอมพอดีเราเลยเปิดกล้องคุยกันผ่านหน้าคอม คุยไปสักพักแกก็ถามผมว่าเป็นยังไงบ้าง เดินสะดวกดีแล้วใช่มั๊ย ผมเลยตอบไปว่า ดีแล้วครับนี้อีกไม่กี่วันวันที่ 20 ก็จะครบ 1 ปีที่ผมผ่าตัดใส่ข้อเทียมแล้ว จริงๆแล้ววันนี้วันที่ 16 เป็นวันที่ผม เริ่มแอดมิตเข้า โรงบาลเพื่อไปนอนวันแรก ผมก็คุยกับยายว่ามันเร็วจังเลยนะครับยายเวลาเนี้ย เหมือนผ่านไปเมื่อไม่นานนี่เอง ยายก็บอกว่าใช่ ก็เหมือนกับช่วงที่คุณตาผมเสียไปยายบอกว่า เหมือนผ่านไปแค่วันวาน เหมือนผ่านไปแค่ไม่นาน แต่เวลาผ่านไปแล้ว 4 เดือนเอง พอถึงประโยคนี้ต่างคนต่างเงียบ ไม่รู้จะพูดอะไร ผมก็ยิ้มให้ยาย สักพักเราก็คุยกันต่ออีกหลายเรื่อง

ผมไม่รู้เหมือนกันว่าวันข้างหน้าผมจะมีใครให้คิดถึงหรือเปล่า จะมีใครมาให้ผม “รัก” หรือเปล่าถึงจะไม่มีใครจริงๆผมว่าผมเรียนรู้ที่จะอยู่คนเดียวมานานแล้วหล่ะ แบบนี้ก็สบายดี ถึงบางทีมันจะเหงาไปบ้าง แต่ความเหงาคงไม่ฆ่าใครตายหรอกว่ามั๊ย รักเพื่อนๆ รักพ่อ รักแม่ รักหมาที่บ้าน ไปก่อนละกัน แลัะ “รักตัวเอง” ให้มากก็พอ :)

Growth : เติบโต

Wed, 11 May 2016 00:04:00 +0000

จะกลับแล้วหรอ ยายเหงาอีกแล้ว เสียงคุณยายผมบอก ก่อนที่พวกผมกำลังเก็บของเพื่อไปเที่ยวทะเลต่อ ช่วงนี้ผมกลับบ้านของคุณแม่ที่ต่างจังหวัด เพื่อไปทำบุญเก็บกระดูกคุณตาที่เพิ่งเสียไป นานๆที่ผมเองจะได้กลับไปเยี่ยมตายายที่บ้านของแม่ ไปทุกครั้งก็อบอุ่น เราเจอกันเราก็กอดกัน ท่านดูดีใจเมิ่อท่านเห็นผมเดินเองได้แล้ว เราไปเที่ยวด้วยกัน ท่านมีความสุขดี

พอผมย้อนกลับมาดูตัวเอง ในอนาคตนั้ยเราจะเป็นยังไงบ้างมีลูกมีหลานหรือเปล่า คุณยายท่านเราเรื่องร่วต่างๆในชีวิตท่านในระหว่างที่เราเดินทางกลับจากวัด เรื่องราวต่างๆที่ผมไม่รู้เลยในชีวิตครั้งนี้ผมกลับมาบ้าน ได้เจอกับญาติๆที่ไม่ค่อยคุ้นหน้า ได้รับไหว้ทักทาย ประเพณีที่นี้ไม่เหมือนกับที่บ้านที่เชียงราย เราเดินทางเอากระดูกของคุณตาไปที่สุสานเพื่อเก็บบรรจุสุดท้ายเราปักธงสีขาวยาวๆสูงๆลูกหลานเอาน้ำอบน้ำหอมมาล้างธงตั้งแต่ด้านบนลงล่างบอกกล่าวตาเป็นครั้งสุดท้าย ขอให้ขึ้นสวรรค์นะครับ ลูกหลานทางนี้ไม่ต้องเป็นห่วง พอครบแล้วก็ปล่อยธงขึ้น เพื่อส่งคุณตาขึ้นสวรรค์

อายุ 24 แล้ว

Tue, 12 Apr 2016 16:48:00 +0000

เวลาไม่เคยรอใคร และเวลาของแต่ละคนนั้นมีเท่ากัน และแล้วเราก็อายุ 24

ก่อนที่เวลาจะล่วงเลยผ่านพ้นวันที่12 ไป ทุกปีเพื่อนๆก็มาเที่ยวหา

เพื่อนสมัยเรียนอนุบาล ไม่ได้เจอกันนานมาก ก็ได้กลับมาเจอกัน

ต่างคนต่างมีเรื่องราวในชีวิตผ่านพ้นไปมานั้นมากมาย

พอได้คุยกันได้แลกเปลี่ยนความคิดกัน ก็พอให้หายคิดถึง

ถึงเวลาจะผ่านพ้นไปนานนับ10 ปีแต่คำว่าเพื่อนนั้นไม่มีคำว่าเก่าเลย

ต่างคนต่างโตเป็นผู้ใหญ่ ต่างคนต่างเดินตามความฝัน

ต่างคนต่างมีท้อแท้ ต่างมีหมดกำลังใจ แต่เราก็ยังมีเพื่อนอยู่เสมอ

ในวันที่เรายังไม่เหลือใคร ขอให้จำไว้ว่าเพื่อนนั้นยังอยู่

ยังมีความทรงจำดีๆ

Wed, 02 Mar 2016 03:08:00 +0000

ในตอนที่เราเป็นเด็กเราวาดฝันชีวิตตัวเองไว้ จะเป็นอย่างโน้นอย่างนี้ โตมาเราจะทำอะไร ไปๆมาๆเราก็เข้า ม1 แล้ว พอ ม1 เราก็เรียนๆต่อไป ไม่ทันอะไรก็จบ ม3 แล้วต่อไปเราก็ตัดสินอนาคตตัวเอง จะสายอาชีพ หรือเรียนต่อม4 ไปๆมาก็เข้า ม4 เสียแล้ว จากนั้นชีวิตเราก็เปลี่ยนแปลง จะมาตอนนี้ก็เรียนจบ กศน พอดีต่อไปคงต้องเรียนมหาลัย เราจะไม่ยอมแพ้หรอกนะ วันนี้เห็นครูที่โรงเรียนเก่าโพส เรื่องเด็กติดหมอ เราคิดถึงโรงเรียนจัง คิดแล้วเหมือนน้ำตาจะไหล คิดถึงวันเก่าๆ ตอนนั้นเราบอกตรงๆว่าเรียนแบบ ไม่มีจุดหมายเลย เรียนแบบเรียนๆไป ไม่ค่อยตั้งใจด้วยซ้ำ คงเหมือนคำที่ว่า โตมาแล้วจะรู้เองนี่แหละมั้ง เรารู้แล้วหล่ะ อยากย้อนกลับ แต่ก็ไม่ได้ แต่ก็ขอบคุณอะไรที่ผ่านมาทำให้เราได้รู้ว่า ยังมีความทรงจำดีๆอยู่มาก

ชีวิตแสนสั้น

Sat, 30 Jan 2016 19:25:00 +0000

ชีวิตคนเรานั้นสั้นนัก ประโยคนี้ผมก้ไม่รู้เหมือนกันว่ามาจากไหน พอจำความได้ ก็มันอยู่ในหัวแล้ว ผมจะนึกถึงประโยคนี้เมื่อได้ข่าวการสูญเสียของบุคคลอื่นๆ จะว่าไปแล้วความตายเป็นเรื่องไกล้ตัวเรา ไม่ช้า ก็เร็ว คนเราเกิดมาก็คงต้องตายกัน จู่ๆจะมาพูดทำไม เรื่องตายๆก็ ล่าสุด คุณตาของผมท่านเพิ่งเสียไป คุณแม่ผมเลยต้องกลับบ้านไปทำพิธีศพ แล้วที่มาเขียน ก็เขียนเพื่อตอนนนี้ก็ดึกแล้วได้นำ SD Cards ของกล้องที่น้องสาวเป็นคนถ่ายรูปงานศพขึ้นมาดู แล้วก็คงระลึกถึงท่าน ไม่รู้สิคนเราตัวคนเดียว คนๆเดียวแบบตัวเราคงเป็นจุดเล็กๆบนโลกนี้ เกิดมาแล้ว ตายไป ชื่อเสียง ก็หายไปกับกาลเวลา พอเวลาผ่านไป เราก็ไร้ซึ่งตัวตนไม่มีใครสนใจว่า ชื่อของเราเคยเกิดขึ้นมาบนโลกนี้แล้ว

ตอนนี้ตัวเราเองก็จะ 24 ปีเข้าให้แล้ว ไม่รู้เหมือนกัน ว่าวันข้างหน้าจะเป็นยังไง จะมีครอบครัวหรือไม่ จะทำอะไรบ้างให้ดลกจดจำ คิดถึงคนที่จากไป ขอรพลึกไว้ในความทรงจำ

รักเสมอ

ผ่านมาครึ่งเดือน

Tue, 19 Jan 2016 18:29:00 +0000

หลังจากปีใหม่เพิ่งผ่านพ้นมา อะไรๆก็กลับมาเหมือนเดิมตัวเราเองนั้นตอนนี้ยังไม่มีเป้าหมายที่จะทำอะไรเลย จริงๆว่าจะต่อมหาลัยแต่ตอนนี้ใครๆก้ไม่ว่างมาดูแลเรา เราก็คงต้องดูแลตัวเราเองไปก่อน ผ่านมาแล้วครึ่งเดือน ช่วงนี้มีข่าวการสูยเสียบุคคลสำคัญหลายๆคน รวมทั้งตอนนี้คุณตาาเราท่านก็ป่วยหนักไม่สบายแม่เราต้องกลับบ้านไปด฿แลท่าน ย่าเราอีก ส่วนตัวเราตอนนี้ยังดูแลตัวเองได้ บางทีมันก็คิดอะไรหลายๆอย่าง เห็นแล้วบางทีตัวเอง ยังไม่อยากแก่เลย กลัวที่จะทรมาณ เอาตรงๆนะ ชีวิตคนเรานั้นไม่แน่นอน ถ้าเราจะตายขอตายแบบไม่ทรมาณแล้วกัน ไม่รู้สิทุกวันนี้เราทำดีที่สุดแล้วหรือยัง บางทีก็มาคิดนะว่าเราเหงาเกินไปหรือเปล่านะ เห็นชีวิตของคนอื่นๆแล้วดีจัง อยากทำอะไรหลายๆอย่างแต่ก็เสียดายทีทำอะไรไม่ได้เลย

รุ่งอรุณ

Thu, 31 Dec 2015 03:17:00 +0000

อีกไม่นานอีกไม่กี่ชั่วโมง ก็จะผ่านพ้นไปสำหรับปี 2015 ปีนี้เป็นอีกปีที่ดีมาก ปีนี้ตัวเราเองได้มีการเปลี่ยนแปลงไปหลายอย่าง จะว่าไปแล้วปีนี้ทั้งปีก็ นั่งอยู่หน้าคอมแทบจะส่วนใหญ่ จริงๆแล้วอาจจะเป็นการเข้าสังคม (เกม) ของเราหรือเปล่า ในเมื่อออกไปไหนไม่ได้ ก็คงต้องอยู่กับคอมนี่แหละ จะว่าไปปีนี้ พ่อ แม่ พาเราไปเที่ยวทะเลในรอบหลายๆปี เวลาได้ออกไปที่ไหนไกลๆ มีความสุขมากจริงๆ อาจะเป็นเพราะไม่ค่อยได้ออกไปไหน พ่อ แม่ เป็นขาให้เราในตอนที่ไปเที่ยว ต่อมาเดือนมิถุนายน เราก็ต้องเข้าผ่าตัดใส่ข้อสะโพกเทียม มันเป็นการตัดสินใจครั้งสำคัญมากๆ ของเรา และการตัดสินใจครั้งนี้มันพลิกชีวิตของเราเลยก็ว่าได้ จากเมื่อก่อนเราไม่อยากจะออกจากบ้านไปไหน เราอาย เรากลัวสายตาจากคนอื่นที่มองมาที่ตัวเรา เราว่าเราไม่เหมือนคนอื่น แต่พอเราได้ออกไปแล้ว ความคิดของเรานั้นเปลี่ยนไป เราก็คนๆหนึ่งเหมือนกัน พอได้ออกไปก็ได้รู้หลายๆสิ่งหลายอย่าง บ้านเมือง อะไรเปลี่ยนไป จนมาพูดกับตัวเองว่านี่เราไม่ได้ออกไปไหนนาน ขนาดนั้นเลยหรอ

ขอบคุณเพื่อนๆที่อยู่เคียงข้างเรามาตลอด ที่มาเที่ยวหา หรือว่างๆก็ Skype มาคุยกัน ได้พูดได้คุยกันได้ปรึกษาปัญหาอะไรกันก็สบา่ยใจดีกันไป ขอบคุณเพื่อนๆจากทุกช่องทาง ไม่ว่าจะอยู่ใน GTA ที่เราได้เล่นเกมด้วยกัน เล่นๆไปมันก็รู้จักกันเรื่อยๆ นะมันเริ่มทำให้เรารู้จักการเข้าสังคมอีกรูปแบบหนึ่ง ใครมันจะมองว่าเป็นพวกบ้าเกมหรืออะไรก็ช่าง แต่สังคมของเราเป็นแบบนี้ เราได้รู้จักคนดีๆ มาก็ตั้งหลายคน ไม่ใช่ว่าเกมเป็นสิ่งที่ไม่ดี จะดีจะร้ายมันอยู่ที่คนเล่นซะมากกว่า

ขอบคุณพี่ๆใน Thaiasclub ในกลุ่ม ปีนี้เป็นปีแห่ง Social Network จริงๆเราต้องปรับตัวผู้คนมีมือถือและเข้าถึง Facebook แทบจะทุกคน เราติดต่อสื่อสารผ่านช่องทางนี้กันทั้งนั้น เราทำการปิดเว็บไซต์และหันมาใช้ Facebook Groups แทนจะว่าไปแล้วตอนนี้ก็มีสมาชิก 614 คนเข้าไปแล้ว ปีนี้ได้มีโอกาสทำเสื้อ ThaiASClub ออกมาและเอารายได้ที่เหลือหักค่าใช้จ่ายบริจาคช่วยเหลือ มูลนิธิ รพ.เด็ก เป็นสิ่งดีๆที่เราทำร่วมกัน การตั้งกลุ่มแบบนี้ อย่างน้อยคนที่เคยทุกข์ใจกับโรคแบบเดียวกับเราได้พูดคุยกันมันย่อมเข้าใจกันดีกว่า ไม่มีใครเข้าใจเราเท่ากับคนที่เป็นแบบเดียวกับเรา พอได้คุยกันมันสบายใจ มีความเห็นอกเห็นใจกัน เราว่่ามันช่วยเสริมสร้างกำลังใจ

ในช่วงพฤศจิกายนเราก็ได้ ใบจบการศึกษา ม6 จาก กศน มาเรียบร้อยต่อไปเส้นทางชีวิตของเราคงจะเข้ามหาวิทยาลัย อยากเรียน ไม่รู้เหมือนกันว่าเราเองนั้นใช้ชีวิตช่วงวัยรุ่น คุ้มค่าหรือเปล่าเพราะไปๆมาๆ ตอนนี้มันก็ 23 กว่าซะแล้ว แต่ก็ถือว่าเราใช้ชีวิตทุกวันนี้เต็มที่ที่สุดแล้ว จริงๆการเข้ามหาลัยเป็นเรื่องใหญ่สำหรับเรา ความจริงในการที่เราบอกว่าเราเดินเองได้แล้ว แต่เรายังไม่มั่นใจ เพราะบางทีมันมีการติดๆขัดๆและเราเองก้มไม่ได้ ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเข้าเรียนแบบปกติกับคนอื่นๆได้หรือเปล่า

อนาคต ที่ไม่ค่อยแน่นอนไม่รู้เหมือนกันว่าต่อไปจะมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง สำหรับปีนี้ ตอนนี้ ณ เวลานี้ เราว่าเราทำดีที่สุดแล้ว สำหรับหรับสิ่งที่อยากขอ ก็ขอให้ตัวเองเข้มแข็งแบบนี้ต่อๆไป ถ้าตัวเองท้อก็อย่าถอยละกันนะ อย่าคิดมาก ขอบคุณทุกๆสิ่งทุกๆอย่าง ทั้งสิ่งดี ทั้งสิ่งร้ายที่ผ่านเข้ามา เป็นบทเรียนให้กับชีวิตในปีนี้ ขอบคุณเพื่อนๆ ขอบคุณครอบครัว ขอบคุณบุคคลอื่นๆ ที่ผ่านเข้ามา ขออีกเพียงไม่นาน รุ่งอรุณของเราคงจจะมาถึง…

เส้นทางชีวิต

Mon, 28 Dec 2015 17:11:00 +0000

จะว่าไปแล้วตอนนี้ก็ที่กำลังเขียนอยู่ก็เที่ยงคืนกว่าๆ ปาไปวันที่ 29 แล้วหล่ะ เมื่อวานนี้ลูกพี่ลูกน้องเรา ก็ให้กำเนิดทายาทมาอีก 1 คนจะว่าไปแล้ว ชีวิตเขาดีจังเลย เรียนเก่ง มีหน้าที่การงานดี ภรรยาที่ดี มีลูกอีก ต่างจากเรา เรากลับมาคิดดูว่าเรามีอะไรดีบ้าง เราจะกำหนดเส้นทางชีวิตของเรายังไงต่อไปดี จริงอายุ 20 กว่าๆควรต้องทำงานหาประสบการณ์ได้แล้ว เรากลัวเหลือเกิน เาาไม่อยากคิด ไม่ทำอะไรเลย ในการที่เราไม่ทำอะไรเลยมันเหมือนเราไร้ค่ามาก ยังรู้สึกว่าเป็นภาระอยู่เลย ขอโทษนะครับที่ เป็นคนที่ดีกว่านี้ไม่ได้

เรื่องธรรมดา

Wed, 09 Dec 2015 04:54:00 +0000

ในเรื่องธรรมดาที่ว่านี้ จะว่าได้ว่ามันก็เป็นความจริงของโลกนี้ ไม่มีใครอยู่คงถสวร มีการล้มหายตายจาก พลัดพราก และจากลา ก็เหมือนกับคนเรา มีเกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นเรื่องธรรมดา จะมาพูดถึงตัวเราเอง ถ้าใครๆก็บอกว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องธรรมดา อยู่แล้ว แล้วเราจะรับมือกับเรื่องธรรมดานี้อย่างไร ก็จริงๆแล้วตัวเราก็เป็นคนมีเลือดเนื้อ มีจิตใจ จะไม่ให้ รู้สึกเศร้าเสียใจ ร้องให้ ก็ไม่แปลกหรอก แต่ถ้ามันเกิดขึ้นกับเรา เราจะผ่านพ้นมันไปได้อย่างไร ที่มาเขียนนี้ก็ไม่ใช่อะไร ตัวเราเองก็ ป่วย อยู่แล้ว เมื่อป่วยก็ ไม่สบาย บั่นทอนจิตใจ บางทีคิดมาก แต่ก็ได้กำลังใจให้มันผ่านพ้นไปได้ ในช่วงนี้คนในครอบครัวเราเจ็บป่วย ไม่สบายกัน ก็มี เราก็พูดอะไรมากไม่ได้ เราจะให้กำลังใจเขาอย่างไร ทั้ง สองเป็นผู้สูงอายุ เราก็ไม่รู้นะว่ากำลังใจท่านดีมั๊ย เราก็ไม่อยากให้ท่านจากไป อยากให้ท่านอยู่กับเราไปนานๆ แต่คนเราก็ฝืนธรรมดาของโลกนี้ไม่ได้ ทุกวันนี้เราก็ได้แต่คิดในทางที่ดี บอกคนในครอบครัวให้มีกำลังใจไว้ ไม่รู้ว่าเรื่องะรรมดาแบบนี้จะเกิดกับเราเมื่อไหร่ ก็ไม่มีใครตอบได้ เรราคิดว่าทุกสันนี้ขอทำอะไรให้มีประโยชน์แล้วมีความสุขก็พอ

เดินเอง

Mon, 30 Nov 2015 05:34:00 +0000

ในช่วงลอยกระทงที่ผ่านมานั้น เราเองได้มีดอกาสได้เินไปลอยกระทงด้วยขาตัวเองเป็นครั้งแรกในรอบ หลายๆปี จะว่าไปก็เรียกได้ว่าเกิน 5 ปีด้วยซ้ำ ได้มองบ้านเมืองผ่านกระจกจากในรถ บ้านเมืองอะไรเปลี่ยนไปจากแต่ก่อนมาก ทำเอาเราคิดว่าเราเป็นพวกที่ติดอยู่ในบ้าน ตอนนี้เริ่มเดินได้ ก็อยากจะเดินไปไหนมาไหนด้วยตัวเอง ช่วงลอยกระทางที่ผ่านมาเรียกได้ว่าเดินเองในรอบหลายๆปี เหนื่อยหน่อย แต่ก็รู้สึกดี ต่อไปเราจะทำยังไงต่อไปดี ยังไงปีนี้ขอลอยสิ่งอะไรไม่ดีออกไปละกัน อีก 1 เดือนปีนี้ก็จะผ่านพ้นไปแล้ว คิดไปคิดมาทำไมมันเร็วจังเลย หลังจากที่เราผ่าตัดใส่ข้อเทียมอะไรๆก็เปลี่ยนไป อย่างมากอย่างเห็นได้ชัด ต่อไปก็คือตัวเรานี่แล้วแหละ

วันๆหนึ่งเราทำอะไร ???

Mon, 30 Nov 2015 05:20:00 +0000

เขียนบล็อกนี้ขึ้นมาเพื่อ ย้ำเตือนตัวเอง จริงๆเราก็เริ่มเดินเองได้แล้ว แล้วก็เพิ่งจบ ม6 มาแล้วด้วยทีเนี้ยเราก็เริ่มอยากจะเรียน มหาลัยกับเชาบ้างแล้วหล่ะ อีก เดือนเดียวเท่านั้นก็จะหมดเขตการรับสมัครนักศึกษษแล้ว แล้วทีเนี้ย ถ้าเราจะเรียนเนี้ย เราต้องเดินเรียนนะ เพราะได้คุยกับพี่ๆลูกน้อง แล้วที่เขาเคยเรียนมาเขาว่า ปี 1 ต้องเรียนพื้นฐาน ยังไงก็ต้องได้เดินเรียนอยู่แล้ว ทีเนี้ยต้องย้ายตึกเรียนไปๆมา อีก ครั้นเราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีลิฟต์ อะไรมั๊ย หรือยังไงเราคงไม่พ้นที่จะต้องเดินขึ้นบันไดไปเรียนซึ่งสำหรับเรามันเป็นอะไรที่หนัก คือ

เรายังเพิ่งหัดเดินเอง
เราต้องต่อสู้กับแรงโน้มถ่วงของโลก
หน้าอกเราติดกันเวลาหายใจจะหายใจไม่สุดทำให้เหนื่อยง่ายมาก
เราก้มไม่ได้ เวลาขึ้นลง ต้องเกาะราวบันไดตลอด
เวลาเร่งรีบเราต้องไปเบียดกับคนอื่นซึ่งมันเหมือนเราไปเป็นตัวถ่วง

จริงๆเราจะเรียนแค่ เสาร อาททิตย์เหมือนที่พ่อเราเรียนก็ได้ แต่เราอยากเรียนเอาความรู้ เราอยากเข้าคณะ กราฟฟิคดีไซน์ เพื่อวันข้างหน้าจะเอาความรู้นี้มาใช้บ้าง ซึ่งเราก็โดนบ่นๆมาว่าเล่นคอมมาก ไม่ยอมเดิน เรายอมรับว่าเราก็เล่นคอมมากเหมือนกันนี่แหละ แต่เราก็เดินบ่อยกว่าเมื่อก่อนอีก ซึ่งมันก็ยังไม่พอ บางทีเราก็ท้ออะ ที่มันไม่เป็นดังใจ แต่จะให้เราทำยังไง ต้องเดินบ่อยแค่ไหนถุึงจะพอใจ จะให้ทำยังไง ซึ่งวันๆหนึ่งของเรามันก็มีแค่เนี้ยเองแหละ ที่เราทำแล้วเรามีความสุข

เรียนต่อดีมั๊ย

Tue, 27 Oct 2015 03:40:00 +0000

วันนี้ช่วงเช้าๆเราก็เข้าเฟสบุ๊คแบบปกติ พอดีเราเองกดไลท์เพจรับสมัครนักศึกษาของ ม ราชภัฏเชียงรายไว้ ตอนนี้เขาเริ่มรับสมัครนักศึกษษกันแล้ว และ สาขาที่เราสนใจเนี้ยก็เปิดรับถึงวันที่ 9 มกราคมพอดี ซึงตอนนี้ถ้าถามใจตัวเองนั้น พร้อมนะ แต่อีกใจนึงก็กลัวที่จะต้องเจอคนหมู่มาก หรือเพราะเราคิดว่าเราเป็นคนพิการไม่เหมือนคนอื่น เรากลัวคนมองเรา ซึ่งเราเคยคุยกับเพื่อนๆหลาสยคนที่เรียนมหาลัย เขาก็บอกว่ามีคนพิการเรียนเยอะแยะจะไปกลัวอะไร เราก็คนเหมือนกัน เราก็เริ่มใจดีขึ้นมาหน่อย แต่ตอนนี้ติดขัดตรงเอกสารของ ทาง กศน เพราะเราเรียนจบไปแล้ว เราต้องรีบไปติดต่อแล้วหล่ะ ไม่อยากให้เวลาผ่านไปเปล่าๆอีก 1 ปี ขอบคุณเพื่อนๆนะมี่ให้กำลังใจเรา ปีนี้เป็นปีที่หลายๆอย่างของเราเปลี่ยนแปลง อยากให้ตัวเองเข้มแข็งแบบนี้ต่อไป ไม่รู้วันข้างหน้าจะเป็นยังไง ขอแค่วันนี้เราทำในสิ่งที่เราชอบ ก็พอแล้วกัน

หนาว

Tue, 13 Oct 2015 15:32:00 +0000

และแล้ว วันนี้ก็มาถึง อากาศเริ่มหนาวแล้ว วันนี้ทั้งวันเลย ใครก็ว่าหน้าหนาวไม่เหมาะกับคนโสดเนอะ เราเองก็ยังเหมือนเดิม อยู่ที่เดิมๆ ยังไม่ไปไหน เห็นใครเขาไปเที่ยวก็อยากไปบ้างนะแต่ก็นะ มันก็คงมีสักวันที่เป็นของเราบ้างจะว่าไปแล้ว นี่ก็เดือนที่ 10 แล้ว อีกไม่ถึง 2 เดือนก็จะสิ้นปีแล้ว วันๆของเราก็ไม่ค่อยได้ทำอะไรเลยนอกจากเล่นเกมไม่ให้ตัวเองคิดมาก คิดมากไปมันก็ไม่ดี นอนดึกๆไปก็ไม่ดี แต่ตัวเองก็ชอบนอนดึก นอนก่อนก็คิดมากอีก ตอนที่เขียนบล็อกนี้ก็ยังไม่ง่วงเท่าไหร่ บ่นๆๆๆๆๆๆ ไว้จะมาเขียนอีกที

เวลา

Thu, 24 Sep 2015 18:39:00 +0000

ที่เขียนยามดึกไม่มช่อะไรคือมันนอนไม่หลับ ถึงจะง่วงนะแต่ก็ไม่หลับ บางทีก็เสียดายเวลาของตัวเอง ทำไมนึกถึงช่วงที่เรียนมัธยมบ่อยๆมากๆ มันเป้นเวลาที่เรามีความสุข แต่เราก็ใช้ชีวิตวัยรุ่นแทบไม่เหมือนกับคนอื่นๆเลย ไม่ดทษอะไรทั้งสิ้น ทุกวันนี้ก็อยู่แต่บ้าน มันเหมือนช่วงชีสิตหนึ่งของเรา เราไม่อยากทำเรื่องไร้สาระๆไปวันๆ อยากออกไปข้างนอกเจะไปโลกกว้าง

บางครั้งก็นึกอิจฉานะคนที่เขาเพรียบพร้อม เฮ้อ สุดท้ายก็มานั่งถอนหายใจไม่มีอะไรดีขึ้นเลย บางทีมันก็เหงาเหลือเกินนะ อายุเราก็ไม่น้อยแล้วหล่ะ เราเคยตั้งคำถามว่าคนแบบเรา ใครจะมารักใช่มั๊ย ความรักแบบคนแบบเรามันเป็นไปได้ยาก ถ้ามีคนรักกแล้วจะต้องไปเป็นภาระ ก็ขอไม่ดีกว่า เราเองแทบจะไม่มีอะไรดีเลยมั้ง

บางทีออกไปข้างนอก ก็นั่งรถเข็น บางทีก็นะสายตาคนอื่รที่มองมายังเรา เราอยากให้ตัวเองเข้มแข็งมากกว่านี้อีก ร้องไห้ไปคงไม่ช่วยอะไร ไม่รู้วันต่อไปจะเป็นไปอย่างไร เหงาเหลือเกิน….

