พอดีช่วงนี้มีโอกาสได้เดินทางด้วยเครื่องบินครั้งแรกในชีวิต

มันก็ตื่นเต้นมากเลยหาข้อมูลในอินเตอรเนตมาพอสมควร

เดินทางจากเชียงรายไป หาหมอที่ กทม ตั้งแต่วันเสารที่ 8 รอบ หกโมง ไปถึง กทม ก็ชั่วโมง สิบนาที

ด้วยความที่ตัวของเราเองนั้นต้องนั่งรถเข็น ปกติไม่ได้ออกไปไหนมาหลายปี

อยู่แต่บ้าน การเดินทางครั้งนี้เป็นการเดินทางด้วยรถเข็นรอบที่สอง

รอบแรกก็เดือน สิงหาคม ออกนอกบ้านครั้งแรกในรอบ สามปีเลยหล่ะ

ก็มันก็จ้องมีคิดมาอยู่แล้วเพราะสภาพเรานั่งรถเข็นแต่ก็ต้องยอมรับ และเรียนรู้เรื่องตัวเอง

ชีวิตจะได้มีความสุข ความคิดเราเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมากจากเมื่อก่อนที่กลัวการออกไปข้างนอก

อายผู้คนไม่อยากออกไปไหน ไม่ยอมรับในสิ่งที่ตัวเราเป็น

มันทำใจอยู่นานน่ะ แต่มันก็ผ่านไปได้เราก็คนเหมือนกัน

มันเหมือนเราปิดกั้นขังตัวเองมากกว่า

พอทลายกำแพงส่วนนั้นไปได้ โลกยังมีอะไรอีกเยอะมันอยู่ที่ตัวเราเองมากกว่า

อยากจะบอกไว้สำหรับคนที่กำลังท้ออยู่ มันอยู่ที่ตัวเราเอง ต้องยอมรับ และเรียนรู้ในสิ่งที่ตัวเราเป็น

แค่นี้เหมือนชนะใจตนเองแล้วหล่ะ