เรื่องราวต่อจากนี้

Fri, 28 Aug 2015 13:53:00 +0000

หลังจากที่อัพบล็อกไปว่าเราเองน้นได้ตัดสินใจท่จะผ่าตัดเปลี่ยนข้อสะโพก เรื่องราวมันก็ผ่านมา เกือบ 2 เดือนแล้ว เราตัดสินในที่จะผ่าหมดก็ได้นัดมาเพื่อที่จะผ่า เมื่อเดือน มิถุนายนที่ผ่านมาโดยที่หมดนัดไปนอน รพ ตั้งแต่วันที่ 17 มิถุนายน 2558

วันที่ 17 มิถุนายน 2558

วันนี้ออกจากบ้านไปถึง รพ ประมาณ เวลา 9 โมงเกือย 10 โมง เพื่อไปทำการแจ้งพยาบาลและเขาจะจัดการส่งตัวเราเข้าไปนอน เพื่อรอผ่าตัด แล้วก็เวลาเที่ยงกว่าๆเราก็ได้มานอนห้องรวมไปก่อนเพราะห้องพิเศษ ต้องใช้เวลาในการจองนิดนึง

วันที่ 18 มิถุนายน 2558

วันนี้ได้ห้องพิเศษ ช่วงเย็นๆหมอเจ้าของไข้ก็แวะเข้ามาบอกว่าเตรียมตัวไว้เลยนะจะผ่าพรุ่งนี้แล้ว ได้คิวแรกเลย หมอเตรียมเครื่องมือไว้ 11 ถาดสั่งตรงมาจาก กทม เลยทีเดียว จากนั้นพยาบาลก็มาแจ้งเย็นๆอีกรอบว่า ต้องตื่นมาเตียมตัวให้เสร็จก่อน 6.30 ของวันที่ 19 มิถุนายน โดยเย็นวันนี้ วันที่ 18 ต้องลงน้ำยาฆ่าเชื้อตั้งแต่ต้นชาลงไปและตอนเช้าก็ต้องลงน้ำยาอีกทีด้วยเพื่อความสะอาด

วันที่ 19 มิถุนายน 2558

ผมตื่นตั้งแต่ตี 5 ลงน้ำยาฆ่าเชื้อ ณ ตอนนั้นคิดไว้ว่าถ้าไม่พร้อมก็คงต้องพร้อมแล้วหล่ะนะ หลังจากจัดการทำความสะอาดเสร็จ พยาบาลก็มาใส่สายปัสสาวะให้ มันทรมาณจริงๆ จากนั้นเวลาจำไม่ได้แล้ว พนักงานเปลก็มาเข็นเราออกจากห้องไปที่ห้องผ่าตัด ตอนนั้นความรู้สึกคือมันประหม่ามากๆ แล้วก็คิดว่าต้องผ่านไปให้ได้นะ ตอนนั้นพ่อกับแม่ เดินมาส่งเราถึงหน้าห้องผ่าตัด คุณหมอ หรือ พยาบาล หรือเจ้าหน้าที่นี่แหละมาใส่หมวกผ่าตัดให้เรา แล้วย้ายตัวเราไปที่เตียงเข็นอีกเตียง แล้วพ่อก็เข้ามาลุบหัว แล้วก็จุบหน้าผากเรา เสร็จแม่ก็มาจูบหน้าผากเราเหมือนกันบอกเราว่าสุ้ๆนะลูก ในใจตอนนั้นก็ คิดอะไรไม่ออกเนอะ ก็คงต้องสู้แล้วหล่ะ แล้วมันจะผ่านไปได้ จากนั้นเขาก็เข็นเราเข้าไปยังห้องผ่าตัด ในนั้นเย็นมากๆทำเรานี่ไอ ระคายคอไปเลย

ในห้องผ่าตัดกว้างมากและเครื่องมือนี่เต็มไปหมด รู้สึกว่าเจ้าหน้าที่นั้นเยอะมากหลายคน เนื่องจากคอเราผิดรูป การใส่สายท่อช่วยหายใจนั้นลำบากและทรมาณมากๆใส่ตรงจมูก ถอดเข้าๆออกๆหลายรอบ จนในที่สุดเราหลับไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รุ้ ตื่นมาอีกทีก็ อยู่ที่ห้องรวม เรารู้สึกลมหายใจเราร้อนมากมันอึดอัด ขยับอะไรลำบากมาก พุดอะไรก็ไม่ได้เลย เราต้องทนอยู่กับท่อช่วยหายใจ 24 ฃั่วโมง

วันที่ 20 มิถุนายน 2558

เวลาช่วง 11 โมงกว่าพยาบาลได้ถอดท่อฃ่วยหายใจออก แต่เรายังใส่สายออกซิเจนที่จมูกอยู่เรารู้สึกโล่งมากๆ และก็ดีใจมากๆ แต่เราก็กลับมาคิดนะว่าถ้าเราถอดออกตอนหลังผ่าตัดเราคงตายไปแล้ว ความรู้สึกหลังผ่าตัดคือเราควบคุมการหายใจตัวเองไม่ได้เหมือนตัวเองจะไม่หายใจแต่เครื่องมันหายใจแทนเรา หลังจากถอดเครื่องช่วยหายใจ สติเราดีขึ้นการหายใจกลับมาแทบจะปกติ แล้วก็หิวมากๆ อยากกินนั่นกินนี่ไปหมด

วันที่ 21 มิถุนายน 2558

ช่วงสายๆ 9 โมงกว่าพยาบาลมาถอดสายออกซิเจนออก และสายฉี่ สายระบายเลือดออก ตอนนี้ที่ตัวเรามีแต่สายน้ำเกลืออย่างเดียว อาหารก็ทานข้าวต้มต่อไป หมอก็แวะมาเยี่ยมอาการในช่วงเย็นๆ แม่เราดุแผลแล้วก็เย็บประมาณ 12 เช็ม พอแผลดีหมอบอกว่าจะส่งไปกายภาพ

วันที่ 22 มิถุนายน 2558

พยาบาลมาทำความสะอาดแผลฃ่วงเช้า แล้วก็ช่วงสายๆได้ไปทำกายภาพที่ห้องกายภาพ เรารุ้สึกขานี่ยังควบคุมไม่ได้ เหมือนมันโหวงๆแปลกๆ แต่รู้สึกเลยว่าหลังผ่าการนั่นของ้เรานั่งเต็มก้นมากขึ้นการลุกจากเตียงนั้นง่ายมากๆ ช่วงๆเย็นๆเพื่อนๆก็แวะมาเยี่ยม

วันที่ 23 - 24 มิถุนายน 2558

ยังนอนรักษาตัวที่ รพ อยุ่โดยที่ช่วงเช้าชองแต่ละวัน ต้องไปเดินที่ห้องกายภาพ และหลังจากนั้นก็ได้เอ็กเรยดูกระดูกหลังผ่าตัด

วันที่ 25 มิถุนายน 2558

วันนี้ก็เหมือนเดิม แต่เราเริ่มอยากกลับบ้านแล้ว พยาบาลบอกว่าแผลดีมากๆไไม่ติดเชื้อ วันนี้ช่วงเย็นๆหมอแวะเข้ามาพ่อดีเราได้เดินให้หมอดู หมอก็ว่าโอเคนะ อยากกลับบ้านยัง กลับบ้านได้แล้วนะ แต่ตอนนั้นมันเย็นมากๆ พยาบาลก็บอกว่าทำเรื่องเรื่องออกเย็นนี้ก็ได้นะ แต่ต้องใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมงเพื่อเดินเรื่องเราก็ว่าโอเค 3 ชั่วโมงก็ 3 ชั่วโมง อยากออกแล้ว ไม่อยากออกพรุ่งนี้ ในที่สุด 18.30 ก็ถึงบ้านพอดี

สรุปแล้ว การผ่าตัดครั้งนี้เสียค่าใช้จ่าย 38,340 บาท + ค่าส่วนเกินอีก 9,780 บาท โดยเราจ่ายเฉพาะค่า ส่วนเกินแค่นั้นโดยค่าส่วนเกินนั่นคือค่าห้องพิเศษนั่นเอง แต่ค่าข้อเทียมนั้นเราไม่รู้ว่ากี่บาท ดั้งนั้นสรุปแล้วครั้งนี้เราเสียเงินค่าใช้จ่ายไป 9,780 บาท

หลังจากผ่า ?

หลังจากผ่าแล้วนั้น เราเองยังต้องใช้ไม้อยุ่เนื่องจากขานั้นมันยึดติดผิดรูปมา 5 ปีแล้ว โดยมันติดในท่าขาแบะออกด้านช้าง เราเลยต้องพยายามยามหุบๆขา และการเหยียดตรงของข้อเข่านั้น เหมือนจะเหยียดได้ไม่สุด แต่หลังผ่าแล้วนั้น เราลุกนั่งเองคล่องตัวขึ้น ลุกจากเตียงได้เองง่ายขึ้น นอนตะแคงซ้าย ตะแคงขวา นอนหงาย ได้สบายขึ้นกว่าเดิม ต่างจากเมื่อก่อนอย่างมาก เราเดินบ่อยกว่าเมื่อก่อน เราว่ามันต้องใช้เวลา บางทีช่วงนี้มันก็ท้อๆเพราะชามันไม่ตรงสักทีไหนๆก็ขนาดนี้แล้ว จะท้อก็เนอะกระไรอยุ่ คงจะไม่นอมแพ้หรอก

ชอบคุณครอบครัว ขอบคุณเพื่อนๆอย่างมากๆ ขอบคุณพี่ๆในกลุ่มไทยเอเอสครับที่ถอยถามไถ่อาการผม บางทีผมก็ไม่ได้เข้าไปตอบ ก็ขออภัยด้วยนะครับ

GTA V Online โดนเสกถุงเงิน วิธีแก้ไขปัญหาเบื้องต้น

Sat, 27 Jun 2015 11:42:00 +0000

ผมว่าหลายๆคนโดยเฉพาะผมด้วยนั้น ต่างก็เล่นมาด้วยความ วิริยะอุตสาหะเก็บหอมรอบริบเงินใน GTA V Online กว่าจะทำภาระกิจ ปล้น heist หรือ แช่งรถ หรือบางคน ระเบิดรถต่างๆนาๆ กว่าจะเก็บตังซื้อคอนโดหรูๆ เครื่อง รถถัง ต่า่งๆนาๆ หรือ รถ Kuruma ที่สำหรับคนเริ่มต้นแล้วมันแพงนะ 500,000 USD ขึ้น

แต่มันมีไอ้พวกเลวๆที่ใช้โปนแกล้งคนอื่น เสกเงินให้หล่นโดนเราบ้าง ซึ่งผมเอง ก็โดน

ในรูปเดินไปเข้าห้องน้ำกลับมาถึงเงินหล่นใส่ทันที ให้รีบกด Z ทันทีครับ
กดแคปจอครับใช้ สตีมกด F12 มันจะจับภาพเกมไว้
ดูเงินในธนาคารนะครับมีเท่าไหร่ ของผมมี 252,856 USD
ดูเงินที่โดนเสกครับ ในรูป 320,000 USD
อย่ากดฝากเงินเข้าธนาคารนะครับ แต่ถ้าเผลอกดเข้าแล้วก็ไม่เป็นไรแต่ต้องจำยอดเงินสุดท้ายให้ได้นะครับ
จด วันที่ วัน เวลา ปี ที่โดน
ไปที่ http://socialclub.rockstargames.com/ แล้วล็อกอินนะครับ
ไปที่ https://support.rockstargames.com/hc/en-us/requests/new ครับ
ให้จั่วหัวไว้ว่า GTA ONLINE - PC - MODDED MONEY REMOVAL
ตรง Description ให้กรอกตามรูปครับ เช่น
Character in game i don’t khow who but i give a list

รายชื่อต้องสงสัย 1
รายชื่อต้องสงสัย 2
รายชื่อต้องสงสัย 3
รายชื่อต้องสงสัย 4

Cheater give me ……………….. USD
My Original money ………………….. USD
Date/Time first seeing progress happened is ………………………………..

กดรูปขยายได้นะครับ

จากนั้นรอเขาจัดการครับนานสุดก็ 48 ชม แต่ของผมน้อยกว่านั้นครับ

ถ้าเขารับเรื่องเราสำเร็จเงินที่โดนเสกก็จะโดนยึดคืนไปครับ แค่นี้คงเป็นวิธีแก้ไขเบื้องต้นนะครับ เพราะหลังๆเจอโปรบ่อย เห็นหลายๆท่านบอกถ้าเจอพวกโปร ให้ปิด Passive Mode แล้วพิมพ์ noob ใส่มันรัวๆ

สำหรับผมแล้วเกมสนี้เป็นเกมส์แท้เลยที่ผมลงทุนซื้อมาเล่นและรู้สึกไม่เสียดายเงินในการซื้อเลยครับคุ้มมาก

สุดท้ายแล้วโหดสัสมากครับกับสิ่งที่ผมเจอไปดูคลิปกันเลย

ความหวัง..

Thu, 18 Jun 2015 14:57:00 +0000

ผมคิดว่าทุกๆต่างมีความหวัง ของตัวเอง หวังในหลายๆอย่าง ไม่เหมือนกัน ผมคิดอีกว่าถ้าคนเราไม่มีความหวังแล้วคนนั้นคงไม่มีจุดเคลื่อนไหวในชีวิต ความหวังสำหรับผมนั้นทำให้ผมนั้นเดินสู้ชีวิตต่อ ในบางครั้งที่ผิดหวัง อาจจะล้มลุกบ้าง แต่ก็ไม่ยอมแพ้ ถ้าแพ้เราถือว่าแพ้ไปตลอดชีวิต เมื่อล้มถ้าไม่ไหวคงต้องพักแล้วเดินต่อ

ในครั้งนี้ผมก็มีความหวัง หวังว่าต่อไป คงจะมีชีวิตที่ดีขึ้นไปอีก ในการผ่าตัดครั้งนี้ ขอบคุณกำลังที่หลั่งไหลมาให้ทั้งทางโซเชี่ยวเน็ตเวอรค ทั้งพ่อแม่พี่น้องทุกคนที่มาเยี่ยม ตอนนี้กำลังมีเต็มเปี่ยมแล้วผมคิดว่าตอนนี้พร้อมแล้วหล่ะที่จะมีชีวิตใหม่อีกครั้ง

เพราะว่าผมมีความหวังเลยมีวันนี้วันที่ผมจะกล้าเปลี่ยนชีวิตตัวเองอีกครั้งใครจะว่าเรื่องเล็กน้อย แต่ผมก็ว่ามันสำคัญ ต่อไปอะไรๆมันคงจะดีขึ้น ผมอาจจะได้เข้าเรียนมหาลัย อยากจะเรียนให้จบ อย่กทำอะไรๆด้วยตัวเองบ้าง อยากที่ยะยืนด้วยขาของตัวเอง

ในอีกไม่ช้าวันของผมคงไกล้จะมาถึง ขอบคุณทุกๆคนครับ

[ ](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgc1lrcGe7IRAn1aX_mLTiqvXh9cmwuoZxf3R5ru_RSATNneQ9RSMVXjXWcsfTa6rVf1ZOT6-SzQJRiNU78JA_w-LFu7bSC9U09z1wx9MlzcNgAELvBqk8IFvprgTBQFe0jNVKIFzcA9Fm_/s1600/1434638789240.jpg)

DAY 16 : Final

Tue, 16 Jun 2015 14:30:00 +0000

วันเวลามันผ่านไปเร็วเสมอ ผ่านไปแล้วครึ่งปี และเดือนนี้อีกครึ่งเดือน เวลานั้นไม่รอใครเลย พรุ่งนี้แล้วที่หมอนัดไปนอนโรงะยาบาลเพื่อเตียมตัวที่จะผ่า ไม่รุ้สิ ตอนนี้เราพร้อมแล้วแล้ว ถึงไม่พร้อมมันก็พร้อมแล้วหล่ะ ขอบคุณเพื่อน ที่คอยถามไถ่เรื่อยๆ ต่อไปชีวิตคงจะมีอะไรๆดีชึ้นมาอีก ไม่รุ้จะยังไง ไม่รู้ข้างหน้าจะมีอะๆไรเกิดขึ้น แต่ก็ขอให้มันผ่านไปด้วยดี คงต้องฝากชีวิตไว้กับคุณหมอเจ้าของไข้แล้วหล่ะ

จะว่าไปกำลังใจนั้นเป็นส่วนสำคัญจริงๆถ้าผมขาดมันๆไป ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้ชีวิตจะเป็นยังไง ขอบคุณกำลังใจจากเพื่อนๆ จากครอบครัว ทั้งคนที่ผ่านเข้ามาได้รุ้จักกันได้ไม่นาน เพื่อนๆพี่ๆในกลุ่มไทยเอเอสคลับที่รู้จักกันขอบคุณมากๆครับ

ไม่รู้วันข้างหน้าจะไปยังไงผมว่าทุกวันนี้ผมทำอะไรดีที่สุดแล้ว ต่อไปๆคงจะเป็นวันของเราบ้าง

หาหมอ และ เจ็บคออีกแล้ว

Wed, 03 Jun 2015 16:52:00 +0000

กะว่าจะเขียนบล็อกทุกวันแต่เมื่อวานนี้เพลียมากเลยเผลอหลับไปศะก่อนเลยไม่ได้เขียน เหลืออีกไม่กี่นาทีจะเที่ยงคืนเลยต้องรีบอัพเดทซะก่อน เมื่อวานนี้ หมอนัดตรวจทั้งวัน ทั้วเอ็กเรย เจาะเลือด ภาคเช้าเจอหมอกระดูกทุกอย่างโอเค ต้องรอดูหมอ อายุรกรรมอีกที แต่หมอกระดูกนะดแล้วให้มานอนที่ โรงบาลวันที่ 17 แล้ววันที่ 19 ถึงจะผ่า ภาคบ่ายเจอหมออายุรกรรม ก็โอเคผลเลือดออกมาค่า esr เพิ่มมาอีก 20 แต่ก็นะเมื่อเช้าตื่นมาเจอกับอาการเจ็บคอนี่สิ มันทรมานไปหมดทั้งไอด้วย วันนี้เลยไอทั้งวัน ส่วนเรื่องที่น่าเป็นห่วงคือ การป่าตัดมันจะผ่าแบบบล็อกหลังไม่ได้ ดังนั้นคงต้องใส่ท่อ ต้องให้หมอดมยาดูอีกที

[ ](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjFue0uArlYdAmv13YAZua8M3-HhAPme1dRTkOqJE2f0PKY1ysvlN2xAikKjiuXjN-f3vXjkgBWfMCd6g1fU35TWgnZTosH-XZvnc_SkBnQ2ktJ5Da_HdLGNrM_D4lZDVcRSFVHUuCYJqvb/s1600/1433350002833.jpg)

เดือนใหม่ วันใหม่

Mon, 01 Jun 2015 16:01:00 +0000

และแล้ว เดือนรี้ก็มาถึง เพื่อเตือนตัวเองว่า มันผ่านมาแล้วนะตั้ง ครึ่งปี แล้วเดือนนี้ก็สำคัญมากๆด้วย พรุ่งนี้หมอนัด ภาคเช้าหมอกระดูกภาคบ่าย หมออายุรกรรม จะว่าไปเีาก็กังวลอยู่นะเนี้ย เพราะเดือนนี้จะต้องป่าตัดใส่ข้อสะโพกเทียมไม่รู้จะผ่าได้หรือไม่ได้

วันรี้มีช่างแอรมาติดแอร์ให้ที่บ้าน ห้อง พ่อแม่ ห้องน้อง ห้องยาย ส่วนห้ งเราต้องรอไปก่อนเพราะสั่งเป็นแอรตู้ไป

ต่อไปจะพยายามอัพเดทบล็อกทุกๆวัน เริ่มโดยวันนี้

สู้ๆต่อไปเนอะ บอกตัวเอง

[ ](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh3zn6h5HcWWzXcvJY9dveHVgqqT2owPovtKMRIooMdGEUowRstnnZbe2Gg6fWu-kOMm6-tVyI9eBxuXl-Ltdj33-74nD0CTlAtemy3o41GIQpCR7JzvhMMFax19HfEmj6j-dRw0SWQBq8t/s1600/1433173785533.jpg)

ไกล้เวลาเต็มทีแล้ว

Thu, 28 May 2015 03:21:00 +0000

จะว่าไปวันนี้ก็วันที่ 28 แล้ว เดือนนี้เป็นเดือนที่ดีมากๆ ช่วงต้นๆเดือนเราไปเที่ยวทะเลกัน บางแสน ระยอง เกาะเสม็ด ๆได้นั่งเรือครั้งแรก ต้องขอบคุณพ่อที่พาเราไปก่อนที่จะผ่าตัดในเดือนหน้า การได้ออกไปเที่ยวเรามีความสุขมากๆได้เดิน ก็สนุกดี เดินโดยใช้ไม้มันนี่แหละ ไปทั่วไทยมาแล้ว ต่อไปเดือนหน้า หวังว่าเราคงจะต้องไม่ใช้ไม้แล้ว ทุกอย่างมันจะต้องดีขึ้นแน่ๆ เราหวังว่ามันจะเป็นอย่างนั้น

การได้ออกไปเที่ยวกัยครอบครัว มันสุขแบบบรรยายไว้ไม่หมด ขอบคุณพ่อที่บางครั้งที่เป็นขาให้เรา เดิน ขอบคุณแม่ที่พาเราลงไปทะเล ไม่น่าเชื่อ เราว่าการไปไหนมาไหนเนี้ยมันอยุ่ที่ใจเราจริงๆ เป็นการที่จิตใจเราควบคุมเหนือร่างกาย เราแทบไม่เหนื่อยเลย ไปไหนไปหมด ต่างจากเมื่อก่อนเรากังวลไปหมด เรากลัว เราอาย แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว

เพื่อนๆก็คอยถามว่าผ่าเมื่อไหร่ ต้องขอบคุณเพื่อนๆด้วยที่คอยเป็นห่วง ต่อไปคงได้ไปไปไหนมาไหนด้วยกันแล้วเนอะ ถ้าแต่ละคนไม่ไปทำงานกันก่อน

ส่วนเราเองหวังไว้ว่า ถ้าอะไรมันดีขึ้นเราคงจะเรียนต่อเหมือนที่เราเคยเขียนๆไว้

ถามว่าเตรียมใจหรือยัง จะบอกเลยว่าตอนนี้มันก็กล้าๆกลัวๆ แต่ก็นะเราจะๆไม่ถอยหลังแล้วหล่ะเป็นไงคงเป๋็นกัน หวังว่าเราคงจะได้กลับมาเขียนเรื่องราวต่อจากนี้

ขอบคุณที่ผ่านเข้ามา

Tue, 28 Apr 2015 18:35:00 +0000

ในช่วงชีวิตที่ผ่านมา ทุกๆสิ้นปี ผมจะเขียนขอบคุณพวกเขา ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตผม เป็นบทเรียน เป็นอะไรหลายๆอย่าง จริงๆแล้วที่ผ่านมา ผมเจอใครใหม่ๆน้อยมาก ผู้คนมากมายหลากหลาย ผมเลือกที่จะรู้จักคนผ่านโลกที่เรียกว่าอินเตอร์เน็ต จริงๆก็ได้คุยกับหลายๆคน มีทั้งดีและร้ายปนๆกันไป ส่วนมากจะดีมากกว่า ส่วนเรื่องของหัวใจนั่นแทบไม่ค่อยมีเลย แรกๆผมคิดว่าคนเราจะรักผ่านเน็ตได้หรือ บางทีอ่านกระทู้ในพันทิป ที่มีคนเขียนระบายว่า แอบรักคนในเน็ต คุยกันมาหลายปีสุดท้าย คนนั้นไม่มีตัวตน ทำให้จิตตกเศร้ากันไป ผมก็ไม่อยากเป็นแบบนั้น บางคนอินเตอรเน็ตเป็นสื่อกลาง ทำให้รักกันได้ก็มี

จริงๆแล้ว ผมก็มีนะ มีหลายคนที่เขามาพูดคุยกับผม บางครั้งเราคุยกันถูกคอ หลายๆอย่างเราตรงกัน แต่ผมก็ต้องบอกเรื่องราวส่วนตัวของผมไปว่าเขาจะรับได้หรือเปล่า บางคนรับได้สุดท้ายเราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันบางคนดีมากๆจนผมคิดว่าผมคงไม่ดีพอสำหรับเขา อย่ามาเสียเวลากับคนแบบผมเลย ผมยังคิดว่าผมยังไม่ดีพอที่จะมีความรัก แบบ รักจริงๆ บางทีเห็นรูปคู่รักต่างๆโพสลง เฟสบุ๊ค อินสตาแกรม ก็อิจฉาเขานะบอกตรงๆ แล้วก็มาเพ้อตอนดึกๆบางทีก็คิดว่าผมปิดกั้นตัวเองไปหรือเปล่า การที่คุยๆกันไปเนี้ย อาจจะเป็นการฉุดรั้งอีกฝ่ายไว้กับเรา ถ้าสุดท้ายมันเกิดไม่ใช่ เขาจะเสียเวลาใช่มั๊ย แล้วแน่นอนมันคงจะเจ็บปวดน่าดูบางครัิงรักนั้นทำให่เรามีความสุข แต่บางครั้งมันอาจจะทำใก่เราเจ็บปวด บางครั้งรักหันกลับมาทำร้ายเราและตอนนี้ผมก็ยังไม่รู้หัวใจตัวเองว่าต้องการมันมั๊ย เมื่อมีใครผ่านเขามา เราจะรับมันไว้ไหม แล้วจะเป็นอย่างไร ตอนนี้เกิดคำถามขึ้นมาอีกมากมาย

The Normal Heart 2014 หัวใจเหมือนกัน ดูจบแล้วมันค้างอยู่ในหัว

Tue, 28 Apr 2015 18:11:00 +0000

วันนี้อาจจะมาแนวแปลกหน่อย ก็จากเรื่องที่ผ่านมา ผมเป็นคนชอบดูหนัง รอบนี้ก็เป็นอีกเรื่องที่ดีมากๆครับ ผมดูจบแล้วบอกตรงๆว่า ร้องไห้เลย เรื่องนี้ผมดูจบแล้วเกิดคำถามขึ้นมากมายอยู่ในหัว จริงๆผมก็ไม่กล้าไปวิพากวิจารณ์ภาพยนต์ หนังอะไรหรอกนะครับที่เขียนนี้เกิดจาก ความรู้สึกตัวเองล้วนๆ

มาพูดถึงหนังเป็นหนังเกี่ยวกับ เพศที่ 3 คือ ชาวเกย์นั่นเอง จู่ๆช่วงนั้นโรคเอดส์ยังไม่เป็นที่รู้จัก ซึ่งมันระบาดในกลุ่มนี้ก่อน ที่สหรัฐอเมริกา ซึ่งเรียกว่าเป็นดินแดนแห่งเสรีภาพ

กลุ่มเพศที่ 3 เขาก็เรียกร้องสิทธิ ของเขามาตั้งแต่ไหนแต่ไร

แต่จู่ๆก็เกิดโรคระบาด ขึินมากับกลุ่มเพศที่ 3 แต่ไม่มีใครสนใจ เหมือนว่าสังคมยุคนั้นยังไม่เปิดรับมาก

พวกเขาจึงต้องลุปขึ้นมารวทกลุ่ม ต่อสู้กันมาอีกฉากที่นักแสดง matt bomer นั้นติดเชื้อ แล้วท้องเสีย คนรักของเขาเข้ามาเจอพอดี matt bomer นั้นนั่งร้องไห้อยู่ในห้องน้ำ แล้วคนรักของเขาไม่รังเกียจอะไรเลย ตัวละคร matt bomer แสดงนั้น เหมือนเขากลัวว่าคนรักจะรังเกียจ เขาเลยเริ่มทะเลาะกัน สุดท้ายคนรักก็ยังดูแลเขาต่อ จนถึงวาระสุดท้ายของชีวิตเขาพอดูจบ ตอนจบของหนัง ผมร้องไห้นะ เพราะเขาสื่อออกมาว่าเขารักกันมาก ดูแลกัน จนถึงวาระสุดท้ายของชีวิคมันเป็นเพราะความรักใช่มั๊ย พอมามองย้อนตัว เราสามารถที่จะรักใครคนนึงได้เหมือนแบบนี้ไหม แล้วกลับกัน ถ้าเราเป็นแบบนั้น จะมีใครทำอะไรให้เราแบบนี้ไหมผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ปต่ก็เกิดคำถาม และต้องมาเขียนเล่าในบล็อกนี้ ผมไม่รู้ว่ารักแท้ ของผมจะมีจริงไหม แต่ตอนนี้รักแท้ของผมก็คือครอบครัว

[ ](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgJlceWgD_hwvmc921qkHHRuiE6hX7ZweLxFnNNNGlFEtPCwa1r0Lxji6tD8LAxa_Kk8T7MVXK0fMDrR6Fjcp0TggStQnbyP1JKIlR-O-Y2fOTfe6XPFapmsFohXEFpltHuSQDsw7_lqjNg/s1600/unnamed%252520%25252815%252529.jpg)

บางครั้งหนังจบ อารมณ์ไม่จบ

Thu, 16 Apr 2015 14:46:00 +0000

ผมเองว่างๆชอบดูหนัง ทั้งซีรีย์ เรียกว่าว่างๆก็ต้องหาอะไรมาดู บางครั้งการได้ดูหนังแล้วอินไปกัยมันบางครั้งมันทรมาณเหลือเกิน ที่เขาเรียกกันว่าหนังจบแล้วอารมไม่จบนั่นแหละ บางเรื่องผมถึงกับร้องให้ และเก็บไปคิดเรื่องราวบางเรื่องมันค้างคาอยู่ในหัว บางทีมันคงต้องระบายออกมาทั้งเขียนบล็อกบ้างเขียนระบายในทวิตเตอร หนังบางเรืีองมันโดนใจเราดหลือเกิน บางเริ่องสะเทือนใจ ก็ตลกตัวเอง ว่าจะร้องให้ทำไม นี่เราอารมณ์อ่อนไหวไปมัํย เรื่องหนังบางเรื่อง ผมเพิ่งเคยดูและดูจบก็ถึงร้องว่าเฮ้ยยย หนังดีมากทำไมเราถึงเพิ่งดูมันว่ะ บางครั้งหนังให้กำลังใจเรา บางครั้งหนังช่างเศร้าและบีบคั้นหัวใจเหลือเกิน บางครั้งหนังช่างตรงกับชีวิตเราเหลือเกิน บางครั้งหนังซึ่ง และบางทีผมก็เสียน้ำตาให้กับมัน บางครั้งดูหนังแล้วย้อนกับมาดูตัวเราเอง มันมีความสุข และบางครั้งก็เศร้าและเสียน้ำตาไปกับมันอีกรอบ

[ ](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi-LEFJB_tDqIknjEqURIxzeXc-w4ZjXLh3pVwslgpthKtxe8eR7lvvvcqUYhyphenhyphen0evoh-e4PKNV_udmVYbegD7LRaPFuIChf8gwcvUlki-r4G9EuWiQabPkdbua6QIhLoVsS3rzdWeGg7_XQ/s1600/Brokeback-Mountain-Promotional-Stills-brokeback-mountain-31873862-1769-1191.jpg)

เพิ่งจะ 23 ปี

Tue, 14 Apr 2015 11:36:00 +0000

เมื่อวันที่ 12 ที่ผ่านมาเป็นวันครบรอบวันเกิดเราพอดีั ครบ 23 ปีั ตรงกับวันอาทิตย์พอดีด้วย ตื่นเฃ้ามาก็ฝนตกแต่เฃ้าเลย ไปทำบุญท่วัดฃ่วงสายๆเพื่อนๆก็แวะมาหา มากันเกือบครบเลย ต่างคนต่างเปลี่ยนไปมาก แต่ความเป็นเพื่อนเรายังเหมือนเดิมร อบนี้เราได้ออกไปทานอาหารด้วยกันข้างนอก เราได้บอกกับเพื่อนๆว่าเดือนมิถุนายนเราจะผ่าตัดใส่ข้อเทียม เพื่อชีวิตที่ดีขึ้นและจะเรียนมหาวิทยาลัยสักที เพื่อนเราอายุฃ่วงนี้เพิ่งเรียนจบกันต่างคนต่างหางานทำกัน ไม่รุ้ปีต่อไป แต่ละคนจะว่างมาพบปะกันเหมือนแต่ก่อนหรือเปล่า ต่างคนต่างความฝัน ต่างคนต่างเดินทางที่ตัวเองเป็นคนกำหนด เราอยากขอบคุณเพื่อนๆมาก อยากจะขอบคุณจริงๆ เพื่อนๆทุกคนคือเพื่อนแท้ของเราจะเรียกแบบนี้ก็ได้ พอคิดถึงเรื่องราววันเก่าๆ ยังจำได้ตลอด เหมือนมันเพิ่งผ่านมาแค่ไม่นาน แต่ปัจจุบันตอนนี้ทุกคนเป็นผุ้ใหญ่กันแล้ว มีงานมีหน้าที่ต้องทำ อยากขอบคุณ ขอบคุณจากใจ

[ ](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgxhH1SJOh93X8vXPaeuxcXf0pMYLmZ0WeCTbMuF5vqK67yqXwNyEpshoxYMHGpz0mfyrFcmGRJVyG7zsYEpehlKFW_3DJGPbUSc5eHX5oke5q3GyNtxPu_nOQkNkBd7lzcQ7ISS_DoXYU-/s1600/IMAG0938.jpg)

เรื่องราวต่างๆช่วงนี้

Sat, 11 Apr 2015 02:38:00 +0000

และแล้วเดือนนี้ก็เป็นเดือนเมษาเสียที เหมือนว่าเพิ่งผ่านฃ่วงปีใหม่เมื่อไม่นานมานี่เอง หลังจากที่การตัดสินใจตอนนั้นเรื่องที่จะผ่าตั ผมก็กลับมาปรึกษากับแม่ว่าหลังจากผ่าตัดเสร็จปีหน้าผมจะเข้าเรียน มหาลัยบ้าง อยากจะเรียนให้จบเสียที แต่ตอนนี้ก็มีปัญหาตรงที่ รอการอนุมัติเรียนจบ จาก กศน ซึ่งผมยื่นเรื่องไปเดือนกว่าแล้วล่าสุดตรวจสอบเมื่อตอนสิ้นเดือนมีนา เจ้าหน้าที่บอกยังไม่เสร็จให้ตืดต่ออีกทีหลังสงกรานต์ ผมก็คงได้รอต่อไป จะว่าไปเรื่องการศึกษานั้น คนที่อยุ่ ต่างจังหวัดแบบผม โรงเรียน หรือสถานศึกษาสำหรับคนพิการนั้นไม่ค่อยเอื้ออำนวยเท่่าไหร่นัก ส่วนมากจะไปกระจุกตัวใน เมืองใหญ่ จริงๆผมก็อยากจะไปเรียนเหมือนกันนะ แต่ก็นะ ค่าใช้จ่าย ใครจะดุแลผมอะไรอีกมาก

ส่วนอาการโรคเอเอสของผมตอนนี้ผมปวดคออีกแล้วตอนนี้ก็พยายามทานยาต่อไป อาจจะทายาบ้างเผื่อว่าหลังสงกรานต์ อาจจะได้ไปเที่ยวต่างจังหวัด เหมือนที่พ่อเคยบอกไว้ ผมหวังว่านะ การได้ออกไปเที่ยวนั้น ถึงผมจะพิการแบบนี้นั้น ผมก็ไปไหนมาไหนไปมาหมดแล้ว ขาดแต่ ต่างประเทศนี่แหละ อยากไปทะเลมากๆครับ

พรุ่งนี้แล้วก็จะเป็นวันเกิดผมครับ ครบรอบ 23 ปรพอดีรุ้สึกตัวเองแก่จัง และเหมือนทุกสิ่งอย่างผ่านไปแค่วันวาน บางทีผมก็รำลึกถึงอตีดที่ผมยังปกติ ช่วยเหลือตัวเองได้ แต่ก็ได้แต่ฝากความคิดไว้เท่านั้น

ฃ่วงนี้เวลาว่างผมก็อ่านหนังสือนิยายบ้าง อยากที่จะมีสมาธิจดจ่อกับอะไรนานๆการอ่านก็ฃ่วยได้ ถ้าวันไหนอ่านเกิน 100 หน้าโดยไม่ง่วงไปเสียก่อนนี้จะดีเลยครับ

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาผมท่องอยุ่ในโลกโซเชี่ยวก็มามากมายรุ้จักคนมาก็เยอะ แล้วก็ได้เจอเพื่อนๆำพี่ๆที่รุ้จักกันผ่านโซเชี่ยวก็หลายๆคน ไม่น่าเชื่อว่าฃ่วงปีที่ผ่านมา ผมกับพี่แอดมินเพจไทยเอเอสจะได้รวมคนที่เป็นแบบเรา ได้มากมาย ไม่น่าเชื่อจนทำให้รู้ว่าเราไม่ได้โดดเดี่ยวบนโลกนี้ตลอดไปนะ ยังมีคนเป็นแบบเรา ซึ่งมันย่อมเข้าใจหัวอกกันดีว่าความรู้สึกมันเป็นยังไง และล่าสุดเราได้จัดทำเสื้อเผื่อนำรายได้ไปมอบให้กับเด็กๆที่เป็นโรคกลุ่มเดียวกับเรา ถึงเงินจะไม่มาก แต่ก็อุ่นใจ และดีใจ และอิ่มบุญกับสิ่งที่เราทำ

สุดท้ายอยากจะให้กำลังใจกับพี่ๆ เพื่อนๆ ทุกๆคนที่เชช้ามาอ่านบล็อกแห่งนี้ที่เข้ามาอ่านเรื่องราว เพ้อๆของผม หากว่าวันนี้เราท้อแท้ อย่าท้อนานนะครับ ถ้าเรายอมแพ้เราจะอยุ่กับความแพ้ไปตลอดการ ความเจ็บปวด ความลำบากมันก็แค่ชั่วคราว ตราบใดที่เรายังรุ้สึกตัว ขอเป็นกำลังใจให้สู้ต่อไปนะครับ

[ ](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiTVjzfVfEK47Fb7C1gQdGG4Ljjq9PPQKeZLwH_P3FI3Ve4TQbbuXel2y7tqACH0Y0keRt_UrETfG-nKBBnWhrYH3uSNmYM7ZOYyLa6xnp70AYGydomzi0d7ru4gtWd2tFt850pVZPUDDyg/s1600/IMG_20150405_125242.jpg)

ลึกๆแล้วในจิตใจ

Wed, 18 Mar 2015 20:49:00 +0000

ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเราเองนั้น กลายเป็นคนขี้เหงาตั้งแต่เมื่อไหร่ ดึกๆมาถ้านอนไม่หลับมันก็จะเพ้อๆไปๆมาๆ เราเองก็มีครอบครัว พ่อแม่ พี่น้อง อยู่บ้านมันก็ไม่เหงานะเอาจริงๆ แต่มันขาดส่วนๆหนึ่ง ที่เรียกว่าคนรัก เนี้ยแหละ เราอาจจะพูดได้ว่าไม่เห็นจำเป็นนี่ อยู่คนเดียวแบบนี้สบายดีออก ไม่ต้องไปผูกมัดกับใคร ไม่รู้สิ คงเป็นเพราะเราเกิดมานาน จะ 23 แล้ว ถึงมีคนรายล้อมอยู่รอบตัว ครอบครัว เพื่อนๆ แต่ลึกๆแล้วมันก็ยังเหงาอยู่นะ ในชีวิตนี้ยังไม่เคยรักใคร ยังไม่เคยเจอใครที่เข้ามาทำให้เรารู้สึกรักเลย เราคงไม่อยากมีแฟนเพราะเราเหงาหรอก แต่เราอยากรู้สึกรักบ้าง บางทีมันก็อิจฉานะ แต่ลึกๆแล้วเราก็กลัวกับคำว่ารักนี่แหละ สรุปแล้วมันจะยังไงดีกับชีวิตนี้กันแน่นะ

[ ](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjQicoomfic1VpQ_MCp58-y3ALO_pMlkpzjmtVJXOses-KwyHwlgXcCRY30D5T-IliYN6nOXoIC8FaEb7ICs4-p2XTmyyqtBXQOzG6JU2ZEGdBtI3v3h-r3T22frwC2abjpdaWmrDZqfgNE/s1600/Path%2525202015-02-05%25252019%25253A55.jpg)

ตัดสินใจ

Tue, 17 Mar 2015 16:01:00 +0000

วันนี้ หมอกระดูกได้นัดอีกรอบ เมื่อครั้งที่แล้วหมอได้คุยว่า ถ้าเราอยากจะนั่งรถเข็นได้สบายกว่าเก่าสามารถผ่าเผื่อดัดกระดูกได้นะ หมอแค่เปรยๆไว้ รอบนี้เรากลับมาคิดอีกครั้งว่าถึงจะผ่าไปมันก็ช่วยอะไรได่ไม่มาก สู้เราเองนั้นผ่าเปลี่ยนข้อสะโพกเทียมไปเลยดีกว่า เพราะไม่ช้าก็เร็วเราเองนั้นก็ต้องได้ผ่าใส่อยู่ดี และเราเองอยากจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้เมื่อก่อนเราลังเลมากๆเพราะกลัวมาก อย่างน้อยเราก็จะเดินได้เอง และเราสามารถทำอะไรได้มากกว่า ปัจจุบัน แรกๆก็กลัว ในที่สุดก็คุยกับหมอ หมอได้นัดวันผ่า คือ 19 มิถุนายน นี้ แต่ต้องคุยกับหมออายุรกรรม กับ หมอดมยา ก่อน เรากลัวที่สุดตอนนี้คือการเจาะคอ เพราะคอเรานั้นไม่เหมือนกับคนอื่น แต่ถึงยังไงเราก็จะทำ หมอบอกว่าการใช้งานมันแค่ 5 ปีเองนะ ถึงผ่าแล้วเรามีความสุข แค่ 5 ปีเราก็พร้อมที่จะผ่า ยังดีกว่าลังเลเวลา แล้วจะต้องมาเสียดายในวันที่สายเกินแก้ ไม่อยากเสียดาย เราจะดูปัจจุบันเป็นหลัก ไม่มีใครรู้ว่าวันข้างหน้าของเราจะเป็นยังไง เราจะขออยู่กับปัจจุบันนี้แทนละกัน ถ้ามันผ่าแล้วดี เราก็พร้อมที่จะเสี่ยงที่จะทำมัน นี่คือการตัดสินใจของเรา

[ ](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgQRntQ2MM9qkdmd87jTLbC8Nx7yj3EQMmL1ZsKYBPcLyJ5iPURuQPzx0QSSMtm5WPiy_Y_atcCO3R28suXx7OCYc8xivUmn-_I1OE1EC1bfI2GptQhGZuk5SygU_SJ7i9RUyqHAU3vSeex/s1600/InstaSize_2015_2%252520_%2525201710833.jpg)

รีวิว เดอะ ซิมส์ 4: เอ้าดอร์ Retreat คร่าวๆ

Fri, 16 Jan 2015 10:10:00 +0000

หลังจาก เดอะ ซิมส์ 4: เอ้าดอร์ Retreat ประกาศขายใน Origin เมื่อวานวันที่ 15 ก็ได้จัดการสอยมาเป็นที่เรียบร้อยยยยยย จ่ายเงิน เบาสบายตัวกันไปเลย หึหึ

ขนาด Game Pack ตัวนี้ก็ตามรูปเลย 600 MB+

ไม่พูดมากรออะไรหล่ะกดเข้าเกมสิ

ถ้าขึ้นแบบนี้แสดงว่า ได้ครับ เสียตังเรียบร้อย 55555+

มาดูกันสิ่งที่เพิ่มมาคือระแวกบ้านเพิ่มขึ้นมา ชื่อว่า Granite Falls เพิ่มขึ้นมา

Granite Falls

อยากจะพักร้อนหรือง่ายๆเลยกดที่โทรศัพท์ กดที่ Go On Vacation จะไปคนเดียว กับเพื่อน กับใครก็ได้ก็กดที่ Go on Vacation With…

จะเช่าบ้านเป็นหลัง หรือ กางเต้นก็ได้นะครับ มีราคาค่าเช่าต่อวันไว้ด้วย

กางเต้นดีกว่านะ เช่าสัก 3 วัน

มี NPC ชื่อ Bill ด้วย

อยากรู้อะไรก็ถามเลย

ส่วน ซื้อเต้นที่ไหน ซื้อของสำหรับตั้งแคมป์ ยังไง มาที่นี่เลย มีขายทุกอย่าง

มีขายทุกอย่าง ซื้อเลย ว่าแล้วก็จัดการกางเต้น

เจอมนุษย์ป้า

จู่ๆหมีก็ออกมา

หมีมานั่งด้วยเฉยเลย

คุยกับหมีเลยละกัน 555+ จริงๆหมีนั่นคือคนนะครับ มันเป็นชุด

ล้อมวงปิ้งมารชเมลโลกัน

มาพูดถึงการสะสมคอลเลคชั่น แพคเกมนี้ก็มีคอลเลคชั่น แมลง มาให้เราตามล่ากันด้วย ในรูปกำลังจับ ได้ 1 อย่างอยู่เลย ป่าก็เยอะมาก 5555+

คอลเลคชั่น พืช ผลไม้ สมุนไพร ที่เพิ่มเข้ามา

คอลเลคชั่น ปลา ใหม่ๆที่เพิ่มเข้ามา

ส่งท้ายด้วยวิว สวยๆ

สุดท้ายนี้ กับคำถาม คุ้มมั๊ยกับเงินที่เสียไป ความคิดเห็นส่วนตัว คุ้มครับ ซื้อเถอะ

บันทึกประจำวัน : การจากลา

Tue, 06 Jan 2015 16:13:00 +0000

วันนี้ ก็เป็นวันปกติดี ตอนเช้าแม่ทำข้าวต้ม ตอนเที่ยง กินเบอรเกอรของเซเว่น ตอนเย็น มีเบอรเกอรข้าวเหนียวลาบหมู กับมาม่า ดึกๆหน่อย น้องไปเซเว้นซื้อ ไมโลมากินตอนดึกๆ แม่กลับมา จากงานที่สวนตุง ซื้อซูชิมาฝ่ก แต่อิ่มมากแล้ว

วันนี้ ช้างหมาที่เลี้ยงไว้ได้ตายไปช่วง สองสามทุ่ม สงสารมันมาก เราเองก็เผลอร้องให้ออกไป ในใจจริงๆสงสารมันมากๆ ขอให้หลับสบายนะ มันคงหมดเวรหมดกรรมของมันแล้ว

[ ](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg3nnY5BGRT6dqNbwaSHthqv9LdgIpkCaYPyBkrXeSNRvxHUxWbxCswT_7qHTOXhpLGO-XzUdTon_cCrBTsvKygsiMWCliq0O_trGUEzVxq_0DVrzPJUcoEsJwmvL0hqjrD2t9JUa3hmK0b/s1600/IMAG0072.jpg)

ชีวิตที่อยู่แต่หน้าคอม

Mon, 05 Jan 2015 13:03:00 +0000

เพิ่งผ่านช่วงปีใหม่มาได้เพียงแค่ไม่กี่วัน จริงๆแล้วชีวิตผมนั้น ไม่ว่าวันอะไร วันพิเศษอะไร มันก็คือวันธรรมดาสำหรับผมเท่านั้น ซึ่งมันก็เหมือนๆเดิม ผมหลงลืมวันเวลา จะจำได้แค่วันที่หมอ นัดไปโรงพยาบาลแค่นั้น นอกนั้นมันคือวันปกติของผม จะว่าไปแล้ว ชีวิตที่ ตื่นมา กินข้าว นั่งหน้าคอม แล้วก็นอน เป็นแบบนี้ประจำ บางครั้ง ผมชินที่จะอยู่คนเดียว แต่ลึกๆแล้วก็เหงาบ้าง ไปตามอารมณ์ แต่ก็เนอะ คงไม่มีใครเกงาตายหรอก บนโลกนี้ แต้มันก็เบื่อ นะบางที เหงาจัง …

[ ](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjaYCanPGh0pEaqN15FDrkO15v0jHf_NfSisD9oL70N0rNDgzMoiznTyRmwkV5ggec82yzZwWDCUPDXIIE7HunFG8vvCor9Z2zvE7oOVH2XYhX-_gP3IzYLIRACrIjGyssHD_xkN9UHuoBa/s1600/C360_2014-12-31-12-37-25-975.jpg)

อัพเดทบล็อกส่งท้ายปี 2557

Wed, 31 Dec 2014 16:48:00 +0000

และแล้วก็ปีนี้ก็เป็นอีกหนึ่งทีดี อย่างแรกเลยขออัพเดทบล็อกก่อนเพราะอีกไม่กี่ฃั่วโมงเวลาของ ปี 2557 ก็จะผ่านพ้นไปแล้ว ปีนี้เราเองก็ฉลองกับครอบครัวเหมือนเช่นทุกที ในปีนี้ 2557 มีเรื่องราวต่างๆผ่านเข้ามาในชีวิต ทั้งดีและไม่ดี ผ่านเข้ามา เพื่อเป็นบทเรียนแก่ตัวเรา อย่างแรกเราได้ทำเสื้อไทยเอเอสคลับ ได้ร่วมทำบุญ ซึ่งโครงการนี้เราอยากทำตั้งแต่แรก ในที่สุดมันก็สำเร็จ อย่างที่สอง ปีนี้ ตา ยายมาเที่ยวหาเรา และ ปีนี้ พ่อเรารับปริญญา และ ปีนี้เราเองก็เรียน กศน เป็นปัสุดท้าย ต่อไป ปีหน้าคงต้องเป็นชีวิตมหาลัยที่เรา ยังไม่เคยได้สัมผัส จะว่าไปแล้ว วันเวลามันผ่านไปรวดเร็วมากๆ ปีนี้เราโตชึ้นมาก

ขอบคุณทุกสิ่งอน่าง ทั้งร้ายดีที่ผ่านเข้ามาเพื่อเป็นบทเรียนแก่ชีวิต

ขอบคุณครอบครัวที่คอยอยู่เคียงข้างเสมอมา

ขอบคุณเพื่อนๆที่ไม่เคยทิ้งกัน

สวัสดีปีใหม่

รัก อยู่ ...

Wed, 24 Dec 2014 14:31:00 +0000

ไม่รู้เหมือนกันที่จู่ๆก็มาเขียนเรื่องแบบนี้อีก จริงๆก็ไม่มีอะไร ช่วงนี้อากาศมันหนาว โรคของคนที่โสดมันก็เลยกำเริบ พามาย้อนกลับไป ผมเอง ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีแฟนเลยนะ ไม่เคยรู้สึกว่ารัก ตกหลุมรัก แอบชอบ หรือแบบรักข้างเดียว อะไรทำนองเนี้ยไม่มีเลย คงเหมือนสมัยวัยรุ่น ยังใสใส อยู่ เรียนเสร็จก็กลับบ้านเลย ไม่เคยแวะออกไปเที่ยวไหน จะไปก็ไปกับเพื่อนฝูง ตอนนั้นตอนวัยรุ่นไม่เคยคิดเรื่องมีแฟน มีความรักอะไรเลย ตอนนี้ก็เลย 21+ มาแล้วก็ยังโสดอยู่ ผมคิดว่าในช่วงชีวิตหนึ่งของคนเราก็น่าจะมีบ้างนะ อ้าวแล้วตอนนี้จะไปหาแฟนกับที่ไหนกันหล่ะ

อย่างแรกเลยยยอมรับว่าตัวเองติดสังคมออนไลน์นะเพราะเราอยู่แต่บ้านไม่ได้ไปไหน ก็เคยคุยกับใครหลายๆคนแปลกหน้า ไม่รู้สึผมคิดนะว่าสังคมออนไลนเนี้ยเขาคงหาได้แต่เพื่อนนะจะยังยืน ผมเองจะไม่รักใครผ่านสังคมออนไลน์หรอก ผมคิดว่าคนเราจะรักกันน่าจะต้องเคยเห็นกันแบบตัวเป็นๆมาก่อนสิ เออ แต่ก็นะบางทีได้อ่านกระทู้ ในพันทิปบ้าง ในที่อื่นบ้าง เรื่องราวความรักของแต่ละคนก็ รู้สึกดี อิจฉาเขาจัง และก็อยากมีบ้าง

และผมเองก็เคยมีคนมาคุยๆด้วยอยู่นะ ผมเริ่มคือผมจะบอกเขาไปตรงๆว่าผมเป็นคนพิการนะ เราคุยกันได้ใช่มั๊ย ดีที่ส่วนใหญ่ก็คุยได้เป็นเพื่อนกันมากกว่า ผมว่าบางครั้งผมอาจจะปิดกั้นตัวเอง บางทีก็มีน้อยใจบ้างที่สภาพตัวเองทำไมต้องเป็นแบบนี้ สมัยนี้คนเขาดูกันที่ภายนอกกันเป็นอย่างแรกเลย มันเป็นความจริง แล้วใครจะมารัก มาสนใจคนพิการอย่างเราหล่ะ แล้วคบๆกันไปเราจะเป็นภาระมั๊ย เราเขารังเกียจเราหรือเปล่า สุดท้ายผมมาทบทวน คิดแบบนี้ไปคงเจ็บปวดใจไปเปล่าๆ ตอนนี้ไม่มีใครรักก็รักตัวเองดึกว่า รัดพ่อแม่ครรอบครัว แค่นี้เราก็ไม่ขาดความรักเลย แต่ก็นะบางทีบางอารมณ์มันก็เหงาๆ อยากหายจากอาการโสดกับเขาบ้าง

[ ](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjpePNn6TDfEjkLSIqrHOtdZfS7K-rZsaTRoBwmCgBMbJkETFaTRuJ9Sef18001Pk6oE-q3fVvRstAYVsXyu3jmoHqoS4UL73qNQ8I1X7oWyWPTUYb3cym3QOSQLjDWt9pssbAt68YoYwjp/s1600/IMAG0105.jpg)

ด้วยความคิดถึง

Wed, 17 Dec 2014 14:58:00 +0000

ในช่วงชีวิตหนึ่งคุณเคยรู้จักใครสักคน ในช่วงระยะเวลาสั้นๆแล้วจากนั้นเราก็ไม่มีโอกาสได้ติดต่อกันเลยไหมครับ ทำไมจู่ๆผมถึงมาเขียนเรื่องนี้เพราะผมมีเหมือนกันครับ

วันนี้ผมเล่นมือถือกำลังจะจัดการรายชื่อผู้ติดต่อไปเจอเบอร์ๆหนึ่งเข้าซึ่งเป็นบุึคลที่ไม่ได้ติดต่อกันมานานเกิน5 ปีถึงจะได้แล้ว ผมลองกดเบอร์เพื่อโทรออกไป ก็ขึ้นว่า ไม่มีสัญญานตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก เป็นที่น่าเสียดาย ผมขอเล่าถึงคนนี้นิดหนึ่ง

คนนี้ชื่อเล่นชื่อ เก่ง ชื่อจริงสงกรานต์ นามสกุลผมจำไม่ได้ เป็นคนจังหวัดกำแพงเพชรครับ เก่งเขาอายุไกล้ๆกับผมกับเขารู้จักกันเพราะเรานอน รพ ห้องรวมเตียงข้างๆกัน เมื่อหลายปีก่อนตั้งแต่ตอนที่ผมกระดูกต้นคอเคลื่อนต้องไปผ่าตัดที่โรงพยาบาลเชียงใหม่เป็นเดือนๆเตียงข้างๆผมก็คือ เก่งคนนี้เองครับ สาเหตุที่เก่งต้องเข้าโรงพยาบาลคือ เกิดอุบัติเหตุ กระดูกขาหักแต่มันไปโดนเส้นเลือดใหญ่ มา รพ ช้าไปเลยทำให้ต้องตัดขาทิ้งข้างหนึ่ง เมื่อเทียบผมกับเก่งตอนนั้น คือ จิตใจของเขาเข้มแข็งมากๆ ผมจำวันสุดท้ายที่ผมจะออกจากโรงพยาบาล ผมนั่งวีลแชร์แล้วพูดกับเขาไว้ว่า ไปก่อนนะสงกรานต์ เขาตอบรับมา จากนั้นเราก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย

ไม่รู้เหมือนกันครับว่าเก่งจะเข้ามาอ่านเจอมั๊ยแต่ผมว่าคงไม่เจอหรอกมั้ง ผมแค่อยากสอบถามเขาว่าสบายดีมั๊ย จิตใจของนายเข้มแข็งมากนะ

จากนั้นผมยังมีอีกคนครับ คือคุณพี่เจ้าหน้าที่แผนกสังคมสงเคราะห์ รพ เด็กมหาราชินี เมื่อหลายปีก่อนผมได้มีโอกาสไปตรวจกับคุณหมอที่นี่ ส่วนคุณพี่คนนี้เป็นคนติดต่อเรื่องการเรียนแนะแนวการดำรงชีวิตให้กับผม และยังให้หนังสือมา สองเล่ม เล่มนึงพี่เขาบอกว่าเขาอ่านมาหลายรอบและดูเป็นอย่างดีแล้วเขานำมามอบให้กับผม ในวันสุดท้ายที่ผมจะ ออกจากโรงพยาบาลผมเดินทางไปที่แผนกเพื่อที่จะร่ำลา แต่ตอนนั้นพี่เขาติดงานเลยพลาดกันเป็นที่เสียดายมากๆ ผมอยากจะติดต่อกับพี่เขาอีกครั้งเพื่ออยากจะบอกว่า ผมคนนี้ตอนนี้เรียนไกล้จะจบแล้วครับ แล้วคุณพี่สบายดีไหมครับ พี่เขาเคยเข้ามาอ่านบล็อกผมด้วยสมัยที่ยังเป็น exteen ไม่รู้ว่าพี่เขาจะเข้ามาอ่านเจอหรือไม่ แต่ยังไงผมอยากบอกไว้ว่าขอบคุณมากๆครับ

ชีวิตมหาลัย

Wed, 03 Dec 2014 15:31:00 +0000

เมื่อผมยังเด็กผมยังคิดไม่ออกเลยว่า โตมานั้นผมอยากจะเป็นอะไร จนถึง ป5 พ่อแม่ซื้อคอมให้กับผม ตั้งแต่นั้นมาผมก็เริ่ม ชื่นชอบคอม ตั้งแต่นั้นมา ต้องขอย้อนกลับไปช่วง ป5 อีกครั้ง ผมเองช่วงนั้นได้สัมผัสอินเตอรเน็ตเป็นครั้งแรก ตอนนั้นซื้อคอมเขาแถมชั่วโมงอินเตอร์เน็ตมาด้วย และผมเริ่มฝันที่อยากจะมีเว็บไซต์เป็นของตัวเอง และเป็นจุดเริ่มต้น หลังจากที่ผมออกจากโรงพยาบาลผมเริ่มศึกษาการทำเว็บไซต์ด้วยตัวเอง จนผมทำเว็บ ไทยเอเอสคลับขึ้นมาเองได้ แต่ยังไงผมก็ยังเขียนโปรแกรมไม่เป็นอยู่ดีนั่นแหละครับ

พอมาถึงปัจจุบัน ผมก็อยากจะเรียนมหาลัยในด้านที่ผมชอบ อยากจะมีชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยบ้าง ถึงแม้มันจะช้าไปหน่อย แต่คงไม่มีใครที่แก่เกินเรียน ในชีวิตนี้ผมตั้งเป้าหมายไว้ว่าผมจะเรียนมหาลัยให้จบให้ได้

[ ](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiinb_ymx5Tc5xtbJ03K9corA7LaDfWfP9CRjvSC8LSOCwxT1dvsBvw1ijgDmHT_sS-oxlu36Cew1ubpf3j8jQqclWtIQxSndS2W2hSSD-_xVanaPTiuq_aa8_eaxP4ijRJZpIi-ZxVNevd/s1600/eyeemfiltered1387773523091.jpg)

เฝ้าดูวันเวลา

Sat, 15 Nov 2014 16:12:00 +0000

ดึกแล้วมันมีหลายอย่างผุดขึ้นมาในหัวสมองของผม อืมไม่รู้เหมือนกันครับ แต่ก็ขอเขียนไว้สักหน่อย ผมเองยอมรับว่าตัวเองติดโซเชี่ยวมากๆ เพราะไม่ค่อยได้ออกไปไหนเลย ก็ได้เฝ้าดูวันเวลาที่ผ่านไป ซึ่งเดือนนี้เหล่าเพื่อนๆผมก็จะเรียนจบกันแล้ว เพื่อนผมหลายคนเริ่มทำงาน กันแล้ว ไม่น่าเชื่อจริงๆว่าวันเวลาจะผ่านไปเร็ว นี่ก็เดือน 11 แล้วเพิ่งผ่านลอยกระทงมานี่เอง ซึ่งปีนี้ผมก็ไปลอยเหมือนทุกปีกับครอบครัว มาพูดกันตามความจริง จริงๆคนอายุ 22 ส่วนใหญ่เขากำลังทำอะไรอยู่ครับ กำลังจะเรียนจบ กำลังหางาน กำลังแต่งงาน กำลังหาแฟน กำลังเริ่มทำงาน หรือทำอะไรอยู่ คงไม่เหมือนผมที่ วันๆก็อยู่แต่หน้าคอม ลึกๆในใจแล้ว ก็น้อยใจตัวเองอยู่ลึกๆว่าทำไมเราไม่เหมือนเขา แต่ก็ได้แค่คิดครับ คิดไปก็เท่านั้น ไม่ช่วยอะไรเลย นอกจากให้ตัวเองแย่ลง ผมคงค้นพบเป้าหมายของชีวิตผมแล้วหล่ะครับ ว่าต่อไปผมอยากจะเรียนให้จบ อยากจะเขา้่มหาลัย เหมือนคนอื่นเขาบ้าง ขอให้ตัวเองนั้นเข้มแข็งแบบนี้ต่อไปนะ

[ ](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgyyZlKqT_FXlCv5mG05bpc6d6oc8PiEHSql-fl081wYyLI9yD7lP1dnKkqM7M1CcSj0wmJNz6Owqh0vMBobsxaPi3ahIVBMR9Ywk7PLZDufGbtSXMhvWenarc1JLRYwv-OvLfPsU6ZvUGY/s1600/IMG_20141106_192103.jpg)

[ ](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiJv2ftjF2rWzALI5jzubFvSiju2MpuaxgKaGIuYhTtvldkXSKd-07brJaZ8tuAsZRQzrlH42z72AN5q0McI9NCu_9Jt-DSaULOZwPU8k6XkswGNVIM4U6jtlzmvLtm9V9oOHQIVlP_909z/s1600/IMG_20141106_192117.jpg)

วิธีแก้ปัญหา BackgroundContainer.dll ตอนเปิดเครื่อง จะลบออกยังไง

Tue, 11 Nov 2014 05:23:00 +0000

อย่างแรกเลย ถ้าเครื่องคุณเจอปัญหานี้ เครื่องคุณติด มัลแวร์ หรือ สปายแวร์เข้าให้เรียบร้อยแล้วครับ แล้วเราจะเอาออกยังไงหละ ปัญหานี้คุณเกิดจาก conduit search อย่างแรกให้ uninstall Toolbar แปลกๆออกก่อน แนะนำถอนด้วยโปรแกรม iOrbit Uninstaller

จากนั้นใช้โปรแกรม ADWCleaner แสกนแล้วกด Clean จากนั้น รีสตารทเครื่อง รับรองอาการนี้หาย ถ้าจะให้ดีหลังจากทำขั้นตอนนี้ให้ แสกนด้วย Malwarebyte อีกรอบ

ปล เขียนไว้กันลืม และเ ผื่อช่วยใครที่เจอปัญหาเดียวกัน

ขอบคุณข้อมูลบางส่วนจาก พันทิบ

http://pantip.com/topic/32362211

ชีวิตคนเรา

Mon, 03 Nov 2014 19:28:00 +0000

นี่คงเป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำในชีวิตหนึ่งของผมนั้น เหตุผลที่เขียนตอนนี้

ก็วันนึงจู่ๆเพื่อนของผมก็โทรมา พูดคุยถึงเรื่องราวของรุ่นน้องที่โรงเรียนผม ช่วงมัธมผมเองนั้น

ตอนนั้นเคยอยู่ชมรมศึลปะ และ เพื่อนของผมที่โทรมานี้ก็อยู่อีดชมรมแต่ก็อยู่ไกล้ๆกันๆ

พอหลังชมรมเลิกเราก็ได้เจอกัน และ เราก็ได้รู้จักน้องคนนี้ ชื่อน้องเบญ น้องเขาก็น่ารักดีครับ

สวัสดีทักทายพี่ๆ ผมจำได้แค่ว่ารู้จักน้องเขาแต่ก็ไม่สนิทมากนะครับ แต่เวลาน้องเขาเจอพวกผมและเพื่อนๆ น้องเขาก็ทักทายให้ความเคารพ

ก็เป็นเด็กที่ดีนะครับ คราวนี้เพื่อนผมโทรมา ตอนนั้นก็ทักมาก่อนเลยว่า

ก๊อตออกไปไหนได้ไหม ผมก็ตอบไปว่าไปได้อยู่นะ มีอะไรหรอ เพื่อนก็คุยต่อว่า

จำน้องเบญได้ไหม ผมก็นึกอยู่ครู่นึง ผมว่าผมจำได้นะ เพื่อนก็คุยต่อ น้องเขาไม่รอดแล้วนะ

เป็นมะเร็ง เพื่อนผมอยู่เชียงใหม่ แต่น้องเขารักษาที่เชียงราย

เพื่อนผมอยากไปดูน้องเขาเป็นครั้งสุดท้าย แต่ก็ยังเดินทางมาไม่ทัน

ครั้งล่าสุดผมได้คุยกับเพื่อนอีกคน ว่ารู้ข่าวน้องเบญหรือยัง เพื่อนก็บอกว่ารู้แล้วหล่ะ

เราก็คุยกัน ก็บอกว่าแทบไม่น่าเชื่อเลยเนอะ ว่าน้องเขาจะจากไปเร็วถึงขนาดนี้

แต่ก็คงต้องเชื่อครับ ชีวิตคนเรานั้น เรานั้นไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับเราในวันข้างหน้า

ผมเองก็เคยผ่านจุดเปลี่ยนในชีวิตที่เปลี่ยนชีวิตของผมไปเกือบตลอดกาล

มันร้ายแรงอยู่นะแต่ก็ไม่ถึงกับตาย ตอนนี้ผมน่าจะเริ่มยอมรับในสิ่งที่ตัวเองเป็นอยู่และ

ใช้ชีวิตในส่วนที่เหลือนั้นต่อไป ไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น

แต่ผมก็รู้ว่าอย่างน้อยตัวเองก็ยังหายใจ และนั่นหมายถึงผมยังมีชีวิต

อย่างน้อยที่เรารู้สึก ร้องให้ รู้สึกเสียใจ เราหัวเราะ เราดีใจ

อย่างน้อยเราก็ยังได้รับรู้ว่านี่แหละคือรสชาติของการมีชีวิตอยู่

[ ](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjvLf5MSEMMTygc_pcmtKReZicVK0O7gBsk-krEB3K2gZankfj1AioI56jgn-AslqYwvrCHhnR7wzfcYZwSmPMQtLhUB1oqnDHoXYv1TViRWic6-iS7WHbFeww5HI6ryQF7JzachZGY85ni/s1600/IMG_20141004_070203.jpg)

ความรักของผม ???

Fri, 24 Oct 2014 04:33:00 +0000

จะว่าไปแล้ว เอ ทำไมจู่ๆต้องมาเขียนเรื่องอะไรแบบนี้ จริงๆเรื่องนี้มันค้างคาอยุ่ในหัวมานาน ยังไงๆก็ขอเขียนลงไปหน่อยละกันกันนะ

ว่าด้วยเรื่องความรักในมุมมองของผมนั้น ตั้งแต่เกิดมาเลยนั้น จนถึงตอนนี้ผม สถานะของผมก็คือโสดนะ ไม่รุ้สิครับตั้งแต่สมัยมัธยม ผมไม่เคยรู้สึกรักใครเลยจริงๆ มีแต่เพื่อนๆกันทั้งนั้น แม้แต่แอบรัก แอบฃอบ แอบปลื้มใครอะไรเนี้ยไม่เคยมีเลยครับ ไม่เคยไปจีบใคร ไม่เคยมีใครมาจีบ ผ่านเลยวันเวลาช่วงวัยรุ่นมาแล้ว ตอนนี้จัวเองก็ ยี่สิบกว่าแล้ว ก็ยังไม่เคยมีความรุ้สึกอะไรแบบนี้กับใครเลย

ยอมรับว่าตัวเองเหงานะ เห็นใครถ่ายรูปกับคนรัก ลงบนโซเชี่ยวมีคนบอกรักก่อนนอน มีใครให้นอนคิดถึง บอกฝันดี บอกอรุณสวัส ดูเหมือนว่าเราอยู่คนเดียวโสดไปแบบนี้ก็ได้ แต่ในใจลึกๆก็อยากมีกับเขาบ้าง

ก็เคยคิดว่าจะอยู่โสดแบบนี้ไปจนตาย นั่นแหละมั้ง ผมเองไม่เคยขาดความรักเลยนะครับ ยังมีความรักอีกหลายรุปแบบ ความรักจาก พ่อ แม่ พี่ น้องญาติๆ ความรักแบบเพื่อนสนิท ที่เช้ามาเติมเต็ม แต่ก็นะ ในใจลึกๆมันก็อยากจะมีความรักแบบคนรักบ้าง

แต่ก็นะ เห็นตัวอย่างพวกมีความรักแล้ว เป็นทุกข์บ้าง “รักคือที่มาของความสุข แต่รักก็เอามันคืนไป” มันก็จริงรักกันก็มีความสุข แต่มันก็เรียกความสุขกลับคืนไป เหลือแต่ความทุกข์ให้กับเราแทน แต่อย่างน้อยเราก็ อยากที่จะรักใช่มั๊ยหละ

ทุกวันนี้เราก็มีความสุขดี เคยคิดไว้อีกว่าถ้าจะมีความรักจริงๆ คงต้องปล่อยผ่านไปตามกาลเวลา ถ้าถึงเวลาจะมีมันก็คงจะมีมาเอง เกมือนตัวเองจะเชื่อในพนหมลิขิตอยู่ลึกๆทุกวันนี้ก็ รักตัวเอง ดุแลตัวเองไปก่อน รักพ่อ รักแม่ รักครอบครัว รักเพื่อน รักในสิ่งท่ตัวเองทำ

ชีวิตที่เพิ่งผ่านไป

Thu, 23 Oct 2014 17:28:00 +0000

และแล้วเดือนนี้ก็เป็นเดือนที่ 10 กว่าเหลืออีก 2 เดือนมันก็จะผ่านพ้นไป 1 ปี อย่างน้อยขอสรุปหน่อย ชีวิตที่ผ่านพ้นไป ช่วงนี้ เดือนนี้ ตุลาคม พ่อของเรารับปริญญาพอดี เพิ่งผ่านมาวันที่ 21 ตุลาคมนี้เอง เราเองยังคงต้องไปหาหมออยู่ตลอดทั้งปี ส่วนที่เหลิออยู่ คือ ความเหงา ความว่างเปล่า

ชีวิตเรายังวนเวียนอยู่ ตื่นมา » กินกาแฟ » เปิดคอม » กินข้าว » ดูหนัง » ดูซีรีย์ » เล่นคอม สุดท้ายก็นอน วนๆเวียนๆ

ยอมรับว่าตัวเองเสพติดโลกโซเชี่ยว ในเมื่อชีวิตจริงเราพบปะคนอื่นๆน้อยมากเราอยู่แต่บ้าน โลกอีกโลกหนึ่ง ก็คือ โลกโซเชี่ยวนี่แหละ เราว่าในโลกโซเชี่ยว ถึงเราจะมีเพื่อนเป็นพันๆหมื่นๆคนยังไงมันก็เหงา

เรารู้สึกอิจฉาเพื่อนมากๆ เขาได้ไปเที่ยว ไปไหนคนเดียว เราอยากจะทำแบบเขาบ้าง แต่เราทำไม่ได้ อยากหางานทำ อยากหาเงินมาใช้เอง อยากใช้ชีวิตให้คุ้มค่ากว่านี้ ในช่วงชีวิตวัยรุ่น เราไม่ค่อยมีอะไรให้น่าจดจำ ได้ดูรูปคนอื่นๆแล้วก็อดน้อยใจตัวเองไม่ได้เหมือนกัน

อย่างน้อยเราก็ขอเขียนระบายไว้ในบล็อกแห่งนี้หน่อยละกัน

[ ](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgtDc_QH3B7fxlIR2gxYDe5uWu5IyjAWnOnTpExDlcRcghYYuKk0Jj3vFebztX_DurNmKP9xAnqBbXnNZgdAzlm4Jkh8Sl4jvjGEWfCpqv69IBgHOU1M3UzXg8pu6nWl7PxiNATrDwHPPSB/s1600/20140831_161937.jpg)

รีวิว เบอร์เกอร์สเต็กไก่พริกไทยดำ CP ใน 7-11 (Seven Eleven)

Sat, 13 Sep 2014 17:01:00 +0000

วันนี้น้องผมไปเซเว่นมาครับ ผมฝากซื้อเบอร์เกอร์มาลองกินดู เนื่องจากเบอร์เกอร์ที่ขายอยู่เดิมนั้น ไม่ให้เติมผักแล้ว ซอสก็ให้แบบซองมา ทำให้ผมเองนั้นเลิกกินไปเลยครับ แต่ก็รู้สึกว่าของ ซีพีมาทดแทนได้นะ วันนี้ลองซื้อ เบอร์เกอร์สเต๊กไก่พริกไทยดำ มาลองกินดูครับ

หน้าซองครับ เขียนไว้ชัดเจน

มาดูส่วนประกอบครับ

แกะออกมาแล้ว

แกะออกมาดูชิ้นเนื้อไก่สเต๊กครับ ชิ้นใหญ่พอดีๆครับ มีซอสพร้อม

เอามาประกันอีกที

สรุปแล้ว…..

อร่อยครับเนื้อเต็มๆ คือ เอาใส่ไมโครเวฟเสร็จรอเวล ก็ทานได้เลยครับ ลองไปซื้อมาทานกันดู รีวิวนี้เป็นความเห็นส่วนตัวล้วนๆครับ

ความทรมานของผู้ป่วย ไขข้ออักเสบ ข้ออักเสบ

Fri, 05 Sep 2014 15:44:00 +0000

เอนทรี่นี้ เขียนขึ้นเพราะความปวดความทรมานไม่รู้จะทำยังไง เลยขอเขียนเพื่อเป็นการระบาย บรรเทาความเจ็บปวดจากข้ออักเสบละกันครับ ผมเองเมื่อเดือนที่แล้ว สิงหาคม ผมอาการกำเริบครับ ค่า esr พุ่งสูงขึ้น ข้อนิ้วมือจากที่ไม่เคยอักเสบก็อักเสบขึ้นมา ข้อนิ้วโป้งขวานั้นอักเสบ และ ข้อนิ้วชี้ซ้ายตรงกลางข้ออักเสบ และ ข้อมือ ข้อศอก อักเสบ มันทรมานสุดๆครับ ผมหยิบช้อนเพื่อจะตักข้าวเข้าปาก แค่บิดข้อมือหันช้อน นี่ปวดทรมานสุดๆครับ สุดๆจริงๆ ล่าสุดสั่ง เคเอฟซีมาทาน ฉีกซองซอส ยังไม่ได้เลยมัน แปปขึ้นมาเลยครับ ผิวหนังตรงที่ปวด นั้นมีสีคล้ำๆดำๆจนเห็นได้ชัด แล้วตรงข้อนิ้วชี้ที่ปวดมันบวมๆสีคล้ำๆ รู้สึกปวดๆร้อนๆตรงข้อตลอดเวลา ผมเองว่าผู้ป่วยโรคข้อ อักเสบนี้ อดทนมากๆครับ ผมปวดจนไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ก็ได้แต่ทนๆแบบนี้ต่อไป เพราะเราเองทำมาจนสุดหนทางจริงๆแล้ว กินยาก็แล้ว อะไรหลายๆอย่างก็แล้ว ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย สุดท้ายคงต้องยอมรับ และทนอยู่กับมันต่อไป

[ ](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjZ7GyYqw3TlPRKkPgaT7zYnbJoiC-OicnDW4d79VsNZ2gLfe6lyzp6IExYnSijglb9rykTzGRqYhMvynHYIEgbZwfSj1MikirobW8Kvw9Ep4Nm0nd-ULDPYEGT8sWY1albnQNlcjuCkzlM/s1600/20140824_124204.jpg)

สอบ N-Net ของกศน เพิ่งไปสอบมา

Tue, 26 Aug 2014 04:16:00 +0000

ส่วนตัวนั้น ผมเองเรียนไม่จบครับเรียนแค่ ม5 แล้วก็ออกจากโรงเรียนมาก่อน ในวันที่ร่างกาย ทุกๆอย่างดีขึ้นก็อยากจะเรียนให้ มัน จบ ม6 กศน คงเป็นทางเลือก สำหรับผู้ป่วย และคนพิการแบบผม

ผมเองนั้นเรียนแบบ ไปเอางานที่ครู มาทำที่บ้านแล้วถึงเวลาสอบ ก็ไปสอบ ที่ กศน เอาระหว่างนั้นก็โหลดอีบุ๊ค ของ กศน มาอ่านในวิชาที่ ครูกำหนด พอถึงเวลาก็เอางานมาทำ และส่งครู

ล่าสุดนั้นเอง ครูก็โทรมาบอกว่าเราเเองนั้นไกล้จะจบแล้ว ให้ไปสอบ N-Net นะเขาจะสอบกันทั้งประเทศเลย ถ้าใครอยากจบก็ต้องไปสอบครับ สำหรับคนที่เรียน กศน

บางคนสงสัยว่าสอบทำไมสอบไปเพื่ออะไร มีอะไรบ้าง ผมขอคัดลอกข้อมุลจากเว็บเด็กดีครับ

คุณจะจบภาคใน คุณต้องสอบภาคนั้น (ไม่สอบไม่จบ)
วันสอบ N-Netจัดก่อนวันสอบปลายภาค 2-3 อาทิตย์ (อาจารย์จะแจ้งให้ทราบ)
สอบวันเดียว วันอาทิตย์ (ต่างจากการสอบปลายภาคกศน.ที่สอบ2 วัน)
สอนทุกวิชาที่เคยเรียนมา แบ่งเป็น 5 สาระ

สาระความรู้พื้นฐาน ภาษาไทย - 15 ข้อ ภาษาอังกฤษ - 15 ข้อ คณิตศาสตร์ - 15 ข้อ วิทยาศาสตร์ - 15 ข้อ
สาระการพัฒนาสังคม สังคมศึกษา - 5 ข้อ ศาสนาและหน้าที่พลเมือง - 5 ข้อ การพัฒนาตนเอง ชุมชน สังคม - 5 ข้อ
สาระทักษะการเรียนรู้ ทักษะการเรียนรู้ - 20 ข้อ
สาระการประกอบอาชีพ ช่องทางการ…อาชีพ - 5ข้อ ทักษะการ…อาชีพ - 5 ข้อ พัฒนาอาชีพ - 5 ข้อ
สาระการดำเนินชีวิต สุขศึกษา พลศึกษา - 5 ข้อ เศรษฐกิจพอเพียง - 5 ข้อ ศิลปศึกษา - 5 ข้อ

**มาดูตารางสอบกันครับ **

ในความคิดเห็นส่วนตัวของผมเองนั้นเพิงไปสอบมา

พวกสาระพื้นฐานภาษาไทย ผมก็ทำได้นะ

ภาษาอังกฤษก็ทำได้ไม่ยาก แอบจำข้อสอบได้มาข้อนึงถามประมาณว่า วันที่พระพุทธเจ้า ประสูติ ตรัสรู้ ปรินิพพาน คือวันได้ มีตัวเลือก 5 ข้อ ปรากฏว่า ผมเองจำไม่ได้ ซึ่งแน่นอน มัวข้อนี้ และก็มั่วผิดด้วย เสียดายมากๆครับ แล้วจะมีแนว พูดคุยโทรศัพท์กัน มีบทสนทนา แล้วเลือกคำไปเติมให้สมบูรณ์ แล้ว แนวอ่านแลากขอยาแล้วคำถาม แล้ว แนว อันไหนคือพาดหัวข่าวเท่าที่จำได้ครับ

ส่วนคณิตศาสตร์ ผมบอกเลยผมไม่ค่อยได้เลยครับ จำได้ว่า มีเรื่องของจำนวน เรื่องของมุม sin cos tan ตรีโกณมิติส่วนภาคบ่ายๆก็ง่ายๆครับแต่ส่วนตัวผมง่วงมาก แต่ก็ทำผ่านมารได้ครับ

วันแม่

Tue, 12 Aug 2014 16:26:00 +0000

เกือบจะเที่ยงคืน วันที่ 12 สิงหาเกือบจะผ่านพ้นไป ต้องรีบเขียนบล็อกให้เสร็จก่อนที่จะสายกลายเป็นวันที่ 13 วันนี้วันแม่ ก็เป็นเหมือนเช่นทุกวัน ผมเองนั้น สนิทกับแม่มาก มีเรื่องอะไรก็คุยตลอด การแสดงความรัก ก็ปกติรู้ว่าแม่รักเรา มาก ในบางครั้งเมื่อก่อนที่เราคิดมาก เราเคยถามตัวเองว่าเราทำดีที่สุดหรือยัง แม้เราทำได้ไม่เหมือนคนอื่นๆ พาแม่ไปเที่ยวไม่ได้ เป็นที่พึ่งของแม่ยังไม่ได้เหมือนคนอื่นเขา แต่เราทุกวันนี้ เราทำดีที่สุดแล้วนะ แม้จะดีไม่เหมือนคนอื่นเขา

เมื่อก่อนตอนที่เราเครียดหนัก เราอ่อนแอ เราร้องให้ต่อหน้าแม่ เราท้อมาก เราไม่รู้เลยว่าแม่นั้น เห็นเราเป็นแบบนี้ท่านคงทุกข์ใจอยู่ไม่น้อย วันนี้เรามองย้อนกลับไป เราต้องเข้มแข็งนะ ท้อได้ แต่เราอย่าท้อนาน สุดท้ายนี้ก่อนวันเวลาจะผ่านไป รักแม่ครับ

วันนี้ได้กอดแม่ แม่ก็หอมแก้มมีความสุขมากครับ :)

[ ](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg3jshPefkmqvjJxxVytyEMPn5gCen7NVyKvvnKEFBs3-TjPTNnBJo3rSBNyaCZQA0kHrmlI8wxDaV4XLo3PojWGLaqgfr2LnZsXwon24_SIvvMnFkenyN8eeuTRvsLJmc55ZPSG8wW3W8R/s1600/%2525E0%2525B8%252594%2525E0%2525B8%2525AD%2525E0%2525B8%252581%2525E0%2525B8%2525A1%2525E0%2525B8%2525B0%2525E0%2525B8%2525A5%2525E0%2525B8%2525B4%2525E0%2525B8%25258B%2525E0%2525B9%252589%2525E0%2525B8%2525AD%2525E0%2525B8%2525993.jpeg)

รีวิวแอพ Moon+ Reader PRO แอพอ่าน e-book PDF

Mon, 04 Aug 2014 11:41:00 +0000

พอดีผมเองชอบโหลดไฟล์พวก PDF มาอ่านอยู่บ่อยๆ สำหรับอ่านบนมือถือแล้วนั้น ก็มีหลายๆแอพครับ ทั้งฟรีและเสียเงิน คราวนี้ที่จะ รีวิว คือแอพ Moon+ Reader PRO ครับซึ่งประจวบเหมาะกับ ขณะที่เขียนบล็อกนี้ แอพมันลดราคา 50% เหลือแค่ 80 บาทเองครับ ถือว่าคุ้มมากๆ และสมัยนี้การซื้อแอพนั้นง่ายมาก ครับ ผมเองนั้น ใช้วิธี หักเงินจากบัญชีมือถือ ชอง AIS ง่ายๆคือ ผมใช้ระบบเติมเงิน เติมเงินเช้ามือถือ ตอนจะซื้อก็เปิด ใช้งานดาต้า แล้วกดซื้อ แอพ เงินจะหักจากในมือถือเราเลยง่ายและสะดวกมากๆครับไม่ต้องใช้ บัตรเครดิต

[ ](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh7E5sfInXXLzf3_2gYcNi4e1VviO4yY6_Uy9wYcTwd51Y510LFTKlxXnxjrWjls8nwwuD7VitpbNVH3UBAQA8c0ZPTmKBX75ULvoEN1aL_nujTLZ7RrS8fr4p2YfSgmbPgZWeKObmEGE_q/s1600/Screenshot_2014-08-04-16-30-35.png)

หน้าตาหลังจากซื้อแอพเรียบร้อยครับ สดๆร้อนๆ

[ ](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhKhM7AOswZTgf8Bmrc9P4SgN8Zj10ieKYUaQykXOUDNFJrayrmW33ON27NiUr-PmatgxamOf_Y5k8XW4-zrEjWkXlsVDkFccqtpLPqipr8_IkUXYebQXaEa0ya5U0P2yHv2wwzFwFC5uzj/s1600/Screenshot_2014-08-04-16-31-47.png)

เปิดแอพเข้ามา เจอกับหน้าลดราคา 50%

[ ](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjwSKifBkkI4vRT0l_Pwtct_NQEtgH193JoVYlJYFiGygryi-t_BnZq9hJsdYOrv_mmPAk2Ks7C_KYIh4afXXK_6K4_yzua3I5A6u0fjqywxD0F1wgjurfhosSyB1aFVfIw0CO_0goBh2xk/s1600/Screenshot_2014-08-04-16-32-02.png)

หน้าหลักครับ

[ ](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg3wu9edSEbmw0_udbCE5ObXeEFBVkChfPHWvVeFd9qClu2UGBf7n2mjf44918_oSxM5M8WfgvPHAIMOXQFl7FB5-iVYIOK6E6-ZZZlwT4C19m82EtjrQ9h-teDnOmwIzMiVvOqOXv2vOo8/s1600/Screenshot_2014-08-04-16-32-15.png)

อินเทอเฟสแบบชั้นวางหนังสือ แรกๆต้องน้ำเข้าหนังสือก่อนครับ

หลังจากใช้งานแล้วแล้วพบว่า (ความเห็นส่วนตัว)

อินเทอเฟสสวย
คุ้มราคาครับ ซื้อแล้วรู้สึกไม่เสียดาย
มีภาษาไทย
ใช้งาน ซูมเข้าออก เลื่อนไปมา ลื่นดีครับไม่กระตุก
รองรับแท็บเลตด้วย
รองรับหลายไฟล์ epub, pdf, mobi, chm, cbr, cbz, umd, fb2, txt, html, rar, zip, OPDS

สรุปแล้วแนะนำเลยครับ ณ เวลานี้ยังลดราคาอยู่ครับ 50%

https://play.google.com/store/apps/details?id=com.flyersoft.moonreaderp

รีวิว อิชิตันเย็นเย็น รสเก็กฮวยผสมน้ำผึ้ง

Fri, 01 Aug 2014 10:55:00 +0000

วันนี้น้องสาวไปเซเว่น ซื้อ อิชิตันเย็นเย็นมาฝาก ปกติผมชอบกินที่เป็น ขวดสีแดงนะ หอมดีเมื่อก่อน เซเว่นซื้อแบบสองขวด 20 บาทเอง ซื้อกินบ่อยๆ แต่เพื่อนผมหชายๆคนไม่ค่อยชอบกลิ่นมัน มันดูเหมือนคนแก่ แต่ไม่รู้สิผมชอบนะ หอมสดชื่นดี

วันนี้อิชิตันออกขวดสีเหลือง รสเก็กฮวยผสมน้ำผึ้ง เลยมารีวิว ตามความเห็นส่วนตัว คิดว่า ก็ได้รสเก็กฮวยดีครับ แต่มันหวานแบบมีรสน้ำผึ้งนิดๆนะ หอมกลิ่นเก็กฮวยอยู่ ไม่ค่อยมีกลิ่นน้ำผึ้ง

สรุปง่ายๆก็อร่อยดีครับ ลองซื้อมาชิมดู แต่ยังไงผมก็ชอบขวดสีแดง รสดั้งเดิมของมันนะ

[ ](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjC4fr-6tr3LUWM3cflg5ZCFgfmqCzqtp_zCBt7s8WpInfx5e-eWRDop93943d-_OME0OZVUlJQsRvkefXxvOOoDNV0GKxJwJngbv3ulQaT76TWVWA5JDsU2RCXdfS7rAVq8_zbuWcfkBbW/s1600/20140801_174005.jpg)

[ ](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgUz6k6qQvzasIs6h2jELKSR6mCwgfQhL4oyWDBO2WjC3kN1qFOFAJZr4xHP7r-Cll18LYB8_Sn33d63RVfe-0oEyIQ2dwOPbOh8UWvrZheMmTxwu6GLOrjcKzGMIFxWpL-CW29ZNAwz9qJ/s1600/20140801_174342.jpg)

มือถือเครื่องแรกที่คุณใช้คือรุ่นอะไร

Mon, 28 Jul 2014 07:05:00 +0000

จะว่าไปแล้ว สมัยนี้ใครๆก็มีมือถือกันหมด จะย้อนเวลาไปสมันเมื่อก่อนนั้น สมัย พ.ศ.2547 ผมเข้า ม1 ใหม่ๆนั้น เพื่อนๆก็เริ่มมีมือถือกันแล้วครับ สมัยนั้นมือถือในโรงเรียนเป็นเรื่องต้องหห้ามมากที่โรงเรียน ออกกฏ ไว้เลยวว่าห้านักเรียน พกมือถือมาโรงเรียน ถ้านำมาอาจดดนครูยึด หรือ ถ้าเอามาแล้วทำหายที่โรงเรียนจะไม่รับผิดชอบ สมัยนั้น ราคาแพงมากๆครับ มือถือเครื่องแรกที่ผมไได้ สัมผัส น่าจะเป็นมือถือ ยี่ห้อ Ericsson ของพ่อผม จำฃื่อรุ่นไม่ได้รู้แต่ว่าใหญ่มากๆ ซื้อมา สามสี่หมื่นเลย

ผมเองมีมือถือเป็นของตัวเอง เครื่องแรกๆน่าจะเป็น มือถือ ฝาพับ ยี่ห้อ TCL ที่ แม่เก็บได้ ในงานประจำจังหวัด กว่าจะได้ใช้ ก็ขึ้น ม2 จากนั้น พอขึ้นม 3 ก็ได้ซื้อ ซัมซุง X300 ฝาพับ ตอนนั้นผมเองชอบดีไซน์ฝาพับมากๆ และ ฝาพับตอนนั้นสวยๆก็มีของซัมซุงที่ดุสวย ล้ำมากๆ สมัยนั้น เครื่องยิ่งเล็ก ยิ่งบางยิ่งดีเลย เป็นที่นิยมมาก

ผมเองมีเพื่อน อีกคนก็บ้ามือถือพอๆกัน ช่วงดที่ยงกินช้าวเสร็จก็ เช้าห้องสมุด ไปเล่นคอม เปิดเน็ตดูมือถือกัน ตอนนั้นก็เข้าไปดูที่เว็บ สยามโฟน เมื่อก่อนนี้ โนเกียนี่แทบจะออกรุ่นใหม่ทุกเดือน เราก็ติดตามอ่านข่าวแวดวงมือถือ ทุกเดือน

พอจากนั้น มือถือซัมซุงที่ใช้อยู่ เริ่มไม่ชอบ เห็นมือถือเพื่อน มีกล้อง ฟังเพลงได้ จึงเริ่มอยากที่จะเปลี่ยน เลย นำซัมซุงที่ใช้อยุ่ไปขายซะ แล้ว ซื้อ Motorola L6 มาใช้ ตอนนั้น ที่ชอบคือ มือถือมันบางมากๆ มีกล้องด้วย แต่ที่เสียดายคือ พื้นที่เมมน้อยสุดๆ แแต่ก็ใช้ไปก่อน

แล้วมีฃ่วงหนึ่งไปดูหนุงกับเพื่อนๆ เอามือถือใส่กระเป๋าเสื้อ คราวนี้ก้มในห้องน้ำ มือถือผมไหลออกจากกระเป๋าเสื้อไหลลงสู่โถส้วม ตอนนั้นคือรู้สึกเจ็บปวดสุด เสียดายมากๆ ต้องโดนด่าแน่ๆผมก็อดใช้มือถือไปหลายอาทิตย์เลยทีเดียว

ฃ่วงนั้นเป็นฃ่วงที่จะชึ้น ม4 พอดี ถ้าผมเข้าต่อที่โรงเรียนเดิมได้นั้น พ่อก็จะซื้อมือถือใหม่ให้ ปรากฏว่าผมก็เข้าที่เดิมได้ พ่อเลยพาไปซื้อ ตอนนั้นผมเป็นติ่ง Motorola เลยก็ว่าได้ เพราะชอบดีไซน์มันมากๆ ตอนนั้น โทรศัพท์ Motorola V3i มือถือพาพับ ทำออกมาได้สวยมาก แต่ผมเลือก Motorola K1 Gold มาใช่ ตอนนั้นน่าจะซื้อมาประมาณ 8900 กว่าบาท ถือว่าแพงนะนะครับ ยอมรับว่า ชอบมากรุ่นนี้ สวยหรู ดูดีดีมาก 555+ ตอนนี้มือถือเครื่องนี้ก้ยังอยู่นะครับแต่หน้าจอแตก

พอหลังจากนั้น เป็นยุคของ BB เริ่มฮิตกันมาก แต่ผมงบไม่ค่อยมี แรกๆกะว่าจะรอซื้อ Nokia C3 ซึ่งตอนนั้นเป็นประเด็นใครๆก็รอซื้อ แต่ Nokia ไทย ไม่เอามาขายสักที เพราะราคาถูกมาก ประมาณ สามพันกว่าบาทเอง และก็รูปทรงก็คล้าย BB ด้วยแต่ในที่สุก็ไม่เอามาขายสักที ตอนนั้น Nokia E63 ลดราคา เหลือ 6900 บาทพอดีผมเลยไม่รอครับถอยมาใฃ้ ตอนนั้นมันก็คือ สมารทโฟนดีๆนี่เอง

สมัยนั้น โซเชี่ยวเน็ตเวิค เริ่มดัง ทวิตเตอร เฟสบุํค เอ็มเอสเอ็น ใน Nokia E63 มีแอพ Gravity เอาไว้เล่น เฟสบุ๊ค ทวิตเตดอร พอดี ผมฃอบมาก ลงทุนซื้อ Accesspoint มาปล่อย wifi เลยทีเดียว เปลืองเพคเกจอินเตอรเน็ต

และปัจจุบันตอนนี้ใช้ Galaxy Grand 1 อยู่ครับ เพิ่งซื้อมา อีก 2 เดือนต่อมา Grand 2 ออกมาซะงั้น เจ็บใจสุดๆ

ฮาดดิสเสีย ประกอบคอมใหม่

Sun, 20 Jul 2014 15:03:00 +0000

เนื่องจากคอมเก่ามันก็เกินมา 5 ปีแล้วเลยถือโอกาสอัพเกรดคอมใหม่ไปเลย อาการแรกๆ ของคอมที่มีแววได้เปลี่ยนใหม่ คือ การดจอ เริ่ม ใช้ไปใช้มา จอเป็นสีดำ มีเส้นๆ น่ากลัวสุด เลยจัดสินใจเปลี่ยนการดจอ HIS R7 240 ไปเลย ใช้เงิน เบี้ยผู้พิการของตัวเอง ที่ให้เดือนละ 500 นี่แหละเสียไป 2500 ต่อไป ฮาดดิสเริ่มฟ้อง ว่าให้รีบสำรองขัอมูล เอาโปรแกรม HDTune แสกนก็เขียวหมดนะครับ ในที่สุด ฮาดดิส ก็เสีย เวลาเปิดจะมีเสียง น่ากลัวสุดๆ โชคดีที่สำรองข้อมูลไว้ทัน

จากนั้นเลยถือโอกาส เปลี่ยนเมนบอรด เป็นของ Gigabyte เปลี่ยนแรม 8 GB ของ kington hyper x ไปเลย ใส่ตัว 4GB x 2ไปๆมาแรมแพงกว่า การดจอ กับเมนบอรดเสียอีก ต่อไปเปลี่ยน CPU เป็น AMD FX-4300 สะใจสุดๆ 4คอร์ แรกๆก็ แอบโลภ อยากได้ 8 คอรด ไปเลย แต่งบไม่ไหวบวกกับึงต้องเพิ่ม เงิน ซื้อ Powersupply ตัวใหม่

ในอนาคตถ้ามีเงิน คงจะซื้อ เคส SSD Powersupply มาใหม่

บ่นๆแค่นี้ระหว่างที่เอา ฮาดดิสไปเคลม ไม่มีคอมใช้งาน อยากเล่นเกมส์แรงๆแล้ว ต้องรอเคลม 3-4อาทิตย์ แหนะ อะไรจะนานขนาดนั้น อยากลองคอมใหม่ใจจะขาด

[ ](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj8Y5KWGeliDrfa5YHlry1Teqv6rSueewbegfbqfaC5KRK14Kdg1VBZdcngijZ4Qbp-wlIvfHt6_wgOHJKHCwSuGGHNt6290jnXjXfNtvGb88EAX-GMn6J4TvDs36V0HR8giji3qcHgju8R/s1600/20140710_122027.jpg)

[ ](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEidfiPDfJOiZZ53ddkYCulHGT_1f4_zEPgW79SXjq0CHTkPuAC64Fk4g9xeMdLs3_FJMTTe0Lj0L_m6FgTgpuI8Xaq_jr5DhsEmdGea7jemLTjZBdsmI5733OhwxvtksphglWPBvrDfCC0h/s1600/20140710_115814.jpg)

[ ](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjgbEEUW_tvrAtwRF717ehfdv2kLYI7vRwrQNKAyqQ9RqTbE86WC3n856xdlgXXWqbWsDZJGM4NJIFciYOfSx-gnGYWwXoeqOkswVwUh26nDUha1EYJ6GrrKxC6FYHLdZIelBtj8eismgah/s1600/20140710_115516.jpg)

จะผ่าดี หรือไม่ผ่าดี

Sun, 06 Jul 2014 03:12:00 +0000

ครั้งล่าสุดที่ไปหาหมอ ที่ รพ เชียงราย หมออายุรกรรมก็สั่งเพิ่มตัวยาเพราะไปหลายรอบ ค่า esr ก็อยู่ที่ 39 เหมือนเดิม หมอเลยสั่งยา เมโทร กินทุกวันอังคาร 5 เม็ด

อาทิตย์ต่อมาหมอกระดูกนัดอีก รอบนี้ หมอไม่สั่งยาแต่สั่ง เอ็กเรย์ กระดูก กระดูกก็ยังปกติ ไม่มีเคลื่อนไปไหน แล้ว เราก็คุยกับหมอ ว่า หมอครับผมอยากจะผ่าใส่ข้อเทียมที่ข้อสะโพกด้านขวา ที่ รพ เชียงรายจะสมารถผ่าได้หรือไม่ หมอก็บอกว่า ผ่าได้นะ ที่เชียงราย ที่เชียงใหม่ก็ผ่าได้ แต่หมอว่า เราจะผ่า ผ่าไปเผื่ออะไร คืออย่างแรกต้องดูสภาพร่างกายเราก่อน คือ หลังเรางอไปเยอะมากแล้ว และ อาการของเอเอสเรายังดำเนินอยู่ ที่เราอยากผ่าเพราะเราคิดว่าถ้าผ่าแล้วเราคงเดินได้เองมากขึ้นการนั่งอะไรน่าจะสะดวกขึ้น แต่เหมือนหมอยังไม่แนะนไให้เราว่า หมอว่า หมอยังไม่รู้นะว่่าเราผ่าแล้วเราจะดีขึ้นหรือ ทรุดลงไปอีก เพราะตอนนี้ข้อด้านซ้ายเราก็ปวดๆนะ แต่ก็พยายามขยับมัน แต่ข้อขวามันไม่ปวดเท่าไหร่แล้ว เพราะมันยึดติดกันไปหมดแล้ว ข้อเสียคือ ถ้าผ่าใส่ข้อเทียมมันมีโอกาสที่ข้อเราจะหลุดได้ง่าย

ใจจริงเราอยากผ่านะ ตอนนี้เริ่มสองจิตสองใจแต่อีกใจเรากลัวมาก เพราะผ่าแล้ว ผ่าเลยไปแก้ไขอะไรไม่ได้

แต่ทุกวันนี้เราก็มีความสุขดี แต่มันก็เดินลำบากนั่นแหละ เราเอง อยากจะเดดินด้วยตัวเองแบบไม่ใชไม้บ้าง อยากออกไปเที่ยวไปไหนมาไหน เหมือนคนแกติบ้าง เราคิดว่าตอนนี้ อยากให้อาการเอเอสมันสงบลงเร็วๆ แล้ววันนั้นเราจะผ่าใส่ขอเทียมแล้วคงได้เดินด้วยตัวเองอีกครั้งหนึ่ง

บันทึกไว้ไปหาหมอที่ รพ เชียงรายล่าสุด และอื่นๆ

Sun, 08 Jun 2014 00:32:00 +0000

และแล้วก็ผ่านมาถึงเดือนมิถุนายน ที่ผ่านมาเดือน พฤษภามีเหตุแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ที่เชียงราย เราเองก็ตกใจเหมือนกัน ตอนนี้ผ่านมาครึ่งปีเดือนมิถุนา หมอ อายุรกรรมได้นัดเมื่อวันอังคาร 3 มิถุนายน จริงๆวันนี้ หมอกระดูกนัดช่วงเช้า แล้วหมออายุรกรรมนัดช่วงบ่าย 4 โมง แต่ช่วงเช้าแม่เรามีงานเลยเลื่อนนัดคงจะไปวัน อังคาร ที่ 10 ที่ไกล้จะถึงนี ครั้งนี้ก็นั่งรถเข็นเหมือนเดิม ไปถึงก็ไปเจาะเลือดก่อน ผม ESR 39 หมอว่ายังอักเสบอยู่เลยให้ยา MTX เพิ่มอีกเม็ด ทานช่วงเช้าของวันอังคาร 3 เม็ด และเย็นๆของทุกวันอังคาร 2 เม็ด เราเองพยายามที่จะทานยา melox ให้น้อยๆ แต่เหมือนยังขาดไม่ได้ เพราะขาดแล้วมันปวดมากๆ ปวดสุดๆ เลยต้องทานไป 25 mg ตอนนี้หมออายุรกรรมถามเรื่องใส่ข้อสะโพกเทียม ที่จริงหมอ กระดูกก็บอกให้เราไปฝึกกล้ามเนื้อขา เราเองก็พยายามลุกเอง นั่งเองบ่อยๆ แต่ก็นะมันยังปวดอยู่ ใจจริงอยากจะผ่าเร็วๆจะได้เดินเร็วๆ ส่วนการเรียน กศน รายังเรียนไม่จบครูให้ต่ออีก 1 ปี ตอนนี้ยังไม่เปิดเทอม ส่วนเทอมที่ป่านมาไม่มีปัญหาอะไร ผ่านหมดทุกอย่างส่วนครูก็ลงทะเบียนเรียนต้อให้เราเรียบร้อย ถ้ามีงานอะไรครูก็โทรมา ส่วนเดือนนี้ ยายจะมาเยี่ยม จากอุดรขึ้นเครื่องมา ลงเชียงใหม่ เอาหละเราจะได้ออกเดินทางอีกครั้ง

[ ](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj3kkRG6PGPfgzkMo1883HhMhDnLUzdqd4ydCdj8ZkEbz_Kb3YvI3G_a1LsB1FySSCz38rpZqz0GoHZ5LdZxhgdN65WD44O_oieF9MtyX3150H78pvFtsQB15h32tLrnYuMav0w2B-lgoXS/s1600/20140607_205056.jpg)

กำลังใจ แด่ผู้ป่วยที่นอนโรงพยาบาล

Thu, 13 Mar 2014 11:12:00 +0000

สมัยเมื่อหลายปีก่อนผมเองก็เคยเป็นผู้ป่วยที่ต้องนอน รพ. นานๆก็เดือนครึ่ง วันนี้หลังจากได้อ่านเพจของหมอหมี ที่ได้เล่าเรื่องราวของคุณส้มพออ่านจบก็เกือบน้ำตาซึม แล้วก็เจอ ความคิดเห็นนึง

คือเมื่อก่อนเราก็เคยคิดแบบนี้เลย อยากแรกคือเบื่อมาก วันๆคือนอนอย่างเดียว และคิดมาก บางทีร้องให้ แต่มองไปรอบๆข้าง พอดีนอนห้องรวมได้เห็นอะไรหลายๆอย่าง บางคนหนักกว่าเราอีกปัญหาของเรานี่กลายเป็นเรื่องเล็กๆเลย

ก็เลยกลับมาคิดว่า ในปัจจุบันมีการเยียวยาจิตใจ ผู้ป่วยบ้างหรือเปล่านะ เช่น คนที่ป่วยต้องนอนนานๆอยู่ รพ เกิน 1 เดือนขึ้นไปอยากแรกคือ หดหู่ใจแน่นอน แล้วคนพวกนี้ มีเพื่อน ที่เป็นแบบเดียวกันมั๊ย อย่างน้อยคนที่เป็นแบบเดียวกับเรา คุยกันให้กำลังใจกันน่าดีกว่าหรือมีช่องทาง การติดต่อพูดคุยมั๊ย เพื่อที่ผู้ป่วยจะไม่รู้สึกว่าตัวเองโดเดียวอยู่บนโลกนี้คนเดียว แบบนี้มันน่าจะมีใครสักคนที่ริเริ่ม

สำหรับท่านที่แวะผ่านมานี้ ไม่ว่าท่านจะเป็นผู้ป่วยเอง หรือ มีญาติ พี่น้อง เพื่อนที่ป่วย นอนโรงพยาบาลผมขอบอกจากใจเลยว่า หมั่นไปพบ หมั่นพูดคุย กับเขาบ้างนะครับ ผู้ป่วยนอกจากหมอ นอกจากยาที่ดีแล้ว กำลังใจมีส่วนมากๆครับ แค่คุณพูดกับเขาว่าเป็นยังไงบ้าง กับข้าวอร่อยมั๊ย สู้ๆนะ แค่นี้ก็ดีสุดๆแล้วครับ

เดินทางไปทำ MRI ที่ลำปาง

Mon, 10 Feb 2014 15:54:00 +0000

เนื่องจากหมออายุรกรรมที่รักษาอยู่ที่โรงพยาบาลเชียงรายได้ส่งตัวมาทำ MRI ที่ลำปาง ก็เลยถือโอกาสมาเที่ยวเลย ไม่ได้ไปมานานแล้ว จำได้วาเมื่อตอนเป็นเด็กกว่านี้ ได้มาลำปางกับยายนั่งรถไฟจากลำปาง ไปเชียงใหม่ ตามด้วยสวนสัตว์เชียงใหม่และสุดท้ายก็ เชียงใหม่ไนท์ซาฟารี

มาคราวนี้ได้หาข้อมูลมาแล้ว ว่ามีฟรามแกะฮักยูด้วย สวยดีเห็นในอินเตอร์เน็ตใครๆก็แนะนำเลยไปบ้างไปถึงก็เที่ยงพอดีเดินทางออกจากเชียงรายไป อากาศร้อนมากพอถึง ทางเข้าอยู่สูงมาก ดูแล้วเข้าไปลำบากไม่เอื้ออำนวยให้คนพิการแบบเรา ก็เลยถือโอกาสถ่ายรูปมันซะด้านหน้า แต่เข้าไปเห็นก็โอเคละ เช็คอิน 4sq เรียบร้อย

เปลี่ยนเป้าหมายไปหาอะไรกินก่อนหิวแล้ว แล้วก็ไปพระธาตุลำปางหลวงพอทานข้าวเสร็จก็ไกล้เวลาพอดีรีบไปทำ MRI ที่ ศูนย์วินิจฉัยโรคครบวงจร แอลเอ็มซี ลำปาง ไปถึงนึกว่าจะเป็นเหมือนโรงพยาบาลใหญ่ๆ จริงๆแล้วเป็นตึกเล็กๆ ไปถึงก็ยื่นเอกสาร รอคิว ได้คิวตอนบ่ายสอง แต่ต้องนั่งรอคิวต่ออีก 40 กว่านาทีก็ถึงคิวเรา

ไปถึงในห้อง MRI บอกก่อนว่าเคยทำมาแล้วรอบนึงเมื่อ 4ปีก่อนที่ รพ เชียงใหม่ตอนนั้นแค่ 30 นาที แต่รอบนี้ทำประมาณ 1 ชั่วโมงห้ามขยับตัวเลย เครื่งมันเสียงดังมากกกกก มีที่ปิดหูแล้วเสียงยังดัง ตอนที่สแกนอยู่เครื่องสแกนมันร้อนมาก ขนาดเป็นห้องแอร์ เราก็หลับๆตื่นๆ แต่พยายามจะหลับคืออยากให้มันผ่านไปเร็วๆ มันทรมานกับเสียงและทรมานกับการที่เราห้ามขยับตัว แล้วก็ร้อนอีก

พอสิ้นเสียงเครื่องทำงาน เครื่องมันค่อยๆเลื่อนเราออกจากอุโมงค์ เราเหมือนโล่งใจมาก เหมือนที่เขาว่ายกภูเขาออกจากอก แล้ว หลังเราเต็มไปด้วยเหงื่อ ตอนที่ลุกจากเครื่องยังมึนๆกับเสียงเครื่องอยู่เลยแต่ก็รีบๆออกเพราะมีอีกคิวรอเรียบร้อยแล้ว

ในการสแกนรอบนี้เราได้ใบส่งตัวมาก รพ เชียงรายให้มาทำที่ลำปาง ใส่สิทธิบัตรทองผู้พิการเลยตรวจฟรีไม่เสียค่าใช้จ่าย พอเสร็จ พ่อก็พาไปดูสะพานเก่า สวยมาก แล้วตามด้วยวัดหลวงพ่อเกษม

ระหว่างที่เข้าไปในตัวเมืองต่างกับที่เชียงรายมากๆยังมีบ้านไม้บ้านตึกแบบเก่าๆหลงเหลืออยู่แล้วก็เจอวัดง่ายมาก มีตลาดก็มีหลายที่ได้แวะตลาดด้วย เสียดายที่มีป่าอยู่แต่มีการเผาป่าอยู่เรื่ยขณะเดินทางกลับสองข้างทางเมื่อมองไปบนท้องฟ้าเห็นควันไฟเยอะมาก

จากนั้นแวะกว๊านพะเยาซื้อกุ้งเต้นมากินกับ บบรยากาศรอบๆกว๊านดีมากลมเย็น วิวทิวทรรศปรับปรุงใหม่แล้วสวยมากๆเลย มีรำวงย้อนยุคด้วยข้างๆกว๊านมีหลายวงเลยจากนั้นก็ถึงบ้านพอดี

ความสุขของเราคืออยากออกไปดูฌลกข้างนอกบ้างไปได้แค่นี้ก็มีความสุขมากพอ อยากออกไปถ่ายรูป วันนี้มีความสุขมากๆ :)

[ ](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjhULc4EEKfGQhKDt4UqwtpJtb4PtxKvodyNi8UFFRLNHW8jsLecwGlQECw5S6Rl8c8siRIoPRcslqEKlm3esGRruEm1H5cWuwYhKECxZ6pWSnFKDcSAvIQH_kaabbbOaaQEtetXB9b1opC/s1600/IMG_20140210_221704.jpg)

dropplets ระบบ blogging platform ที่น่าสนใจ ไม่แพ้ ghost

Thu, 30 Jan 2014 08:24:00 +0000

วันนี้มาแนวแปลกหน่อยปกติผมเองว่างๆก็ศึกษาการทำเว็บไซต์ด้วยตัวเอง เมื่อไม่มีคนสอนก็ต้องค้นด้วยตัวเอง วันนี้จะพูดถึงระบบบล็อก ระบบบล็อกตอนนี้ก็มีหลากหลายครับ ไม่ว่าจะ blogger ซึ่งตอนนี้ผมใช้อยู่ wordpress อะไรพวกนี้ก็นิยมกันหรือไม่ก็ Tumblr ก็เขียนบล็อกได้นะ ซึ่งผมเองสนใจในด้านการดีไซน์แบบเรียบๆแบบเว็บ medium.com ซึ่งเป็นแบบแหล่งที่เปิดให้กับ นักอ่านและนักเขียน เป็น social network ในรูปแบบหนึ่ง

ผมชอบดีไซน์เว็บแนวนี้มากเลยค้นไปค้นมาเจอ ghost เป็น platform CMS เขียนบล็อกเหมือนกัน คล้ายกับ wordpress แต่เพียงว่ามันต้องติดตั้งบน Node.js ซึ่งผมเองใช้ไม่เป็นหรอกครับ ซึ่งเขาบอกว่า ghost เป็นระบบเพียงแค่เขียนบล็อกเท่านั้นจริงๆมันจึงเรียบง่าย และผมว่าระบบ Node.js ยังไม่เหมาะกับบุคคลทั่วไปนะ เพราะโฮสที่ให้เช่าส่วนใหญ่จะเป็นแบบ php กันซะส่วนมาก พอนีมาพูดถึง dropplets ผมก็ค้นเจอในกูเกิ้ลอีกนั้นแหละ

สโกแกนเขาเขียนไว้ว่า Easier way to Blog ก็คงจะเขียนง่ายๆ แถมระบบยังเขียนด้วย PHP อีกต่างหากและยังไม่พอ “ไม่ต้องใช้ฐานข้อมูล” อะไรจะขนาดนั้น http://dropplets.com การเขียนบล็อกก็เพียงแค่โหลดสคริปมาแล้วอัพโหลดขึ้นโฮสติ้งเพียงแค่นั้น ในการ setup ก็เพียงแค่กำหนดรหัสผ่านในขึ้นตอนแรกก็ใช้งานได้เลยทันที การเขียนบล็อกใช้ระบบ Markdown ในการเขียนครับ (ผมยังเขียนไม่เป็น)

ระบบควบคุมก็มีเพียงเท่านี้ครับการเขียนบล็อกส่วนรูแปบบ Theme เราจะออกแบบเองก็ได้แต่ก็มีขายนะ (แพงพอสมควร)

สุดท้ายไปดูวีดีโอพรีวิวการใช้งานได้เลยครับ

หมอนัดเดือนมกราคม

Tue, 07 Jan 2014 14:38:00 +0000

วันนี้หมอที่ รพ เชียงรายนัดตรวจเริ่มออกบ้านไปตอนไปถึงก็สิบโมงกว่า ไปถึงตึกเหลืองปรากฏว่าเขาย้ายไปตรวจที่ รพ หลักคราวนี้ก็หนักใจเลยเพราะคนเยอะมากๆพอไปถึง รถเข็นไม่พอกับจำนวนคนไข้

คนเยอะมากรถเข็นไท่พอกับจำนวนคน (@ โรงพยาบาลเชียงรายประชานุเคราะห์ w/ 2 others) http://t.co/NaVzv6wKpe

— Kittiphum.CRI (@kittiphum) 7 มกราคม 2014

รออีกเป็นชัวโมงกว่าก็ได้รถเข็นรอไปเรื่อยๆ เที่ยงกว่า จึงได้เข้าห้องตรวจกับหมอคนแรก

ก็ถามอาการปกติ คุณหมอว่ายาฉีด enbrel อาจจะเบิกได้เราสนใจหรือเปล่าเลยส่งไปคุยกับหมอแผนกอายุรกกรมจากนั้นรอใบนัด

ตรวจเสร็จไปคุยกับอีกหมอ เสร็จไปกายภาพต่อ

— Kittiphum.CRI (@kittiphum) 7 มกราคม 2014

ตรวจเสร็จบ่ายโมง แม่ไปยื่นเอาคิวแผนกอายุรกรรมจากนั้น ไปหาข้าวกินกัน

จากนั้นบ่ายสองกว่าพยาบาลแผนกอายุรกรรมก็เรียกซักประวัติ

พยาบาลเรียกละ เรียกซักประวัติและรอคิวต่อไป…

— Kittiphum.CRI (@kittiphum) 7 มกราคม 2014

ได้ตรวจอีกที สี่โมงเย็น พอมาคุยเรื่องยา enbrel หมอบอกยังไงก็เบิกไม่ได้ โอเคเราก็เข้าใจเพราะยานี้มีราคาแพงมากและเราอาการก็ผ่านมาเยอะแล้วก็คือเป็นหนักแล้วตอนนี้ก็มีแค่ปวดข้อสะโพกซ้ายอย่างเดียว ส่วนด้านขวาก็คือผ่าตัดอย่างเดียว คราวนี้หมอดูฟิลม์เอ็กเรย์เก่าๆบอกว่า กระดูกเราบางนะน่าเป็นห่วงตอนนี้รักษาควรมารักษาและป้องกันกระดูกพรุนที่จะเกิดขึ้นดีกว่า

ได้เจอหมอแล้ว ส่งไปเอ็กเรย์ข้อ ต่อไป ยังไม่เสร็จ

— Kittiphum.CRI (@kittiphum) 7 มกราคม 2014

หมอเลยสี่งไปเอ็กเรย์ข้อสะโพกอีกรอบ พอกลับมา พยาบาลดันเข็นเราเอาไว้หน้าห้องตรวจแล้วให้แม่เข้าไปคุยกับหมอ ทั้งที่แบบจริงๆเราก็อยากเข้าไปฟังหมอด้วย แม่เข้าไปคุยนานมาก ออกมา หมอให้เราใช้ยาหยดเข้าเส้นเลือดผ่านทางสายน้ำเกลือให้เสร็จประมานหนึ่งชั่วโมง

ให้ยาเสร็จแล้วรอแม่ไปเอารถ กลับบ้าน

— Kittiphum.CRI (@kittiphum) 7 มกราคม 2014

สรุปวันนี้ตรวจเสร็จทั้งวันนานมากแต่ก็ดีเพราะได้เปลี่ยนหมอไปรักษาอีกแผนกคุณหมอตรวจละเอียดดีรอบนี้ได้ยากลับมา

VIT D-3 0.25mg Methotrexate 2.5mg CA Carbonate 600mg Meloxicam 15mg Fol c acid 5mg

ส่วนยาที่หยดเข้าเส้นเลือดทางสายน้ำเกลือคือยา pamisol หมออายุรกรรมบอกว่าอยากส่งเราไปทำ MRI ดูอยากดูตรงข้อสันหลังและข้อตรงคอ แต่ยังไม่รู้เมื่อไหร่หมอนัดอีกทีเดือน กุมภาพันธ์

—Edit เพิ่ม—

ยา Pamisol ที่ให้ทางสายน้ำเกลือเนื่องจากกระดูกผมบาง หมอเลยสั่งยานี้เข้าไปมันจะช่วยเสริมความแข็งแรงของกระดูกครับ ข้อมูลยานี้ในเว็บไทยไม่ค่อยมีเลยเป็นยาประเภทเดียวกับยารักษากระดูกพรุนครับ

ส่งท้ายปี 2556

Tue, 31 Dec 2013 03:50:00 +0000

สวัสดีและแล้ววันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายของปี 2556 ก็ส่วนมากเวลาจะอัพบล็อกส่วนมากก็เวลานี้แหละ

สรุปเลยปีนี้ก็เป็นปีที่ดีอีกปี ได้ทำงานและก็โดนหยุดงาน ได้หาเงินเองมาพักนึงจนได้มือถือมาเครื่องนึง

ได้ออกไปต่างจังหวัด สักทีในปีนี้ ได้เรียนอีกครั้งในปีนี้ ส่วนอาการป่วยก็ทรงๆตัวโดยรวมแล้วก็นับว่าดีขึ้น ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำอะไรต่อไปดีในปีหน้ายังไม่ได้คิดไว้

ปีนี้ส่วนมากก็อยู่หน้าคอมเป็นหลักเหมือนเดิม คืนนี้ก็คงเค้าดาวน์กับครอบครัวที่บ้านสั่งเคกมาทานด้วยย่างหมูกะทะท่ามกลาง อากาศหนาว และคงเค้าดาวน์ทางโซเชี่ยวเน็ตเวิรคเหมือนเช่นเคย

ได้คุยกับคนที่เรียนมหาวิทยาลัยมาก็เราเริ่มจะเข้าใจบ้างแล้ว เราเองก็ไม่รู้จะลังเลไปทำไม นี่ก็ผ่านไปปีกว่าแล้วเรื่องที่เราเอง อยากจะผ่าใส่ข้อเทียม ด้านขวา ถ้าผ่าแล้วเราจะกลับมาเดินได้ เราก็คุยกับคนที่ผ่าแล้วเขาก็บอกว่าดีกว่าเดิมเยอะเลย แต่ภายในใจเรากลับรู้สึกกลัวอย่างบอกไม่ถูก และก็ ไม่อยากให้เวลาผ่านไปเปล่าๆ พอคิดแล้วก็ถอนหายใจ

เราเองวางแผนไว้ว่าถ้ามันไม่ปวดมากอะไรมากแล้วเราจะไปผ่าและรอเราเรียน กศน จบก่อนนี่ก็ผ่านเข้าไปเทอมที่สองแล้ว ไม่แน่ ปีหน้าที่ไกล้จะถึงเราอาจจะเข้าไปผ่าใส่ข้อสะโพกเทียมเสียที เผื่อที่ชีวิตจะดีขึ้นมากกว่านี้ จะปีใหม่แล้ว ขออย่างเดียวขอให้ตัวเองไม่ท้อ ขอให้มีกำลังใจ

ขอขอบคุณ ผู้คนที่ผ่านเข้ามาในปีนี้ทำให้เราได้เรียนรู้อะไรอีกหลายอย่าง ขอบคุณมากๆ ขอบคุณพ่อแม่พี่น้องญาติๆที่อยู่เคียงข้างเรา ขอบคุณเพื่อนๆที่โรงเรียนที่มาเยี่ยมเราเกือบทุกปี ขอบคุณที่ไม่ลืมเราคิดถึงและรักเสมอ สวัสดีปีใหม่ 2557

หนาวแล้ว และ ตอบคำถามคุณ Babybear ManU

Thu, 19 Dec 2013 10:31:00 +0000

นี่ก็วันที่สิบเก้ากว่าแล้วช่วงสองสามวันที่ผ่านมาอากาศเริ่มหนาวมาก ยิ่งในช่วงเช้า ห้าองศา เจ็ดองศาตามที่แอพในมือถือมันบอก เราเองชอบนะอากาศหนาวแต่ก็นะ มันทำให้เราไอ เราระคายคอ จะไอแต่ละทีปวดร้าวไปทั้งหลัง ทรมานสุดๆ ยิ่งวันนี้อากาศก็เย็นทั้งวันไม่อยากอาบน้ำกันเลย

ตั้งแต่เริ่มเดือนนี้อากาศปวดของเราเองเริ่มกลับมาทรมานมากๆ ปวดไปทั้งหลัง ปวดไปทั้งแขนเลยแค่ตักข้าวใส่ปากตัวเองก็ทรมานสุดๆ เวลาเดินไปห้องน้ำ ต้องเกร็งหลังไปด้วยเพราะมันปวดหลังไม่รู้เหมือนกันว่าจะหายทันปีใหม่หรือเปล่านะ

และเมื่อปีที่แล้วเราทำบัตรคนพิการ ตอนนี้ก็ได้เบี้ยยังชีพคนพิการมาแล้วเดือนละ 500 บาท เรากะว่าจะสะสมไปเรื่อยๆค่อยเบิกทีเดียวตอนนี้ไม่ไหวแล้วขอบันทึกไว้แค่นี้ก่อน ช่วงวันสิ้นไปคงจะมาอัพเดทบล็อกอีกที

และ ถึงคุณ Babybear ManU ที่ได้คอมเม้นไว้ในบล็อกของผมเรื่อง “ผ่านไปแล้ว อีก1ปี” ได้แชร์ประสบการณ์ไว้ ผมขออนุญาตคุณ Babybear ManU ขอเอาคอมเม้นมาเผยแพร่ต่อที่บล็อกแห่งนี้นะครับ

ผมเป็นสมาชิกใน thaiASClub ผมเพิ่งรู้ว่าตัวเองเป็น AS ตอนอายุ 35แล้ว ที่จิงมันปวดสะโพกขวาเป็นๆหายๆมา เกือบ 2 ปีแล้ว พอมันปวด ก็กินยาแก้ปวดกล้ามเนื้อทั่วไป หรือ บางทีก็ไปหาหมอถ้าปวดมากหมอก็จะ ฉีดยาให้ แล้วมันก็จะหายไป 2-3 เดือน แล้วมันก็จะกลับมาปวดอีก เป็นอย่างนี้ประมาณ 2 ปี โดยไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร พอถามหมอ ซึ่งผมไปหาหมอถึง 4 โรงพยาบาล หมอแต่ละคนวินิฉัยโรคไปต่างๆ ซึ่งไม่มีใครบอกว่าเป็น AS เลยซักท่าน หนักหน่อยก็บอกว่าผม เป็นเกาท์ ให้ยาเกาท์มากินเป็นเดือนๆ (ขอไม่เอยชื่อโรงพยาบาลนะครับ เพราะผมคิดว่าคุณหมอทั้งหลายคงไม่ตั้งใจที่จะวินิฉัยผิดเพราะอาการปวดที่เกิดมันคล้ายๆ กับหลายๆโรคน่ะครับ) จากนั้นเมื่อเดือน พฤษภาคมนี้ ผมขับรถทางไกล ลงใต้ พอถึงที่หมาย มันมีอาการ ปวดสะโพกร้าวลงหัวเขา ปวดมาจนเดินกะโพกกะเพก (ลืมบอก ผมทำงานเป็นพนักงานขายสินค้าบริษัทแห่งหนึ่ง ต้องขับรถเป็นประจำ)สุดท้ายเดินไม่ไหวต้องไปโรงพยาบาล หมอตรวจดูแล้วบอกว่า อาจเป็นหมอนรองกระดูดทับเส้นประสาท ต้องไปเอกซเรย์ และรอทำ MRI จึงนอนโรงพยาบาลเป็นสัปดาห์ เพื่อรอคิวสแกน MRI พอสแกนเสร็จ ผลออกมาพบว่าไม่ได้เป็นหมอนรองกระดูดทับเส้น อย่างที่หมอบอก จากนั้นก็นอนโรงบาลต่อ หมอก็ให้ยามากมายแก้ปวดสารพัด มีหมอมาวินิฉัยทั้งหมอกล้ามเนื้อและหมอกระดูกบอกว่าอาจเป็นนั่นเป็น นี่ได้ พออยู่โรงพยาบาล ได้ 10 วัน บริเวณข้อเท้าเริ่มบวมแดง และมากขึ้นทุกวัน หมอก็วินิฉัยว่าอาจเป็นเกาท์อีก ให้ยาเกาท์และยาแก้ปวดข้อ นอนครบ 20 วันอาการก็ทรงๆ แต่พอเดินได้แล้ว (น้ำหนักลดเกือบ 10 กิโล จาก 90 เหลือ 80) คิดว่าอยู่ต่อก็ไม่น่าจะดีขึ้นกว่านี้จึงขอหมอกลับบ้าน (นอนห้องพิเศษกลัวค่าห้องครับ 55)ตอนเริ่มป่วยก็โทรไปลางานครับ แต่เนื่องจากไม่มีคนทำงานแทนได้ เลยต้องรีบกลับมาทำงาน พอกลับมาทำงานสรุปว่า เริ่มปวดข้อเท้า+ส้นเท้าหนักเลยครับ กลับมาเดินไม่ไหวต้องใช้ walker ช่วยเดิน ก็โทรไปลางานอีก จนสุดท้ายเห็นว่ากินยาอย่างไรก็ไม่หาย และดูจะแย่ลงเรื่อยๆ จนต้องยอมลาออกจากงาน คิดอยู่นานแต่ก็ต้องยอมเพราะมันไม่ไหวจิงๆ(เสียดายงานครับ เพราะเป็นงานที่เราทำมานาน และผมก็รักงานนี้ด้วย) จนเริ่มท้อว่าเราเป็นอะไร แต่ในที่สุดก็ได้มีโอกาสเจอลูกค้าที่เราเคยค้าขายกับเขา เขาแนะนำให้ไปหาหมอท่านหนึ่งเป็นหมออายุกรรมไขข้อโดยเฉพาะ เขาบอกว่าสามีเขาปวดข้อ ก็ไปรักษากับหมอท่านนี้หายเลย เราก็คิดว่าเราไปรักษาตั้งหลายหมอแล้วก็ไม่เห็นหายซักที แต่เอาก็เอาลองดูอีกครั้งดีกว่าไม่ท ำอะไรเลย พอเจอหมอครั้งแรก หมอถามอาการเราแป๊ปเดียว หมอวินิฉัยเลยว่าเราอาจเป็นAS เราไม่รู้ว่าเป็นโรคอะไร เลยไปเปิดเน็ตดูปรากฎว่าอาการตรงกับเราหมดเลย เลยศรัทธาหมอขึ้นมาทันทีเราก็ไป หาหมออีกครั้งและได้ยามากิน อาการดีขึ้นทันทีเลย ผ่านไป3เดือนอาการปวดมีบ้าง เป็นบางวันปวดๆบ้างแต่ก็เดินได้ และตอนนี้กลับมาทำงานที่เดิมได้ 2 เดือนแล้ว(พอดีมีตำแหน่งว่างพอดีดีใจสุดๆ เพราะตอนที่อยู่บ้านนี่เบื่อจิงๆเหมื่อนชีวิตมันไม่มีค่าเลยอยู่ไปวันๆ) ที่เล่ามาทั้งหมดนี่ก็แค่อยาก เล่าสู่กันฟังน่ะครับ ถ้าเทียบกับอาการที่คุณเป็นแล้ว ผมดูเด็กไปเลย อ่านBlogคุณแล้ว ผมมีกำลังใจขึ้นเยอะเลยครับ ตอนนี้ก็พยายามกินยาสมำเสมอ มีปวด คอบ้าง หลัง บ้าง สะโพก บ้าง เข่า บ้าง แล้วแต่วัน แต่ไม่ปวดมากเหมื่อนตอนแรกที่เดินแทบไม่ได้ ผมคิดว่าถ้าวันน้้นผมไม่ไปหาหมอท่านนี้ ป่านนี้ผมคงแย่ไปแล้ว อาจกระดูกติดไปทั้งตัว พอถึงวันนี้ได้เท่านี้ผมก็ดีใจมากแล้วครับ อือ ผมอยากทราบว่าตั้งแต่คุณเริ่มมีอาการ นานรึเปล่าครับถึงรู้ว่าตัวเองเป็นAS (ถ้าไม่สะดวกไม่ต้องตอบก็ได้นะครับ) คือผมคิดว่าถ้าคนที่เป็นโรคนี้แล้วหมอวินิฉัยถูกต้องทันทีแล้วรักษาให้ยาถูกต้องตั่งแต่แรก อาการที่เป็นอาจจะไม่ร้ายแรงมากน่ะครับ(คิดเอาเอง) สุดท้ายนี้ขอให้คุณอาการดีขึ้นนะครับ ผมเป็นกำลังใจให้ และจะติดตามBlog คุณต่อไปนะครับ

เขียนโดย Babybear ManU ถึง @kittiphum Live Blog เวลา 9 ธันวาคม 2556, 10:44

อย่างแรกเลยขอบใจมากๆครับที่ติดตามอ่าน ส่วนตัวผมเอง กว่าจะรู้ตัวว่าเป็นก็ เข้าปีที่ 3 แล้วครับ สุดท้ายนี้ผมก็เป็นกำลังใจให้คุณเช่นกันครับ

ผ่านไปแล้ว อีก1 ปี

Mon, 09 Dec 2013 00:04:00 +0000

วันนี้เป็นวันที่ 9 ธันวา จริงๆแล้วมันครบรอบ 1 ปีที่เราได้เดินทางด้วยเครื่องบินครั้งแรก คือเมื่อวานนี้ ขณะที่เขียนนี้ อากาศก็หนาวมาก

มันยังเป็นเหตุการณ์ที่เรายังจำได้และยังอยู่ในหัวใจเสมอไม่เคยลืมเลยแม้ตอนนี้มันจะผ่านไปแล้วตั้ง 1 ปี ผ่านไปแล้วหลังเหตุการณ์นี้ เกิดอะไรขึ้นบ้าง

ต้องขอย้อนก่อนเหตุผลที่เราต้องเดินทางคือ ต้องขอบคุณ แม่แก้ว คุณหมอกัน คุณพยาบาล มากๆที่คอยดูแลเรา ขอบคุณแม่แก้วครับ ที่ให้โอกาสผมได้เจอกับคุณหมอกัน ขอบคุณ คุณหมอกันที่ให้โอกาสผม จากที่แรกๆเลยผมหมดอาลัยตายอยากกับการรักษาตัวเองไม่อยากทำอะไรเลยทั้งสิ้น ผมได้ออกไปเจอโลกภายนอก ชีวิตนี้ยังมีความหวังอยู่เสมอ ขอบคุณน้องก้อยด้วยครับ ที่เป็นกำลังใจให้ ขอบคุณพี่แทนที่มาเยี่ยมที่โรงพยาบาล ขอบคุณพี่หมูที่มาเยี่ยมที่โรงพยาบาลครับ ขอบคุณพี่ๆที่แผนกสังคมสงเคราะห์ท่ดำเนินเรื่องให้ผมได้เรียนต่ออีกครั้ง

ในปีนี้ปมเรียน กศน ตอนนี้เพิ่งผ่านไปอีกเทอม

ผมอยากเรียนให้จบ อยากพิสูจน์ตัวเองว่าจะทำได้หรือไม่

ตอนนี้ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเรียนอะไรต่อไปดีแต่ก็เริ่มหาข้อมูลมาบ้างแล้ว ปัญหาตอนนี้ของผมคือ ถ้าผมไปผ่าเปลี่ยนข้อสะโพกเทียมด้านขวา ผมจะกลับมาเดินได้ด้วยตัวเองอีกครั้ง แต่ก็ต้องรอให้อะไรๆมันดีขึ้นเสียก่อนซึ่งตอนนี้รู้สึกว่า

ผมไม่ค่อยปวดมากแล้ว ข้อด้านขวาคือข้อที่ติด แล้วตอนนี้เริ่มปวดข้อซ้าย อาการปวดของผมทั้งตัวเริ่มลดน้อยลง ไม่รู้ว่ามันลดลงจริงๆหรือเปล่า เพราะอาการมันคาดเดาแทบไม่ได้เลย บางวัน บางเดือนดีมาก บางครั้งทรุดลง ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน

ไม่รู้ว่าถ้าผ่าแล้วจะดีขึ้นมั๊ย มันก็ต้องดีขึ้นแน่ๆเพราะเราเดินได้แล้ว ต่อไปปัญหาก็คือคอเรานี่เองแหละผ่าไม่ได้คอเราคงจะเป็นแบบนี้ไปตลอดชีวิต และเรื่องค่าใช้จ่ายอีก และการเตรียมใจ ขอบอกตรงๆว่ากลัว และ ยังไม่พร้อมนะ แต่มันเป็นทางเดียวนะ บอกตัวเอง

เฮ้อออ เราจะทำอะไรต่อไปดี….

[ ](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhrAoOxn6mvvDvh4tBv7e2qSptTAtr8T5U9wB6ifjRcH9h0aMz6RiqDIyaGuGuVmzfGEQP2EtCBDFOWHrHYcxkSx_d1NmHurL90dEyB0fzx6l7LT3ZC_Etn6JxgbrAk3Fz4eXCjVPRpILrT/s1600/IMG_20131207_065520.jpg)

คนไม่น่าสงสาร ขอแค่เข้าใจ

Mon, 25 Nov 2013 16:12:00 +0000

ตั้งแต่ผมเริ่มป่วยเป็นเอเอส นับย้อนหลังไปเลยคือช่วงตั้งแต่ผมเรียนชั้น ม1 ผมถูกมองเป็นตัวประหลาดมาโดยตลอด ผมปวดข้อจนเรียนวิชาพละไม่ได้ ม1 ได้เรียนวิชาวิ่ง ผมไม่สามารถเรียนได้เพราะผมปวดมาก แต่ดีที่ครูพละเข้าใจ

พอชั้น ม3 หลังผมเริ่มงอมาก เดินไปไหนมาไหนในโรงเรียน มีแต่คนมอง ไปไหนครูก็ถาม ใครก็มอง แต่ผมมีเพื่อนที่เข้าใจ และคอยช่วยเหลือผมแบกกระเป๋านักเรียน

ผมน้อยใจนะแรกๆทำไมต้องมองเราแบบนี้เขาไม่เข้าใจเราเลยหรือยังไงนะ สุดท้ายก็ทนๆไป ผมมีครอบครัวที่ดี ให้กำลังใจกันมาตลอด ขอแค่คนที่เรารักเข้าใจก็เพียงพอแล้ว จากประสบการณ์ที่ผมเคยคุยกับผู้ป่วยที่เป็นเอเอส แรกๆก็เครียดกันทุกคนครับ แต่คุณต้องผ่านไปให้ได้นะ ถ้าผ่านได้ คุณจะเข้มแข็งขึ้น อย่างแรกเลย ก่อนที่จะให้ใครมาเข้าใจคุณ คุณต้องเข้าใจตัวเองก่อนนะ เราแค่ป่วยเท่านั้น แค่เราไม่สะดวก อย่าให้คำพูดของบางคนมาบั่นทอนจิตใจเรา เราไม่อาจทำให้คนทั้งโลกมาเข้าใจ ตัวเรา แต่แค่ขอให้คนที่เรารัก คนที่แคร์เรา คนที่เราแคร์ เข้าใจเราแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

เมื่อก่อนผมเก็บตัวอยู่แต่ในบ้านจะออกไปไหนไม่เคยไป จะออกไปก็แค่ บ้านกับโรงพยาบาลเม่านั้นครับ ยอมรับว่า อิจฉาเพื่อนมาก เพราะเขาได้ออกไปโลกภายนอกได้สัมผัสชีวิตมหาวิทยาลัย ได้ใช้ชีวิตแบบวัยรุ่นทั่วไปเขาใช้กัน

เคยมีหลายคน มาพูดกับผม แบบแซวๆบ้างพูดติดตลกบ้าง แบบนี้มีแฟนจะทำยังไง มีแฟนหรือยัง ไม่รู้สิครับผมไม่โหยหาเลยนะ ผมแค่มีเพื่อนรัก มีครอบครัว แค่นี้รู้สึกว่าผมไม่เคยขาดความรักเลยครับ ผมว่าความรักมีหลายแบบ ไม่มีใครรักเรา ก็รักตัวเองไปก่อน

ตอนนี้ผมอายุมากขึ้นแล้ว ได้เจอได้คุยกับใครหลายๆคน คนเหล่านั้น เจอเราพบเรา ตัวอย่าง ไป โรงพยาบาล ระหว่างรอหมอครวจมีคุณป้าคนนึงมาทักคุณแม่ผมว่า ลูกเป็นอะไรหรอ แม่ผมก็อธิบายไป ผมได้ยินมาว่า “น่าสงสารจัง” น้ำเสียงเหมือนสมเพชเวทนาผมเหลือเกิน “ไม่น่าเลย” “น่าตาก็ดีนะน่าสงสาร” ผมเจอหลายคำมากครับ “มันคงเป็นเวรกรรม เราต้องอดทนใช้เวรกกรมนะ” มีคุณป้าคนนึงเคยพูดกับผม ผมก็ได้แต่ยิ้มไป ตอบไปครับๆ

ผมไม่เคยโทษเวรโทษกรรมเลยนะครับ ผมอยู่กับปัจจุบัน ผมยอมรับตัวเอง รู้จักตัวเองดีแล้ว ผมเข้าใจในสิ่งที่ตัวเองเป็นอยู่ และไม่คิดจะโทษใคร หรือโทษตัวเอง

เมื่อ พฤศจิกาปีก่อน ผมทำบัตรประจำตัวคนพิการ เพื่อผมจะได้เข้าไปตรวจที่ กรุงเทพ แรกเลยผมน้อยใจตัวเอง ผมไม่ยอมรับตัวเอง มีคำพูดของ แม่แก้วพูดไว้ว่า เราต้องขอบคุณไอ้บัตรนี้นะ มันให้โอกาสเรา ก็ดีไม่ใช่หรอ ผมไปกรุงเทพ มีพี่ที่ แผนก สังคม ของ โรงพยาบาลเด็กมหาราชินีให้หนังสือผมมา ท้ายหนังสือ เขียนไว้ว่า “ความพิการไม่ใช่ไม่สบาย แค่เป็นความไม่สะดวก” จากนั้นผมเปลี่ยนมุมมองในชีวิตผมไปเยอะเลย

จริงๆ ผู้ป่วย ไม่ว่าด้วยโรคอะไรก็ตาม หรือคนพิการ คำว่า “น่าสงสาร” บางทีเราไม่ได้อยากได้ยินหรอก เราไม่ต้องการ เราขอแค่ คุณเข้าใจเรา ว่าเราป่วยนะ เราพิการนะ “เราก็คนแบบคุณนั่นแหละ” ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร ผมขอบอกจากใจเลยว่า คนป่วย หรือ คนพิการ นั้น ไม่ต้องการหรอกครับ คำว่า “น่าสงสาร” หรือคำอื่นๆ ที่บางทีคุณพูดออกไป โดยไม่รู้บ้าง บางทีมั่นบั่นทอนจิตใจเรานะ บางครั้งคำพูดของคน อาจทำให้ใครบางคนหมดกำลังไปเลยก็ได้เราไม่ได้แกลังป่วยนะ เราไม่ได้สำออย หรือแกล้งแสร้งทำอะไร สิ่งที่ เราอยากได้ยินคือ กำลังใจ และขอให้เข้าใจ ก็เท่านั้นเอง

ไปตรวจตาที่ รพ เชียงราย

Sun, 24 Nov 2013 08:49:00 +0000

คือบันทึกไว้หน่อยคือเราเคยเป็นม่านตาอักเสบมาแล้วสองครั้งรอบนี้คือครั้งที่สามรอบนี้ห่างจากรอบสองประมาณหกเดือนวันแรกเลยที่มีอาการ ก็คุยกับแม่ว่าจะไปคลินิคหรือ รพ ดีเลยตัดสินใจ ไป รพ ดีกว่าเพราะเรารักษาเอเอสที่ รพ อยู่แล้วจะได้มีประวัติด้วย หมอที่รักษาเอเอสจะได้ดูประวัติด้วยเพราะม่านตาอักเสบนี้เป็นผลข้างเคียงมาจากเอเอส คือไขข้อเราอักเสบได้ม่านตาเราก็อักเสบได้เหมือนกัน เรากับแม่จึงตัดสินใจ ไป รพ เชียงราย

พอไปถึงก็ปกติคนเยอะมากก เรานั่งรถเข็นก็แออัดกันมากแต่เราเข้าใจดีเพราะนี่เป็น รพ รัฐที่ใหญ่ที่สุดแล้วมั้งในเชียงราย ผู้คนทั่วทั้งจังหวัดหลั่งไหลมารักษาที่นี่กันเยอะมาก เราก็รอไปเรื่องรอเราไม่มีปัญหา เราไปถึง รพ ประมาณ แปดโมง แล้วไปรอตรวจแผนกตา ปรมาณ สิบเอ็ดโมงก็โดนเรียกไปวัดตรวยสอบสายตา จากนั้น พยาบาลเจ้าหน้าที่ก็ปล่อยเราไปทานข้าวเที่ยงรอ เพราะยังไงๆก็ได้ตรวจช่วงบ่ายอยู่แล้ว

พอเที่ยงห้องตรวจก็ไล่ผู้ป่วยออกเพราะพวกพยาบาลพนักงานผู้ช่วยจะพักทานข้าวกัน ปิดแผนก ปิดไฟปิดประตู กินข้าวพักเที่ยงกันเราก็รอกับแม่หน้าห้องตรวจ พอบ่ายโมงแผนกก็เปิดแม่ก็เข็นเราเข้าไปสักแปปประมาณสิบห้านาทีก็เรียกเราเข้าตรวจ ปรากฏว่าทั้งแผนกตามีหมอตรวจอยู่คนเดียว (โหหหห) แล้วมีผู้ช่วยหมอผู้ชายอีกคนก็พูดว่ารีบๆตรวจเนอะจะได้กลับบ้านไวๆ แล้วก็จะพยุงเราลุก เราก็บอกให้แม่เราช่วยดีกว่าเพราะแม่จะรู้ว่าเราจะลุกยังไงแต่ๆม่เลยเขาแบบยกตัวเราไปที่เก้าอี้เลยหน้าเครื่องตรวจตาเหมือนในรูปด้านล่าง

ขอย้อนความไปก่อนคอหลังเรางอ เราก้มเองไม่ได้ คอเรายึดติดขยับไม่ได้ คอเราจะแหงนๆ ทำไมหรืออ่านที่มาได้ กลับมาเราก็เอาคางวางจากนั้นคุณผู้ช่วยหมอแบบเอามือกดหัวเราแบบแรงมากเพื่อให้หน้าผากเราติดกับไอ้เครื่องตรวจ ดูรูปประกอบ แล้วคราวนี้มันไปกดกับคอเราด้วยเราแบบหายใจไม่ออกเลยดิ้นบอกพอก่อน แบบผู้ช่วยหมอแบบกดรุนแรงมากกก หมอก็ไม่ปรับเครื่องมืออะไรเลยเครื่องตรวจก็สูงมากกกก หมอก็บอกว่าถ้าหน้าผากไม่ติดก็ตรวจไม่ได้ เลยให้เราออกไปก่อนเดี๋ยวมาตรวจอีกรอบ

พออกห้องตรวจมาเราบอกกับแม่เลยว่ากลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย ไม่อยากตรวจ ก่อนหน้านี้เคยไปตรวจที่ รพ สวนดอกที่เชียงใหม่ก็ไม่มีปัญหาอะไรเลย คุณหมอดีมาก ตรวจที่ รพ เด็กหมาราชินีที่ กทม ก็ไม่มีปัญหา ไปตรวจที่คลินิคหมอตาคลินิคหนึ่งที่ เชียงรายก็ไม่มีปัญหา แต่ที่ รพ เชียงรายทำไมตรวจไม่ได้

จากนั้นแม่บอกให้เราอดทนเราก็สงบสติอารมสักครู่พยาบาลก็มาหยอดยาขยายม่านตาให้ สักครู่ก็พาไปตรวจอีกเครื่องเหมือนในรูป น่าจะเป็นเครื่องวัดสายตาเครื่องถ้าจำไม่ผิดก็คล้ายๆแบบด้านล่างเนี้ยเลย คือเครื่องนี้เราตรวจได้ผ่านเลยไม่มีปัญหาอะไร พยาบาลเป็นคนตรวจให้ก็ปรับอะไรได้นะให้เข้ากับเรา

จากนั้นก็โดนเข็นไปอีกห้องพยาบาลเป็นคนตรวจเหมือนกัย เครื่องนี้น่าจะเป็นเครื่องเช็คประสาทตา เหมือนรูปด้านล่างเครื่องนี้เราก็ตรวจผ่านไม่มีปัญหาอะไรเลย

จากนั้นออกมาสักครู่พยาบาลหยอดยาขยายม่านตาอีกรอบสักครึ่ง ชม. ก็ได้เข้าไปตรวจอีกรอบ คราวนี้เหมือนเดิมตรวจไม่ได้ คุณผู้ช่วยหมอก็พยายามดัน เรียกว่ากดหัวเราพยายามให้หน้าผากติดกับเครื่อง เหมือนเดิมมันกดแรงมากคอเราไปติดกับที่วางคางทำใหเหายใจไม่ออก เราก็บอกหายใจไม่ออกหยุดก่อน สักครู่ ตรวจอีกรอบเหมือนเดิม

จนแบบหมอพูกออกมาถ้าหน้าผากไม่ติดก็ตรวจไม่ได้ เราก็ถอนหายใจสักพัก เพราะแบบกึ่งๆอารมเสียนะเพราะเสียเวลามาทั้งวันทำไมตรวจไม่ได้เลยบอกไป ว่า หมอถ้าตรวจไม่ได้ผมก็ไม่ตรวบละครับ ขอกลับบ้าน ผมทำได้แค่นี้จริงๆ แม่ก็พูดไปว่าผมก้มไม่ำด้คอผมยึด จริงๆผมอยากพูดอะไรออีกมาก แต่ก็ระงับอารมณไว้ทำหน้านิ่งๆไว้ บรนยากาศในห้องตอนนั่นเงียบมาก แม่เราก็เข็นออกไป ปั้มตราอะไรสักอย่างที่แผนกด้านล่าง แล้วเรียกพ่อมารับกลับบ้าน

สรุปเลย เสียเวลา เสียอารมณ์ และ เข้าใจนะ ว่า รพ รัฐ ที่น่าตกใจคือ ทั้งแผนกมีหมอตรวจแค่คนเดียว หมอและพนักงานคงจเครียดพอสมควร เพราะคนเยอะมาก ต่างจากที่อื่นที่ผมเคยไปตรวจมาสุดท้ายผมและแม่กลับไปตรวจที่คลินิคเดิม เสียเงิน ครั้งนึงก็พันขึ้น แต่อย่างน้อย หมอเก่ง พนักงานบริการดี ไม่เสียอารมณ์ แต่ก็แลกด้วยกับค่ารักษาที่แพง

บันทึกสั้นๆ 1

Thu, 03 Oct 2013 04:49:00 +0000

จะว่าไปแล้ว เหลืออีกเวลาไม่เกิน 90วันก็จะปีใหม่แล้ว

นับว่าเวลาที่ผ่านมีเราใช้มันอย่างมีประโยขน์มากที่สุดแล้วหล่ะ

เวลามันผ่านไปเร็วเหลือเกิน คิดถึงเวลาเก่าๆจัง เหงาเหลือเกิน

อัพบล็อกสั้นๆบนมือถือ วันนี้ตื่นเช้ามาก็เหมือนเดิม เบ่นคอมดูซีรีย์ไป

น้องเราปิดเทอทแล้วเลยอยู่บ้าน วันนี้ตอนเย็นมีหมูกะทะรอคอยมานานละ

เหนื่อยไหมครับ

Tue, 24 Sep 2013 04:48:00 +0000

ผมเองตอนนี้ก็ยี่สิบกว่าแล้วครับ แต่ก็เหมือนเวลามันผ่านไปเหมือนแค่วันวาน

ทุกวันนี้ผมอยู่กับครอบครัว พ่อ แม่ น้อง ยาย และก็ผม บ้านเรามีกัน ห้าคน

ผมเองสถานะตอนนี้เป็นคนพิการครับ ผมไม่น้อยใจนะ ที่ผมเป็นแบบนี้

แรกๆผมแทบรับไม่ได้ ผมได้เจอกับใครหลายๆคนได้เห็นโลกภายนอก

ยังมีคนยิ่งกว่าผมอีก ทุกวันนี้ผมยังต้องให้พ่อ กับ แม่ช่วยผมอยู่ แรกๆผมคิดมาก

กลัวจะคิดว่าเป็นภาระ เคยถามเหมือนกัน ผมทำแข็งใจถามประโยคนี้ออกไป

ไม่รู้ท่านจะเจ็บปวดหัวใจหรือเปล่าที่เราถามคำนี้ออกไป

เราทำทุกวันนี้ ทำให้ดีที่สุดเท่าที่เราเองจะทำได้ อยากให้ท่านดีใจบ้าง

ทุกวันนี้พ่อแม่ทำงานทุกวัน ไม่ใช่เพื่อใคร ก็เพราะพวกเรานี่แหละ

ไม่มีอะไรมาก อยากถามคำถามว่าเหนื่อยไหมครับ

ไม่รู้ว่าคำตอบจะเป็นยังไง สุดท้าย รักพ่อและแม่ครับ

จากเมษา ถึง มิถุนา

Fri, 21 Jun 2013 04:48:00 +0000

เมษา

ช่วงเดือนเมษาที่ผ่านมา เราได้มีโอกาสไป อบรมค่ายหมอเขียวที่จังหวัดมุกดาหาร ประมาณ สี่วัน

เพราะแม่เราชวนไป ไปกัน พ่อ แม่ เรา และ ลุงๆป้าๆเพื่อนของพ่อแม่ อีกสองคน ได้แวะไปหา ตา กับยาย ที่สกลนครด้วยเพราะเราไม่ได้ไปหาท่านนานมากแล้ว หก เจ็ดปี หรือมากกว่านั้นแล้วเราจำไม่ได้เหมือนกัน

และเป็นช่วงหลังสงกรานต์แล้วด้วยจะได้ไป รดน้ำดำหัวท่านด้วย

ทุกอย่างเปลี่ยนไปบ้านเมืองเอย รวมถึงตัวเราเองก็เปลี่ยน บ้านก็เปลี่ยน เป็นอีกครั้งแรกในปีนี้ที่เราได้ออกไปต่างจังหวัด ไปเที่ยวไกลบ้าน กับครอบครัว ไปเที่ยว มุกดาหาร นครพนม อุดรธานี และไปนอนบ้าน ตากับยายหนึ่งคืน

มุกดาหารได้แวะหอแก้ว ตลาดอินโดจีน นครพนมก็เราเกิดปีวอกเป็นพระธาตุประจำปีเกิดเราพอดี ไปไหว้ขอพรและไม่ลืมถ่ายรูปไว้ไม่รู้ว่าจะได้ไปอีกครั้งเมิื่อไหร่ ถึงอากาศจะร้อนแต่เรายินดีที่จะเดินเองด้วยขาของเราและไม้วอลกเกอร ด้วยตัวของเราเอง ความเจ็บความปวดมันแทบจะหายไปหมด มันมีความสุขมากที่สุด เราอยากออกไปต่างจังหวัดแบบนี้มานานแล้ว

ซึ่งมันแตกต่างจากหลายปีก่อนเราอาย เราแคร์สายตาคนที่ที่เขามองเรา เราอายที่จะนั่งรถเข็น เหมือนเราจะปิดกั้นตัวเองอยู่แต่ในบ้านอยู่กับคอมมานานหลายปี แต่ตอนนี้ เราออกไปเจอคนหล่ยคนได้เห็นอะไรมากขึ้นเราไม่แคร์ ใครจะมองจะถามอะไรก็ตาม เราก็แค่ยิ้มให้แล้วเดินต่อไป ก็เท่านั้นเอง

การเดินทางออกต่างจังหวัดสำหรับคนพิการเรื่องเดินทางคงไม่มีปัญหาอะไรมากแต่ลำบากหน่อยตรงที่จะเข้าห้องน้ำนี่แหละ ยิ่งเป็นต่างจังหวัดที่ยังมีส้วมแบบนั่งยองไม่มีชักโครก บางปั๊มมีชักโครกแต่เสียบ้าง มีชักโครกเหมือนกันแต่ไม่มีฝารองนั่ง หรือบางทีอยู่ต่ำเกินไป ทำให้ลุกนั่งลำบาก มันไม่ค่อยเอื้ออำนวยเท่าไหร่

พูดถึงค่ายหมอเขียว เราไปอบรม จริงทั้งหมดมี เจ็ดวัน พอวันที่สี่เราทนไม่ไหวมันทรมานสำหรับเราเหลือเกิน เพราะเรื่องอาหารการกินนี่แหละทรมานมากกินเท่าไหร่ก็ไม่มีความสุข อาหารเป็นอาหารแบบจืดมากกกกกกกก ปรุงด้วย เกลือเท่านั้น เป็นข้าวต้ม ผักต้มแบบจืดๆ พร้อมผักสด ผลไม้ตามสูตรของเขาเป็นอาหารล้างพิษ

ชา กาแฟ น้ำอัดลมงดหมด แต่ช่วงเช้าๆแอบเห็นคนในค่ายชงกาแฟกินกันกิเลสมากใครทำได้ก็ส่งผลดี ส่วนผมทำไม่ได้นะมันทรมานเหลือเกินแต่ก็ได้ความรู้มาได้หนังสือมาไปแค่ให้รู้ก็พอ ไม่มีอะไรมาก

พฤษภา

** **

เดือนนี้เหมือนตัวเราจะทรุดหนักลงไม่รู้เพราะอะไร นอนเกือบทั้งเดือนเพราะปวดข้อมาก และต้องทำงานด้วย เราเริ่มรับงานโพสข่าวลงเว็บบอรดทุกวันได้ประมาณเดือนละสองพัน เพราะอยากหาเงินมาใช้เองบ้างอยากรู้ว่าการทำงานเป็นอย่างไรบ้าง เราเริ่มทำตั้งแต่เดือนมกราคม เป็นต้นมา ทำทุกวัน เราเริ่มรู้เลยว่าการได้เงินมาแต่ละบามนี่มีนยากมากๆ

ได้เงินมาเราเอาไปซื้อของโดยไม่ทันยั้งคิดไปรอบนึงใจหายมากๆเราอุตสาห์หามากว่าจะได้แต่ละเดือนจ่ายแปปเดียวหายไปต่อหน้าต่อตา รู้ซึ้งจริงๆแล้วหละทีนี้

ช่วงนี้เราได้ยื่นใบสมัครเรียน กศน ไว้เพราะตั้งใจว่าปีนี้จะเรียนให้จบ ม หกให้ได้ ได้กลับไปยังโรงเรียนเก่าอีกครั้งทุกอย่าวเปลี่ยนไป ไม่อยากเชื่อตัวเองจบมาจากที่นี่แล้ว ตั้ง ห้าปี เราเรียนที่นี่ครั้งสุดท้ายคือชั้น ม ห้า หลังจาห ออก โรงพยาบาลเมื่อหลายปีก่อน เราไป แก้ ศูนย์ แก้ ร ส่งงานจนจบ ม ห้า และเขียนหนังสือลาออกจากโรงเรียน และการสมัครเรียน กศน ในครั้งนี้เราต้องใช้ใบเกรดด้วย

มิถุนายน

ก็ผ่านไปแล้วครึ่งปีพอดีเวลาเร็วเสมอ เราทำงานได้ หกเดือนพอดี สุขภาพร่างกายของเรา เริ่มดีขึ้นหลังจากเดือน พฤษภาเราทรุดทั้งเดือน และอาทิตย์แรกของเดือนตาข้างขวาของเราก็มีอาการม่านตาอักเสบเกิดขึ้น ทำให้มองไม่เห็นมันขาวมัวไปหมด ไปหาหมอบอกว่า ม่านตาอักเสบมีหนอง เลยโดนฉีดยาไปสี่เข็ม วันแรกสองเข็ม อีกวันสองเข็ม โดนค่ายา พันห้าเกือบทุกอาทิตย์

ก็ต้องยอทเสียเพราะตาสำคัญมากถ้าเสียมันไปขีวิตคงไม่เหลืออะไรแล้วต้องรีบรักษาให้ทัน

เดือนนี้เราทำอะไรด้วยตนเองได้อีกครั้ง ลุกจากเตียงเอง หาอะไรกินเอง ใส่เสื้อผ้าเอง อาบน้ำด้วยตัวเอง

หลังจากที่หมอตานัดและกำลังเดินทางจะกลับบ้านเราขอแม่เราแวะเซเว่นเราอยากเข้ามานานมากแล้วจพไม่ได้ว่าเข้าไปเดินเลือกซื้อขนมที่เซเว่นด้วยตัวเองครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่อาจมากกว่าปีก็ได้หร้อนานกว่านั้น ดีใจมาก ที่เเดินได้ด้วยขาตัวเองแม้จะใช้ไม้ ก็ยังดีกว่าทำอะไรไม่ได้เลย

และเรากำลังเก็บตังด้วยตัวเองซื้อมือถือเครื่องใหม่เงินที่เราอดทนอดกลั้นไม่จ่ายมันไปในทุกๆเดือน ที่เราทำงานด้วยตัวเราเอง น่าจะเป็นครั้งแรกอีกเหมือนกันที่เราทำแบบนี้

ส่วนหมอโรคข้อตั้งแต่มกรามาก็นัดเราไปตรวจทุกเดือนก็ต้องรักษากันต่อไป

สุดท้ายนี้หวังว่าอาการของตัวเราเองถ้่คงที่แบบนี้ก็คงจะดี และ ณตอนที่พิมพ์ตอนนี้ตาก็ยังไม่ดีเท่าที่ควรหมอก็ยังนัดต่อไปอีก และไกล้เวลาที่เราจะเก็บเงินได้ครบตรมที่เราต้องการไว้แล้ว

อยากให้ตัวเองดีขึ้น และตอนนี้น้ำหนักก็ขึ้นมาแล้วและแม่ก็สังเกตุว่าขาเราเริ่มแน่นมีกล้ามเนื้อขึ้นมาเพราะเราเดินบ่อยๆเป็นสัญญานที่ ตอนหมอโรคข้อนัดตรวจหมอก็บอกว่าเราอ้วนขึ้น ทุกวันนี้เราปลุกนาฬิกามือถือหกโมงทุกวันตื่นมาเผิดคอทและนั้่งดูข่าวจะน่าเบื่อตอนเสารอาทิตย์เพราะมีแต่การตูน

นี่น่าจะเป็นบล็อกที่ยาวที่สุดที่เราเคยเขียนมา

ขอบคุณอะไรหลายๆอย่างที่เข้ามาทำให้เราเติบโตขึ้น แข็งแรงขึ้น

ขอบคุณเรื่องร้ายๆที่ผ่านเข้ามาใจเราจะได้มีภูมิคุ้มกัน

ขอบคุณ ท่านที่หลงเข้ามาอ่านถึงจุดๆนี้

เราได้เขียนบันทึกวันวันใดวันหนึ่งเราจะได้กลับมาอ่านอีกครั้ง…

อีกครั้ง

Sat, 02 Mar 2013 04:47:00 +0000

ช่วงนี้เราเองเริ่มหาข้อมูลเรื่องเรียนต่อเพื่อที่จะให้ตัวเองเรียนจบ มหกให้ได้

ได้ข้อมูลมาว่าเชียงรายมี โรงเรียนสอนคนพิการด้วยแม้จะไกลไปหน่อยแต่ก็ เพื่ออนาคต

ได้คุยเรื่องนี่กับ พ่อ แม่เรียบร้อยแล้ว

ช่วงเดือนกุมภาที่ผ่านมา เราเองได้ถอดปลอกคอที่ดามคอเราออกเราว่า มันไม่จำเป็นอีกต่อไป

ช่วงนี้เราเริ่ม ลุกขึ้นจากที่นอนเองได้ ลุกยืนเองได้

เข้าห้องน้ำเอง อาบน้ำด้วยตัวเอง

เราว่าเราเริ่มดีขึ้น

หวังว่าเราเองจะดึขึ้นอีกเรื่อยๆ

ปีนี้ ลูกพี่ลูกน้องของเรารับปริญญาไปสองคน

แม้เราจะคอยพูดปลอบใจตัวเองไปว่า ปริญญา ไม่ใช่ทุกอย่างของชีวิต

แต่อย่างน้อยเราแค่อยากให้พ่อ แม่ได้ดีใจกับเราบ้าง

และเหมือนเป็นการพิสูจน์ตัวเอง

เคยตั้งคำถามกับตัวเองว่า ชีวิตของเราต้องการอะไร เรียนไปทำไม อะไรคือสิ่งที่เราต้องการ

เรียนไป ทำงาน หาเงินใช้ เพื่อให้ชีวิตตัวเองอยู่รอด หรือเปล่า แค่นี้หรอ

ชีวิตนี้ต่อไป จะทำอะไรต่อไปดีหล่ะ

อะไรคือความสุขที่แท้จริง

กลับมาถามตัวเองอีกครั้ง

ปีใหม่ และ เพื่อน

Tue, 01 Jan 2013 04:46:00 +0000

สวัสดีปีใหม่ครับ เริ่มเขียนเอ็นทรี่แรกของปีนี้ก่อนเลยเดี๋ยวเวลาจะล่วงเลยไป

เมื่อคืนก็เค้าดาวน์ทางโซเชี่ยวเน๊ตเวอรคเหมือนเดิม

ทั้งเฟสบุ๊ค ทวิตเตอร์

ยังดีหน่อยที่ได้คุยกับเพื่อน บูม ทาง เฟสบุ๊ควีดีโอแชท

วันนี้ตืนเช้ามาเลย ก็เจอ ปั๊มน้ำที่บ้านเสียน้ำไม่ไหล ไม่อยากบรรยายเลย

และวันนี้ยายเราปวดจนต้องไปหาหมออีก แต่วันนี้หยุด

วันนี้ช่วงเย็นๆเพื่อนก็แวะมาเยี่ยมอีก ดีใจมาก

พอพูดถึงเพื่อนที่สนิทจริงๆก็แทบจะนับคนได้เลย

เราเองไปไหนไม่ได้หรอก แค่เพื่อนมาหาก็ดีใจมากแล้ว

เพื่อนสมัยอนุบาล ที่ยังติดต่อกันมี ก็คนเดียวจะดีหน่อยก็

บ้านเราอยู่ไกล้กันตอนสมัยประถมเราอยู่คนละโรงเรียน แต่ก็เล่นด้วยกันบ่อยๆ

จนชั้นมัธยมเราเรียน โรงเรียนเดียวกัน พอจม มสาม ต่างคนต่างเดินตามความฝันของตัวเอง

ต้องขอบคุณเทคโนโลยีที่ทำให้เราได้ติดต่อกัน แม้ห่างแต่ก็รู้ความเคลื่อนไหว

ถ้าไม่มีผมคงเหงาและโดเดี่ยว มองไปทางไหนคงเจอแต่ผนังห้อง

ขอบใจเหลือเกินที่เพื่อนทุกๆคนไม่ลืมเรา และ ขอบคุณที่ยังแวะมาหาเรา

ขอบคุณจากหัวใจ

ขอบันทึกไว้ไว้ว่า

ทวิตนี้คือทวิตสุดท้ายของปี 2555

ทวิตสุดท้ายของปี 2555 รอ 2556 ทวิตอีกที

— Kittiphum.CRI (@kittiphum). ธันวาคม 31, 2012

ทวิตนี้คือทวิตแรกของปี 2556

happy new year 2013

— Kittiphum.CRI (@kittiphum). ธันวาคม 31, 2012

@kittiphum be in a good health darling #HappyNewYear2013

— Kengkie(@kengkie). ธันวาคม 31, 2012

@kittiphum สวัสดีปีใหม่เช่นกันค่ะ ขอให้มีความสุข มากๆนะคะ ???

— Mint Natthiya (@BaiMint). ธันวาคม 31, 2012

@kittiphum สวัสดีปีใหม่ เช่นกันน่ะครับ

— Monkii James (@shineejames). ธันวาคม 31, 2012

@kittiphum HNY ครับพี่ก็อต ~*

— Cozcazah Santose (@Dentaxisc17036). ธันวาคม 31, 2012

@kittiphum สู้นะ ก๊อต ส่งกำลังใจให้ กอดรับปีใหม่

— Kengkie(@kengkie). ธันวาคม 31, 2012

@kittiphum สวัสดีปีใหม่ครับน้องก็อต

— Gong (@GoNg_GoNggii). ธันวาคม 31, 2012

2555 ปีนี้ ตัวเรา มีอะไร...

Mon, 31 Dec 2012 04:45:00 +0000

สวัสดีวันสุดท้ายของปี 2555

เวลามันช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน ในปีนี้เราเองก็ อายุ 20 แล้ว

ปีนี้ มีเหตุการณ์หลายเหตุการณ์เข้ามาในชีวิต

ดีหน่อยที่มีมีเหตุการณ์ร้ายอะไร เข้ามา

ปีนี้อาจจะมีอะไรเข้ามาทำให้ไม่สบายใจบ้าง

ป่วยกายบ้าง ป่วยใจบ้าง แต่ตัวเราก็ผ่านมันไปได้

อุปสรรคส่วนใหญ่ที่เข้ามาก็คือ ตัสเรา ความคิดของเรานี่เอง

ในปีนี้เราออกจากบ้านไปเที่ยวครั้งแรกในรอบสามปีในวันเกิดของแม่

ปีนี้เว็บไทยเอเอสคลับครบรอบ สามปีพอดี

ปีนี้เราได้นั่งเครื่องบินครั้งแรกในชีวิต

ปีนี้เราได้ใช้ชีวิตในเมืองหลวง นานเกินหนึ่งอาทิตย์

ปีนี้เราได้ไปเที่ยวบ้านญาติเราที่ กทม ครั้งแรก

ปีนี้เป็นปีที่ได้เจอผู้คนเยอะที่สุด ในรอบหลายๆปี

ปีนี้เพื่อนๆรักของเราแวะมาเยี่ยมหาเราเหมือนเช่นทุกๆปี

เราดีใจมากที่ทุกคนไม่ลืมเรา เรารักทุกคนมาก

ปีนี้เป็นปีที่เราได้เดินทางไกลมาก ในรอบหลายปีเช่นกัน

ตัวเราเองเริ่มยากไปไหนมากขึ้น ต่างจากเมื่อก่อน

เมื่อก่อนเราคิดว่าเราพิการ ไม่กล้าออกไปไหนมาไหน

เราอาย เรากลัวกับสายตาที่คนมองมายังเรา

เราก็คน เหมือนกัน จะอายทำไมในเมื่อเราเป็นแบบนี้เรียนรู้สิ ยอมรับสิ

สักวันพอเรารักษาตัวเองจนดีแล้ว คงมีวันที่เป็นของเราบ้าง

พรปีใหม่ ไม่อยากได้อะไร

ขอให้ตัวเองมีกำลังใจที่ดีก็พอ ขอให้ตัวเองมีความเป็นผู้ใหญ่ขึ้น

ขอให้ตัวเองอย่าคิดมาก

สุดท้ายไม่มีอะไร

อยากจะขอบคุณทุกสิ่งอย่างที่เข้ามาในชีวิต

ทำให้เราได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง

สวัสดีปีใหม่ครับ

ตัวเรา อีกคน ณ ตอนนี้ ??

Fri, 28 Dec 2012 04:45:00 +0000

ต่างคนต่างเคยคิดวางแผนชีวิตตัวเองไว้ว่าจะทำอะไรต่อไป

จะเรียนอะไรต่อ จะทำงานอะไรต่อ วางแผนอนาคตตัวเองไว้

แต่เมื่อชีวิต ณ จุดๆหนึ่งกลับพลิกผัน ไม่เป็นตามแผนหล่ะ

ตัวเราเคยวางแผนสำรองไว้หรือเปล่า ว่าจะทำอะไรต่อไป

ถ้าชีวิตเป็นไปตามแผนที่ตัวเองตั้งเป้าไว้ แบบไม่สะดุด

คงเป็นอะไรที่คุณไม่รู้เลยว่า รสชาติของชีวิตเป็นยังไง

ผมคิดว่าคงเคยคิดกันบ้างน่ะ

มองย้อนมาที่ตัวเราเองคือตัวผม

ในสมัยยังเรียนผม อยากเป็นครู น่ะ

ถึงตัวเองไม่เก่งอะไรเป็นพิเศษ แต่อยากเป็นครู

แต่ชีวิตจริงไม่เป็นอย่างที่วางแผนไว้

มันเลยเกิดความคิดที่ว่า

ถ้าเราไม่ได้เป็นอย่างทุกวันนี้

ตัวเราอีกคนกำลังทำอะไรอยู่น่ะ

ไม่รู้เหมือนกันทำไมความคิดนี้มันถึงเข้ามาอยู่ในหะวของเราได้

การเดินทาง

Thu, 20 Dec 2012 04:45:00 +0000

พอดีช่วงนี้มีโอกาสได้เดินทางด้วยเครื่องบินครั้งแรกในชีวิต

มันก็ตื่นเต้นมากเลยหาข้อมูลในอินเตอรเนตมาพอสมควร

เดินทางจากเชียงรายไป หาหมอที่ กทม ตั้งแต่วันเสารที่ 8 รอบ หกโมง ไปถึง กทม ก็ชั่วโมง สิบนาที

ด้วยความที่ตัวของเราเองนั้นต้องนั่งรถเข็น ปกติไม่ได้ออกไปไหนมาหลายปี

อยู่แต่บ้าน การเดินทางครั้งนี้เป็นการเดินทางด้วยรถเข็นรอบที่สอง

รอบแรกก็เดือน สิงหาคม ออกนอกบ้านครั้งแรกในรอบ สามปีเลยหล่ะ

ก็มันก็จ้องมีคิดมาอยู่แล้วเพราะสภาพเรานั่งรถเข็นแต่ก็ต้องยอมรับ และเรียนรู้เรื่องตัวเอง

ชีวิตจะได้มีความสุข ความคิดเราเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมากจากเมื่อก่อนที่กลัวการออกไปข้างนอก

อายผู้คนไม่อยากออกไปไหน ไม่ยอมรับในสิ่งที่ตัวเราเป็น

มันทำใจอยู่นานน่ะ แต่มันก็ผ่านไปได้เราก็คนเหมือนกัน

มันเหมือนเราปิดกั้นขังตัวเองมากกว่า

พอทลายกำแพงส่วนนั้นไปได้ โลกยังมีอะไรอีกเยอะมันอยู่ที่ตัวเราเองมากกว่า

อยากจะบอกไว้สำหรับคนที่กำลังท้ออยู่ มันอยู่ที่ตัวเราเอง ต้องยอมรับ และเรียนรู้ในสิ่งที่ตัวเราเป็น

แค่นี้เหมือนชนะใจตนเองแล้วหล่ะ

แม่

Sun, 12 Aug 2012 04:44:00 +0000

คราวนี้ขอเขียนถึงแม่ของตัวเองบ้าง

เราเองตั้งแต่เกิดก็เป็นเด็กที่ป่วยเป็นโน่นเป็นนี่มาโดยตลอด

ตั้งแต่เด็ก ก็มีพ่อกับแม่ดูแลเรามาโดยตลอด

ไม่รู้สิ ในการที่เราป่วยแบบนี้เหมือนเราได้อยู่กับแม่ได้อยู่ไกล้แม่มาโดยตลอด

สมัยช่วงหลายปีก่อนสมัย ม.ห้าที่เราเองกระดูกเคลื่อนไม่มีความรู้สึกอ่อนแรงชาไปทั้งตัว

ความรู้สึกตอนนั้นเรา เราเองเราคิดว่าชีวิตของเราคงจะจบที่นี่แหละคงไม่มีทางหายกลับไปเหมือนเดิม

เราร้องให้ คิดมากตลอดแต่แม่ก็คอยดูแลเราตลอด

ตอนนั้นเราอยู่โรงพยาบาล เรานอนอยู่ ตอนนั้นท้อและคิดมาก เลยร้องให้

แม่ก็มาช่วยพูดให้กำลังใจเรา ตลอดเดือนกว่าที่เราอยู่โรงพยาบาล แม่คอยดูแลเราตลอด

ในวันที่ผ่าตัด พอผ่าเสร็จเราขอให้แม่เฝ้าเราทั้งคืนได้มั๊ย เพราะใส่เครื่องช่วยหายใจเราพูดไม่ได้

แม่ก็ดูเราทั้งคืนจนถึงเช้าหมอมาถอดเครื่องช่วยหายใจออก แม่ถึงกลับไปนอน

พอออกจากโรงพย่าบาลมาบ้านแล้ว แม่ก็ช่วยกายภาพคอยดูแลเรา

พออยู่ด้วยกันก็ได้คุย เคยถามแม่ว่า เหนื่อยไหมที่ดูแลลูก แม่ก็บอกไม่เหนื่อยหรอก

บางครั้งเราคิดมาก คิดว่าตัวเองตัวเองคงจะเป็นภาระให้กับแม่และครอบครัว

เลยไปถามแม่ตรงๆว่า แม่ลูกเป็นภาระหรือเปล่า แม่ก็บอกว่าสำหรับลูกแล้วไม่เป็นภาระอะไรหรอก

ในการที่เราได้อยู่กับแม่ก็ทำให้ได้รู้เลยหล่ะแต่ละวันว่าแม่ทำอะไรบ้างเหนื่อยแค่ไหน

แต่เรานั้นช่วยเหลืออะไรท่านไม่ได้ เคยถามแม่อีกเหมือนกัน แม่ก็บอกลูกแม่เป็นคนดีแค่นี้ก็พอแล้วหล่ะ

เราเองเรียนแค่ ม ห้าก็ต้องลาออกมาเพราะสุขภาพเรียนต่อไม่ไหว

เคยวาดฝันไว้เหมือนกันอยากเรียนให้จบ อยากเรียนมหาลัย อยากเรียนให้แม่ตัวเอง

ได้ภูมิใจในตัวของเราบ้างเหมือนใครคนอื่นเขา แต่เราเรียนไม่ได้ไม่มีโอกาส

เราเองได้ถามเรื่องนี้เหมือนกันกับแม่ แม่ก็ตอบว่าที่ลูกเป็นอยู่ที่ลูกทำอยู่ทุกวันนี่ก็ดีแล้วแม่ภูมิใจในตัวลูกแล้วหล่ะ

เราเองถ้าไม่มีกำลังใจจากแม่ จากพ่อ จากครอบครัว จากเพื่อน และ ทุกๆคนป่านนี้เราจะเป็นอย่างไร

สุดท้ายนี้ไม่มีอะไร นอกจากคำว่า รักแม่ครับ

สุขสันต์วันแม่ครับ

อัพนิดหน่อย ชีวิตที่ผ่านไปอีกเดือน

Wed, 01 Aug 2012 04:44:00 +0000

ที่ผ่านมา หมอนัดตรวจครั้งใหญ่ในปีนี้

เจาะเลือดผลออกมายังปกติ ส่วนข้อสะโพกติดกันไปหมดละข้างขวา

เดือน กรกกฏาคมที่ผ่านมาไม่มีอะไรมากยังคงอยู่กับคอม

มีเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเรา

เว็บ thaiasclub.net กลับมาแล้วหลังจากโดนระงับไป 15 วันกว่า เนื่องจากใช้แบนวิธเกิน TT____TT ดีใจมากก

— ก๊อต ประมาณนั้นแหละ (@kittiphum). กรกฎาคม 1, 2012

ตอนนี้เว็บบอร์ดกลับมาใช้งานได้เหมือนเดิมแล้วครับหลังจากโดนระงับไป 15 วันกว่า

— ก๊อต ประมาณนั้นแหละ (@kittiphum). กรกฎาคม 1, 2012

ได้ย้ายโฮสใหม่แล้ว ดีใจมากกกกกก พรุ่งนี้ค่อยจัดการ

— ก๊อต ประมาณนั้นแหละ (@kittiphum). กรกฎาคม 4, 2012

ย้ายโฮสใหม่เรียบร้อยแล้วน่ะครับ ow.ly/c1UdT

— ก๊อต ประมาณนั้นแหละ (@kittiphum). กรกฎาคม 5, 2012

มีเหตุต้องออน QQ ของจีน เพราะอยากได้สกินเว็บเจ้าของดันไม่อัพโหลดแจกให้แอด QQ ไปขอเอง

— ก๊อต ประมาณนั้นแหละ (@kittiphum). กรกฎาคม 14, 2012

คือ แบบภาษาอังกฤษพอได้แต่แบบพิมพ์คุยๆไปไหงเราพิมพ์เยอะมาก อีกฝั่งมันพิมพ์ Yesกับ Ok ไม่กี่บรรทัด

— ก๊อต ประมาณนั้นแหละ (@kittiphum). กรกฎาคม 14, 2012

แต่ก็เข้าใจอยู่ 555+

— ก๊อต ประมาณนั้นแหละ (@kittiphum). กรกฎาคม 14, 2012

ฝนตกไกล้ช่วงเลิกเรียนอีกน่ะ นึกถึงสมัยเรียน

— ก๊อต ประมาณนั้นแหละ (@kittiphum). กรกฎาคม 16, 2012

อย่าเพิ่งยึดติดกีนไปหมดน่ะข้อสะโพก

— ก๊อต ประมาณนั้นแหละ (@kittiphum). กรกฎาคม 18, 2012

เมื่อวานเพิ่งได้คุยกับพี่อีกคนในแฟนเพจ เขาก็จะผ่าใส่ข้อสะโพกเทียมเดือนหน้านี่เอง

— ก๊อต ประมาณนั้นแหละ (@kittiphum). กรกฎาคม 18, 2012

ตื่นแล้วววววววว ปลุกนาฬิกาเป็น7.30 ละ เมื่อก่อน 8.30

— ก๊อต ประมาณนั้นแหละ (@kittiphum). กรกฎาคม 25, 2012

อะไรกันเดือนนี้ใช้แบนวิธไป 1GB กว่าๆ ต่างจากเดือนก่อนยังไม่ถึงครึ่งเดือนหมดไป5GBกว่าจนโดนแบน สงสัยโดนแฮกมั้ง -____-"

— ก๊อต ประมาณนั้นแหละ (@kittiphum). กรกฎาคม 27, 2012

นอนดึก...

Sun, 08 Jul 2012 04:43:00 +0000

ปกติตัวเรานอนประมาณเที่ยงคืน

ตื่นอีกทีก็ 8 โมงกว่า (ปลุกนาฬิกามือถือไว้7.30 ทุกวัน)

ตอนนี้เขียนบล็อกผ่านมือถือ E63 พิมพ์ยังคล่องอยู่

ขอบันทีกบนบล็อกส่วนตัวแห่งนี้สั้นๆไว้หน่อยละกัน

ใครผ่านไปผ่านมาคงงง อะไรของมันว่ะ คือ หลังติดพวก Social ต่างๆ

คิดว่าตัวเองคงเป็นคนเหงาพอดู อบอุ่นบนโลกออนไลน

เดียวดายบนชีวิตจริง อาจเป็นเรื่องจริงสำหรับเรา

ยิ่งมีเพื่อนออนไลนมาก ชีวิตเราก็คงเหงามากกกก มันตรงกับเรา

เหงาจัง….

คิดถึงเพื่อน… ครู…. โรงเรียน…

อดีตวันวาน…. เราไม่มีวันลืม…

คงได้แต่คิด คิดถึงวันเก่า คิดแล้วก็ยิ้มบ้าง ร้องให้บ้าง…

เหงาจัง…

เบื่อ.......

Wed, 06 Jun 2012 04:40:00 +0000

สวัสดีก็ผ่านไปแล้ว ครึ่งปีกว่าแล้ว

ชีวิตของฉัน ยังไม่ไปถึงไหนเลย

ในปีนี้ เราเองก็ 20 ปีพอดี

ทำไมน่ะ ทำไม

ความรู้สึกเหมือนเราแก่จัง

เหมือนเราอยู่บนโลกนี้มายาวนาน

เหนื่อยเหลือเกิน

เหนื่อย …..

ชีวิตของเราในแต่ละวัน

ไม่มีอะไรมาก นอน กับเล่นคอม

อยากทำงานจัง

แอบเห็นรูปเพื่อนๆสมัยเรียน

เขาเรียน เขาประสบความสำเร็จ

บางครั้งแอบอิจฉา

บางทีก็แอบร้องให้

เรานัันอ่อนแอเหลือเกิน

ไม่รู้สึ

เราได้แต่ปลอบใจตัวเองไปวันๆ ว่าไม่เป็นไร

ถึงเรารู้ตัวเองแล้ว

เราปลงกับชีวิตของเรา

เรายอมรับในตัวเราแต่ลึกๆในจิตใจนั้น

ไม่รู้วันข้างหน้าจะเป็นยังไง

กลัวเหลือเกิน เรากลัว

อนาคต

………………………………….

อัพเดทหน่อยสงกรานต์

Fri, 13 Apr 2012 04:40:00 +0000

สวัสดีวันสงกรานต์ขออัพบล็อกของตัวเองหน่อยละกัน

เมื่อวานเพิ่งเป็นวันเกิดของเราเอง ครบ 20 ปีแล้วหล่ะ TT___TT

รู้สึกตัวเองแก่จังเลย

ผ่านช่วงเวลาวัย เลข 1 นำหน้าไปละ

ยังไงก็ขอขอบคุณทุกคำอวยพร

ที่หลั่งไหลมาจาก Social Network ต่างๆ

ปีนี้ก็อยู่บ้านอีกเช่นเคยเหมือนหลายๆปีที่ผ่านมา

แม้มันจะเหงาบ้างแต่ก็ไม่มีใครเหงาตายหรอกเนอะ

อยู่ตามประสาคนเหงาๆต่อไป

ปีนี้เพื่อนๆก็มาหาอีกเช่นเคยต้องขอบใจเพื่อนๆมาก

ถึงแม้อย่างน้อยเราก็จะได้เจอกันปีละไม่กี่ครั้ง เพื่อนคนนี้ก็ดีใจมากแล้วหล่ะ

ยังจำวันวานที่ยังเคยเรียนด้วยกันได้เหมือนมันผ่านไปแค่วันวาน

คิดถึงทุกๆคนอีกแล้ว เราหวังว่าปีหน้าหรือเร็วๆนี้เราคงจะได้เจอกันอีก

ได้พูดคุยด้วยกันอีก คงได้ไปไหนไปเที่ยวด้วยกันอีก

หวังไว้อย่างนั้น

ขอบคุณทุกคน

ขอบคุณจากใจ…

A Little Bit Of Hope เรื่องของความหวัง...และการต่อสู้เพื่อสิ่งที่ฝัน

Sat, 03 Mar 2012 04:39:00 +0000

ผมก็เป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง ที่มีปัญหาในด้านสุขภาพ ผมเองคิดว่าทุกคนล้วนมีความฝันของตัวเอง อยากทำโน่นอยากทำนี่ อยากเป็นหมอ อยากเป็นครู อยากทำอะไรต่อมิอะไร แต่ในเมื่อชีวิตของตนเองนั้นไม่ได้ดั่งใจฝัน ในเมื่อตัวเราเองนั้นเกิดมาทั้งที ชีวิตนี้ของเราเองยังมีความหวังอยู่ หรือสำหรับบางคนอาจจะเป็นความหวังอันน้อยนิด น้องก้อยก็เป็นอีกคนที่มีปัญหาในด้านสุขภาพ ผมก็ได้อ่านเรื่องราวของน้องก้อยในการต่อสู้กับโรคที่ตัวเองเป็นอยู่ และในที่สุดความฝันตัวเองก็ทำสำเร็จ ผมว่าในประเทศไทยยังมีเด็กอีกมากที่ป่วยและเขาเหล่านั้นก็อยากเรียนหนังสือ ผมเองก็คนหนึ่งเหมือนกัน

สำหรับใครที่กำลังหมดหวัง หมดกำลังใจลองอ่านดูเรื่องราวของน้องก้อย อาจจะมีกำลังใจก็ได้ แม่แก้ว คุณแม่ของน้องก้อยเคยบอกผมว่า ท้อได้น่ะแต่อย่านาน ในการใช้ชีวิตของผมเองและหลายๆคน อาจมีท้อบ้าง ท้อก็พัก พูดคุยกับคนรอบๆข้าง หมั่นให้กำลังตนเอง แค่นี้ก็มีกำลังใจหายท้อ สู้กับชีวิตของตัวเองต่อไป

ใครเองที่กำลังป่วย ไม่ว่าโรคอะไรก็ตาม ผมเองก็เป็นกำลังใจให้ท่าน ต่อสู้กับโรคที่เป็นอยู่ครับ หมั่นคุยกับคนรอบข้าง ง่ายๆคือครอบครัวของคุณ เพื่อนๆของคุณ หรือลองหาหนังสือของน้องก้อยมาอ่าน เพราะมีความคิดดีๆในการดำเนินชีวิตต่อ ถ้าใครสนใจก็ฝากหนังสือ A little bit of hope มีขายที่ร้านหนังสือทั่วไปครับ ร้าน SE-ED บุ๊คก็มี ครับ :) อ๋อเกือบลืมรายได้จากการจัดจำหน่ายส่วนหนึ่ง จะนำไปมอบให้ “กองทุนผู้ป่วยโรคข้อ และภูมิแพ้ตัวเองในเด็ก มูลนิธิรามาธิบดี” ครับ

อัพบ่นๆนิดหน่อยๆส่งท้ายปี 2554

Sat, 31 Dec 2011 04:39:00 +0000

ก็ไกล้จะผ่านไปอีกปี ตามความคิดเวลาผ่านไปเร็วมากกก ปีนี้ก็ไม่มีเหตุการณ์พิเศษอะไรที่เกิดขึ้นในชีวิต

เวลาส่วนใหญ่ในชีวิตในช่วงปีนี้คืออยู่กับคอม และ Social Network ต่างๆ

และก็รักษาตัวเองอยู่ตลอดทุกเดือนเพราะป่วย อาการก็คงตัว ดีบ้างแย่บ้าง

อยากกลับไปเรียนจัง จริงๆตัวเราเองไม่อยากเป็นภาระหรอก แต่มันก็อดคิดไม่ได้หรอกน่ะ

กลับการที่ตัวเราเองใช้ชีวิตไปวันๆให้มันผ่านๆพ้นไป ตอนนี้ก็อายุ19แล้วน่าจะทำอะไรได้มั่งแล้ว

แต่ตัวเราไม่เลย แม้แต่จุดหมายอนาคตของตัวเองจะทำอะไรต่อยังไม่รู้

อยากหางานอะไรทำ อยากมีรายได้บ้างแต่สภาพตัวเองไม่พร้อมเท่าไหร่

พอเห็นรูปเพื่อนๆของตัวเองที่อัพขึ้นเฟสบุ๊คแล้ว บอกตรงๆ อิจฉาเขาจัง

อยากมีชีวิตเหมือนวัยรุ่นทั่วไปไม่อยากจมอยู่กับความป่วยของตัวเอง

บางครั้งก็พยายามไม่คิดมากมีหลายครั้งที่คิดแบบนี้แล้วแอบร้องให้กับตัวเอง

นึกถึงวันวานเก่าๆตอนที่เรายังพึ่งพาตัวเองได้อยู่ อยากกลับไปเป็นแบบนั้น

แต่ในเมื่อเรามาเป็นแบบนี้เราก็ได้แต่ทำใจยอมรับมันพยายามคิดบวกไว้

บางครั้งท้อ และแอบน้อยใจเรื่องตัวเองอีก ก็แอบร้องให้เหมือนมันได้ระบายความอึดอัดที่อยู่ในใจ

อยู่ในใจลึกๆ พอเสร็จก็ให้กำลังใจตัวเองพบปะกับคนในแฟนเพจ คนที่เป็นป่วยเหมือนกับเรา

เหมือนได้คุยกับคนหัวอกเดียวกันมันสบายใจขึ้นมาก

ขอให้ตัวเองมีสติ รับมือกับเหตุการณ์ต่างๆที่จะเกิดขึ้นอีกในอนาคต

ขอให้ตัวเองเข้มแข็ง และเลิกคิดมากได้แล้ว

ขอให้ตัวเองกินยาตรงเวลา

ขอให้ตัวเองมีกำลังใจที่ดี

และขอให้ตัวเองมีความสุข

ยิ้มรับปีใหม่แบบ เหงาๆ

สวัสดีปีใหม่ 2555

เงียบๆ...

Fri, 20 May 2011 04:38:00 +0000

หลายคนคงเปิดเทอมกันแล้วสินะ ส่วนเราเองปิดเทอมมาละหลายปี ไม่ได้เรียนต่อละ ปัจจุบันเรียนอยู่ มหาลัยชีวิต

การใช้ชีวิตคือการเรียนรู้

ไม่มีชุดยูนิฟอร์ม

แต่มองๆแล้วในใจลึกๆของเรายังแอบฝัน

ว่าสักวันอยากใส่ชุดนักศึกษาบ้างจัง

ให้เหมือนใครเขา

แต่ด้วยสภาพร่างกายและสุขภาพเลยต้องหยุดพักไว้ก่อน

เมื่อชีวิตไม่เป็นดังฝัน

ชีวิตถึงจุดพลิกผัน

สติ การยอมรับมัน อยู่กับมัน

ไม่ต้องบินให้สูงอย่างใครเขา… จงบินเอาเท่าที่เราจะบินไหว ท่าที่บินไม่จำเป็นต้องเหมือนใคร แค่บินไปให้ถึงฝัน เท่านั้นพอ ขอฝันฉันเป็นจริง…

*edit @ 20 May 2011 01:51:07 by ( kittiphum ) KotzZ *

*edit @ 4 Jun 2011 19:05:40 by ( kittiphum ) KotzZ *

เฮ้อออ...

Sat, 14 May 2011 04:38:00 +0000

น้อยใจตัวเอง …

มีคำถามเกี่ยวกับตัวเองมากมายผุดขึ้นในหัว

พึ่งใครก็ไม่ได้ แม้แต่คนไกล้ตัว แม้แต่ตัวเองยังไม่รอดเลย

แล้วต่อไปจะเป็นอย่างไร…

*edit @ 4 Jun 2011 19:06:07 by ( kittiphum ) KotzZ *

กลับมาคิดเรื่องตัวเองอีกที

Mon, 09 May 2011 04:10:00 +0000

มันก็ผ่านพ้นไปหลายปีแล้ว ตอนนี้เราเองก็อายุ 19 แล้วหละ

มองคนรอบตัว ญาติ พี่น้อง และ เพื่อนเห็นเขาประสบความสำเร็จดี เรียนทำงานได้อย่างใจหวัง ส่วนตัวเราเอง ไม่ได้ทำอะไร ไม่ได้เรียนต่อ เพราะสุขภาพ เลยหยุดไว้ บางครั้ง ก็อดนึกไม่ได้ ว่า อยู่ไปทำไม การที่เราเองอยูู่ว่างๆ ปล่อยๆ เวลาให้ผ่านไปแบบไร้ค่า มันเหมือนเราไม่มีประโยชน์เลย เหมือน ชีวิตไม่มีเป้าหมาย การใช้ชีวิตเหมือนเดินทางไกลเหลือนเกิน มันช่างยาวนาน บางครั้งก็คิดมาก หลายอย่าง ตอนนี้ยังคิดไม่ออกเลยจะทำอะไรต่อไปดี เรา แล้วเราเองในอนาคตหล่ะ จะทำมาหากินอะไร เกาะอาศัยพ่อแม่หรอ หรือยังไง แต่ก็ติดตรงสุขภาพเรานี่แหละ

เฮ้อออออ….

edit @ 4 Jun 2011 19:06:30 by ( kittiphum ) KotzZ

ถึงเพื่อนๆที่รักทุกคนเรียนจบกันแล้ววันนี้

Wed, 10 Feb 2010 04:08:00 +0000

ถึงเพื่อนๆทุกๆคน

ในที่สุดเราก็ เรียนจบกันแล้วน่ะ

ต่างคนต่างความฝัน

ในที่สุดก็ต้องแยกทางกันไปเรียนตามความฝันของตัวเอง

ที่ตัวเองฝันไว้

ในที่สุดเราก็เดินทาง มาจนสุดหนทางของกันและกันแล้ว

เราก็ยังจำวันดีๆของ เราำำไว้ได้อยู่

ชีวิตช่วงที่เราเรียนม.ปลาย เป็นช่วงที่ดีที่สุดแล้ว

หล่ะเราต้องรักเพื่อนให้มากๆ

เก็บไว้ในความทรงจำที่ดี

ที่สุดแม้ มันจะแสนสั้นสำหรับเราน่ะ

เรายังจำเรื่องราวในวัน เก่าๆของเราได้

มันดีเสมอสำหรับเรา

ขอบคุณเหลือเกิน

ขอบคุณมากๆ

ขอบคุณเพื่อนๆ

ที่คอยถามไถ่อาการเรา

คอยให้กำลังใจเรา

และยังคิดถึงเรา อยู่

อย่างน้อยเราก็รู้จักกันอย่างน้อย

เราก็ยังเป็นเพื่อนกัน

" จำวันนั้นยังจำ

เคยร่วมกันทำด้วยความมั่นใจ

สุข เราก็มาเคยร่วมเสพ

เจ็บเราก็เคย ร่วมเจ็บ

จดจำไว้……ถึงวัน เก่า-เก่า

กว่าจะรู้ใจกันมันก็นานแสนนาน

กว่าจะ มาเป็นเพื่อน กันต้องใช้เวลา…..เนิ่นนาน

อยู่กันมา นานแสนนาน

จากกันไปไกล แสนไกล

จด จำไว้เพื่อนยังไม่ลืม

วัน……ที่จำต้องจาก

ต้อง จากกันไกล…….แต่ใจยึดมั่น

คืน และวันเดือนผ่าน

ไม่อาจ เรียกวัน……….เก่าคืนหวนได้

แต่ใจเรายังมั่นคง

ฝากความ ทรงจำถึงเพื่อน

จดจำไว้ เพื่อนยังไม่ลืม

กว่าจะรู้ใจกันมันก็ นานแสนนาน

กว่าจะมาเป็นเพื่อนกันต้องใช้เวลาเนิ่นนาน

อยู่กัน มานานแสนนาน

จากกันไปไกลแสน ไกล

จดจำไว้เพื่อนยังไม่ลืม

จด จำไว้ถึงวันเก่าๆ

จดจำไว้"

จดจำ ไวข้างใ้นหัวใจและยังจะคิดถึงและคิดถึง

และยังรักรัก รักเพื่อนทุกคนอยู่เสมอน่ะ

นัยอันลึกล้ำของคำ “ขอบคุณ”

ว.วชิรเมธี

ขอบคุณ ความไม่มี ที่ทำให้เรารู้วิธีลุกขึ้นสู้ ขอบคุณ ความยากจน ที่ทำให้เป็นคนมุมานะ ขอบ คุณ ความล้มเหลว ที่ทำให้เกิดความเชี่ยวชาญ ขอบคุณ ความผิดพลาด ที่ทำให้ฉลาดยิ่งกว่าเดิม ขอบคุณ ความริษยา ที่ทำให้กล้าสร้างสรรค์สิ่งใหม่ ขอบคุณ คำวิพากษ์วิจารณ์ ที่ทำให้ผลิบานอย่างไร้ข้อตำหนิ ขอบคุณ ความไม่รู้ ที่ทำให้รู้จักครูชื่อประสบการณ์ ขอบคุณ ความผิดหวัง ที่ทำให้ตั้งสติเพื่อลุกขึ้นมาใหม่ ขอบคุณ ศัตรูที่แกร่งกล้า ที่ทำให้รู้ว่าเรายังไม่ใช่มืออาชีพ ขอบคุณ ความป่วยไข้ ที่ทำให้เราตั้งใจดูแลสุขภาพ ขอบคุณ ความทุกข์ ที่ทำให้รู้ว่าความสุขมีค่าแค่ไหน ขอบคุณ ความพลัดพราก ที่ทำให้เราสละจากความยึดติดถือมั่น ขอบคุณ เพลิงกิเลส ที่ทำให้เรามีเหตุอยากถึงพระนิพพาน ขอบคุณ ความตาย ที่ทำให้ฉากสุดท้ายของชีวิตสมบูรณ์แบบ

อีกไม่นานเราก็จะไม่ได้เจอกันแล้ว

Mon, 08 Feb 2010 04:05:00 +0000

วันนี้เราออน MSN เจอข้อความใน MSN ของเพื่อน

เจอแบบนี้น่ะเราก็รู้สึกแบบบอกไม่ถูกอ่าน่ะ

ก็อารมณฺ์ตอนนี้ข่วงปีที่แล้วเราก็ไม่ได้เจอ เพื่อนๆเลยเพื่อนๆก็มาเที่ยวบ้านเราบ้างก็ 2 – 3 ครั้ง

ก็น่ะไม่ได้เจอหน้าเพื่อนๆในห้องเลยคิดถึงมาก

เพราะเรานั้นไม่สบายต้องเข้าโรงบาลสาเหตุก็ ลองเข้าไปอ่านเอนทรี่เก่าๆผมดูละกันน่ะครับ

ตอนที่เราไปนอนโรงบาลที่เชียงใหม่เพื่อนๆเรา ก็ไปเยี่ยมเราน่ะ

ถึงพวกเพื่อนๆจะอยู่เชียงรายประจบเหมาะกับ ข่วงที่ต้องไปเรียนต่างจังหวัดก้แวะมาเยี่ยมเราด้วย

เราก้ดีใจน่ะไม่ได้เจอกันมานานเลยก็ยังมา เยี่ยมมาเยือนเรา

กลับจากโรงบาลมาที่บ้านได้ประมาณ อาทิตย์หนึ่งเพื่อนๆกับคุณครูที่สอนเราท่านก็มาเยี่ยมเราที่บ้าน

กลับมานึกถึงตัวเราเมื่อตอนที่เรายังเรียนที่ โรงเรียนอยู๋คุณครูเกือบทั้งโรงเรียนรู็จักเราหมดทุกคนเข้าใจเราน่ะว่าเรา นั้นเป็นอะไรเวลาเที่ยงๆเราก็จะห่อข้าวมากินที่โรงเรียนเวลาไหนที่เวลาเรียน เกินเวลากินข่าววเที่ยวได้พักแปปเดียวเพื่อนๆมันก็บอกว่าดีเนอะก๊อตห่อข้าว มาด้วยนั่งกินข้าวในห้องเรียนเลยแต่ละวันเพื่อนๆก็มาถามก๊อตวันนี้ห่อข้าว กับอะไรมาคิดถึงตอนนี้จริงๆเลย

ตอนเที่ยงๆก็คุยกับเพื่อนลออกการบ้านมั่ง 555++

ตอนเข้าๆผมไม่ได้เข้าแถวเคารพธงชาติกับเขา หรอกครับขึ้นไปบนห้องเลยคุณครูขออนุญาติฝ่ายปกครองไว้เลย

จะหนักหน่อยตอนย้ายตึกเรียนแต่ก็มีเพื่อนช่วย ถือกระเป๋าให้คอยเดินเป็นเพื่อนเพราะผมเองเดินช้าร่างกายมันก็บางวันดีบ้าง ไม่ดีบ้างขึ้นๆลง

เดือนหน้าเพื่อนๆก็จะจบกันแล้วเราเองไม่รู้จะ เรียนต่อดีมัณยเนี้ย

ทุกวันนี้ถ้าผมเดินเหินไปไหนก็ต้องใช้ไม้ข่วย เดิตลอดถ้าให้กลับไปเรียนเหมือนเดิมคงไม่ได้

ไม่รู้จะเรียนอะไรดีอยากเรียนให้จบ ม.6 ก่อนส่วนเรื่องมหาลัยเอาไว้ก่อนมีทางเลือกหลายรูปแบบให้เราเรียนส่วนมัธยม นี่สิสงสัยคงต้องไปผเรียน กศน.

*edit @ 8 Feb 2010 18:45:12 by ( kittiphum ) KotzZ *

*edit @ 4 Jun 2011 19:11:34 by ( kittiphum ) KotzZ *

ต้อนรับปีใหม่+เชียงรายดอกไม้งาม+บ่นกับชีวิต

Sat, 02 Jan 2010 04:03:00 +0000

สวัสดีปีใหม่ 2553 จร้า ปีเก่าผ่านพ้นไปต้อนรับปีใหม่ 2553 ปี 52 ผานไปไวเหมือนโกหกอย่างแรกเลยก็ขอให้ทุกท่านมีตวามสุขตลอดปี 53 น่ะครับสำหรับของขวัญปีใหม่ที่จะเอามามอบให้นี้ก็เป็นณุปงานเชียงรายดอกไม้ งามครั้งที่ 6 ก็ถ่ายรูปมาฝากให้ทุกท่านได้ดูกันน่ะครับอาจจะโหลดรูปโหดหน่อยน่ะครับสำหรับ คนเน็ตช้า

ครบรอบหนึ่งปีที่่เข้าโรงพยาบาล

Sun, 20 Dec 2009 04:02:00 +0000

วันนี้เป็นวันที่ 20 ธันวาเมื่อปีที่แล้ววันนี้ผมต้องเข้าโรงบาล

อาการหนักมาก

เพราะกระดูกต้นคอเคลื่อน

ไปทับเส้นประสาททำให้

อ่อนแรงไปทั้งตัวเลย

ตอนนั้นเครียดและคิดมาก

คิดว่าอนาคตคงไม่มีแล้ว

สงสัยต้องนอนบนเตียงไปตลอดชีวิต

ในที่สุดก็เกิดสิ่งดีๆขึ้น

คือผมรอด

ตอนนี้ขอรำรึกถึงเหตุการณ์ครั้งนั้น

มันทำให้ผมเป็นผู้ใหญ่ขึ้น

เข้มแข็งขึ้น

ขอขอบคุณกาลเวลา

ตอนนี้ผมผ่านจุดนั้นมาได้

ผมโชคดีมากๆ

ขอให้กำลังใจกับทุกคนที่กำลังท้อแท้ใจอยู่

**ชอให้ทุกท่านผ่านจุดนั้นไปให้ได้น่ะครับ **

ผมเป็นกำลังใจให้ครับ

เมื่อไปถึงวันแรกได้นอนถ่วงน้ำหนักไว้ 7 กิโลครับ

นอนถ่วงแบบนี้ไปอาทิตย์กว่าจากนั้นก็โดนแบบนี้

โดนเหล็กหนีบหัวไว้ครับแบบนี้เกือบเดือนอัันนี้ถ่วงไว้ 5 โลครับแต่ไม่ทรมาณน่ะ

** แบบแรกทรมาณกว่าครับ**

** ภาพอาจจะดูโหดไปหน่อยน่ะ**

แต่ขออธิบายก็มันเป็นเหล็กแหลมๆจากนั้นหมอก็จะฉีดยาชา

** เสร็จแล้วก็เหมือนขันน๊อตเลยครับทรมาณแปปเดียว**

**ความรู้สึกเหมือนหัวโดนบีบ **

ต้องนอนบนเตียงตลอดเลยเดือนกว่า

จากนั้นก็ได้เข้าไปผ่าตัดครับ

โดยเอากระดูกตรงสะโพกไปดามกระดูกต้นคอที่ทันเคลื่อน

** โดนหมดผ่าตรงท้านทอยเลย **

** จากนั้นก็เข้าไปผ่าตัดครับ**

ฟื้นตัวเร็วมากทำกายภาพนานเหมือนกันกว่าจะเป็นปกติ

ตอนแรกท้อมากครับคุณแม่กับคนที่บ้านมาเยี่ยมตลอดเลย

บ้านผมอยู่เชียงรายน่ะต้องไปผ่าที่เชียงใหม่

เพราะปรึกษาหมอที่เชียงรายแล้ว

โรงพยาบาลเชียงรายอุปกรณ์เครื่องมือไม่พร้อม

เลยต้องไปเชียงใหม่

เคยท้อท้อมากจนร้องให้ออกมาเลย

ตอนไปนอนเจอผู้คนหลายหลายคน

แต่ละคนป่วยไม่เหมือนกัน

บางคนอาการหนักมากหนักกว่าเราอีก

เราก็ยังคิดได้

** มีคนอายุเท่าเดียวกับผมนี่แหละ**

เค๊าเป็นเด็กแว้นครับ

ขับรถไปชนคราวนี้ขาหักแต่ว่าหมอไม่รู้

ว่าเส้นเลือดเขาขาดด้วย

เลยส่งตัวมาที่เชียงใหม่แต่สายไปแล้ว

เขาต้องโดนตัดขาทิ้ง

ซึ่งถ้าเป็นผมผมคงทำใจลำบากเกมือนกัน

แต่เขาดูเข้มแข็งน่ะ

** แม่ผมไปเฝ้าผมตลอดเลยที่โรงบาลจะไม่ได้เจอกันก็ตอนนอน**

** เพราะที่โรงบาลไม่ให้ญาตินอนเฝ้า**

** วันที่ผมผ่าตัดคุณแม่ก็ไปเฝ้าผมทั้งคืนเลย**

** เพราะผมใส่ท่อช่วยหายใจเลยพูดไม่ได้**

** แม่เลยเฝ้าทั้งคืนเลย**

เมื่อผ่าแล้วก็ได้ใส่เสื้อเกราะแบบนี้ครับ

รูปนี้เอาเหล้กหนีบหัวออกแล้ว

เคยคิดกับแม่ว่าเอาออก

หัวลูกจะเป็นรูหรือเปล่าแต่ไม่น่ะมันไม่เป็นรูน่ะ 555+

แผลหายเร็วมากตอนนี้้เหลือร่องรอยเป็นจุดเล็กๆเท่านั้นเองครับ

ไม่คิดมากครับ

ใส่แล้วทรมาณตอนแรกกินข้าวลำบากครับ

ลองคิดดูนอนบนเตียงเดือนกว่ากล้ามเนื้อหายไปหมดเลย

น้ำหนักจาก 50 กว่าโลเหลือ

32 กิโลเองตอนชั่งน้ำหนักพยาบาลพนันกัน

ว่าน้ำหนักผมเหลือเท่าไหร่

มีคนทายถูกด้วยน่ะครับ

ความรู้สุกเมื่อยืนครั้งแรกเหมือนโดนดึงลงพื้นเลยครับ

รู้สึกตัวเองหนักมากหนักโครตๆเลยๆ

แต่ก็ฝื้นตัวเร็ว

จากแขนขาอ่อนแรงตอนนี้เกือบปกติแล้วครับ

ใส่เสื่อเกราะไปเดือนกว่าเลยมาพักฟื้นที่บ้านครับ

ตอนนี้เกือบปกติละ

ลำบากตอนจะลุกจะนั่งครับ

ยังไงใครที่ท้ออยู่ขอให้มีกำลังใจมากๆน่ะครับ

ผมเองเป็นกำลังใจให้คุณทุกท่่านครับ

*edit @ 20 Dec 2009 19:23:05 by ( kittiphum ) KotzZ *

*edit @ 20 Dec 2009 19:30:49 by ( kittiphum ) KotzZ *

*edit @ 4 Jun 2011 19:12:38 by ( kittiphum ) KotzZ *

อัพเดทในรอบสองปี

Sat, 31 Oct 2009 04:01:00 +0000

[ ](http://www.thaias.co.cc/bbs)

**วันนี้เกิดอาการอะไรขึ้นมาไม่รู็้้้้ **

** เกิดอาการอยากเข้ามาใน exteen **

** หลังจากไม่ได้เข้ามาตั้ง 2 ปี **

** exteen เปลี่ยนไปมากรวมทั้งตัวเราก็เปลี่ยนไปมากมายเช่นกัน **

** ช่วงสองปีที่ผ่านมามีหลายสิ่งหลายอย่าง **

** ผ่านเข้ามาในชีวิต **

** ทำให้เรารู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่ขึ้น **

** และเข็มแข็งขึ้นไม่เหมือนเมื่อก่อน **

** เรื่องราวในอดีตก็ผ่านพ้นไป **

** เร็วเหมือนกันน่ะเนี้ยเวลา **

** ปัจจุบันเราต้องอยู่กับปัจจุบันทำมันให้ดี **

** หลังจากนั้นให้กาลเวลาเดินทางต่อไป **

*edit @ 31 Oct 2009 17:38:36 by ( kittiphum ) KotzZ *

*edit @ 31 Oct 2009 17:40:25 by ( kittiphum ) KotzZ *

*edit @ 4 Jun 2011 19:14:03 by ( kittiphum ) KotzZ *

1 อาทิตย์ก็ผ่านพ้นไป

Sun, 20 May 2007 04:00:00 +0000

เฮ้ในที่สุดอาทิตย์แรกก็ผ่านไป

เราก็ไม่อยากทำหน้าที่เชกชื่อคนในห้องแล้ว

เบื่อมากๆเลย

ไม่อยากทำเลย เซง

ต้องตื่นแต่เช้าเลย

แล้วต้องไปเชกชื่อคนในห้อง

แล้วเราก็ไม่รุจักใครสักคนเลย

ห้องเราน่ะ

ย้ายออกเป็นว่าเล่นเลย

เราก็ไม่รู้เลยว่าตัวเองอยากเรียนอะไร

แล้ว กุ จะเรียนทำห่าอะไร

แต่ว่า

การศึกษาคืออนาคตของเรา

เราก็ไม่รู้เลยว่าเราชอบอะไรเลย

ไม่อยากเรียนคณิตเลย

เกลียดมากๆเลย

แล้วกุจาเรียนเพื่ออะไร งง?

เรียนเพื่อให้มันจบๆไปหรอ

แล้วศิลคำนวนมันไม่ดีตรงใหน

ทำไมถึงต้องไปเรียนวิทย์กันหมด

เฮ้อ ชีวิตนี้

เราจะเรียนอะไรดีอะไรคือสิ่งที่ตัวเองชอบ

ยังไม่มีใครรู้นอกจากตัวเอง

ใครจะมาตัดสินเราก็ไม่ได้

เฮ้อ

เครียดจริงๆเลย

เดี๋ยวๆว่างจามาอัพไดใหม่

edit @ 2007/05/20 15:29:58

*edit @ 4 Jun 2011 19:14:28 by ( kittiphum ) KotzZ *